Soms doe je iets wat eigenlijk helemaal niet in je lijn ligt.
Zo ben ik gister naar de “ RTL GP Masters of Formula 3 “ geweest.
Autoracen dus. Op het circuit in Zandvoort.
Bert is een groot race-fan, zowel voor auto- als motorraces.
Zijdelings krijg ik daar nog wel wat van mee, regelmatig schettert de snerpstem
van Allard Kalff op zondagmiddag door de kamer.
Die stem heeft voor mij een groot irritatiegehalte.
Welk race-evenement er ook is, tot Dakar aan toe, Kalff doet het commentaar.
Liever heb ik Olav Mol, maar die is bijna nooit aan de beurt. (Er is ook nog een Sierd de Vos, zouden ze bij RTL 7 hun commentatoren selecteren op dierennamen? In dat geval kunnen ze Hans Kraay ook wel aannemen )
In ieder geval, voor Vaderdag kreeg Bert 2 tickets voor een plaats op de hoofdtribune
van de Formula 3.

Hij moest zelf maar kiezen wie hij mee wilde nemen.  En hij koos mij.  Vandaar dat ik gister ook van de partij was.
We waren al vroeg op pad gegaan en waren rond 10.00 u. bij het circuit.
Het was druk, rijen auto’s, rijen mensen bij de ingang, maar het was allemaal zo goed georganiseerd dat we binnen no-time binnen stonden.
We kochten een beker koffie en gingen de tribune op.  De plek die we vonden was prima, in tegenstelling tot de koffie,  die scoorde toch wel hoog in de top 10 van de
slechtste-koffie-allertijden.
Het sfeertje was heel gezellig, allemaal goedgehumeurde mensen.  De mannen waren sterk in de meerderheid, dit was dan ook het enige evenement wat ik ooit bezocht heb waar geen rij stond voor de  damestoiletten.
Om half 11 zagen we de eerste race.
Ik verstond dat het ging om de Renault Clio Club,  ik had al een beeld voor me van een gemoedelijk groepje mensen met dezelfde auto,  die weekendjes met elkaar gingen kamperen,  puzzeltochten rijden, en af en toe een wedstrijdje tegen elkaar reden.
Maar het ging om de Renault Clio Cup,  en dat was heel wat anders.
Er werd serieus geracet door coureurs met gesponsorde auto’s,  met snelheden die ik met mijn Renault 6 niet kan (en wil) halen, en het was leuk om te zien.
Men zat elkaar behoorlijk op de hielen,  wielen in dit geval,  zodat er iedere keer een kudde autootjes voor de tribune langs kwam racen.  Het had wel iets komisch eigenlijk.
Ik kan niet vertellen wie er gewonnen heeft, maar er was een echt erepodium, met prijsbekers en champagne.
Daarna was het tijd voor de BOSS GP. Er werd geraced met Formule 1 wagens uit
de jaren 90.
Hier zat een hoop vertoon omheen.
Heuse pitpoezen verschenen. Ik zie ze ook wel op tv, en wat heb ik een gloeiende hekel aan dat seksistische gedoe.
Maar nu vond ik het eigenlijk alleen maar lachwekkend.
21 meisjes, allemaal zo lang en dun dat je het idee had dat je naar een uitgerekt beeld zat te kijken, wankelden op hakken als breinaalden over het natte asfalt, in optocht.  Ze hadden allemaal een paraplu op.
Omdat wij vrij hoog op de tribune zaten keken we er schuin van boven op neer, en zag de stoet meisjes –met-paraplu eruit als een bovenmaatse duizendpoot die van de pitstraat naar het startgedeelte kronkelde.
Ik had medelijden met de meisjes, het was koud en ze hadden een ultrakort broekje en een mouwloos topje aan.
Bovendien hadden de meesten nogal moeite om zich voor te bewegen op schoenen waarin hun voeten vrijwel verticaal stonden.
Erg charmant zag het er dan ook niet uit. Ze stelden zich op bij de startposities van de auto’s.
Bert vertelde me dat er op een filmpje op internet te zien is dat een coureur niet op tijd stopte, en op zo’n meisje inreed.
En zo hufterig was om zich alleen druk te maken over de mogelijke schade die zijn auto had opgelopen !
Voor mij nog een extra bevestiging dat het een belachelijke vertoning is waarbij ik niet begrijp dat meisjes zich daar voor lenen.
Maar voordat ik wegdraaf op mijn geëmancipeerde stokpaardje, zal ik me tot de
race bepalen.
De auto’s namen hun startpositie in  en het lawaai was niet te beschrijven!
Gelukkig had ik op Berts advies mijn oordopjes meegenomen en daar was ik maar
wat blij mee !
Ik vond het gewoon beangstigend, zoveel geluid als die auto’s produceren.
De meeste mannen in het publiek genoten, je zag allemaal glunderende koppen.
Iedereen ging ook staan, om maar vooral niks van de start te missen.
Ik werd wat afgeleid door de man voor mij, die voortdurend met zijn hand achterin zijn broek zijn boxer aan het schikken was.
De letters Calvin Klein kwamen prominent boven zijn broekband uit.
Vast ook een Vaderdagcadeautje.
Maar zijn vrouw had waarschijnlijk beter een Calvin Kleiner kunnen kopen, want deze
zat duidelijk niet lekker.
Ik heb hem nog de hele dag regelmatig zien sjorren en schuiven.
De raceauto’s spoten er letterlijk vandoor,  want het regende behoorlijk.
Het schemerde me voor de ogen als ze weer voorbij kwamen,  zo hard flitsten ze langs.
En toen was het ineens afgelopen,  het regende te hard, de rode vlag werd gezwaaid.
Alle auto’s naar de pitstraat, einde verhaal. Zo raar, het begon zo spectaculair maar ging uit als een nachtkaars.
Er was namelijk geen tijd voor hervatting, want het volgende onderdeel was dan hetgeen waar het eigenlijk om ging, de Formule 3 !
Dus de wankelmeisjes mochten ook weer van stal, een bitse akela wees ze hun plaats.
Die hoefde blijkbaar niet charmant en sexy te zijn.
De race vond ik erg leuk !
Mooie race-auto’s  (met een wat aangenamer geluid vond ik zelf) met internationale coureurs reden een spannende wedstrijd.
Ik vond het erg mooi om te zien welke tactieken ze gebruiken om te voorkomen dat
ze ingehaald worden.
Ik ben zelf nogal een schijtluis achter het stuur,  en vond het ontzettend spannend om te zien wat er soms uitgehaald werd op de baan.
En dit onderdeel was rechtstreeks op tv, zagen we op het grote scherm.
Dus misschien ben ik nog wel even in beeld geweest, ik was diegene op de tribune met het knalroze vestje aan.
Als ik tenminste niet verstopt zat achter Calvin Klein.
De race duurde 25 rondes, maar het was zo voorbij!
Bert was fan van Hannes van Asseldonk , “onze Hannes”,   en die eindigde op de 3^e plaats.
Ik dacht: je zal maar Hannes heten. Maar het kan nog erger, er reed ook een Pipo mee!
Ik verzin het niet.
Maar die kwam uit Brazilie, misschien is het daar een gewone naam .
De 1^e plaats was voor de Spaanse Daniel Juncadella, nog nooit van gehoord, maar dat zal in de loop der jaren vast nog wel veranderen.
Hij kreeg een krans die op de Dam op 4 mei niet zou misstaan, zo groot, en er werd weer  champagne verspild.
Zo zonde vind ik dat altijd….. Bert vroeg zich al af of ze de flessen meenemen in de racewagens, dat ze sowieso genoeg geschud zijn.
Na de Formule 3 kregen we een show van een motorrijder die ongelooflijke
stunts uithaalde.
Dat was prachtig om te zien, het publiek gaf hem dan ook een enorm applaus.
Inmiddels was de zon gaan schijnen, maar op de overdekte tribune konden we daar niet van profiteren.
We waren behoorlijk koud geworden, en omdat het belangrijkste toch geweest was inmiddels, besloten we lekker de zon in te gaan en een plekje in de duinen rond het circuit te zoeken.  Dat lukte en we warmden heerlijk op.
We zagen een spectaculaire wedstrijd tussen 2 trucks,  Scania’s.  160 km per uur, dat zie je een vrachtwagen normaal toch niet doen !
Daarna waren er nog 2 kleine races.  Heel jonge jongens en 1 meisje in Suzuki Swifts reden om de Formido Swift Cup.  Ik heb in mijn trouwe Swiftje nooit zulke snelheden gehaald.
Als laatste was er de Burando Production Open.  Een rare verzameling auto’s verscheen aan de start, zeg maar:  een zootje ongeregeld.
Volgens het programmaboekje  “ een grote diversiteit”. Ja, zo kan je het ook omschrijven.
Dit vonden we niet zo boeiend meer en inmiddels was het half 6.  Het was mooi geweest voor vandaag.
We moesten nog een heel eind terugrijden.
Ik hoopte dat Bert niet teveel geïnspireerd was geraakt door alles wat hij gezien had.
Ik hoefde niet bang te zijn, in een keurig tempo zijn wij naar huis gekacheld.
En dat ligt wel in mijn lijn.

De map “ongewenst”  in mijn mailbox zit elke keer  weer vol nutteloze rommel.   Ik heb iedere dag wel een prijs gewonnen,  of er liggen gratis tickets voor me klaar of ik ben voor iets heel fantastisch geselecteerd.
Wat zou mijn leven er toch anders uitzien als dat toch allemaal op waarheid berustte!
Maar ik ben prima tevreden met mijn leven, dus weg met die flauwekul. Toch kijk ik de map altijd wel even na, soms zit er een verdwaald mailtje tussen wat ik wel wil hebben,
en soms zit er gewoon iets leuks bij.
Zoals een paar weken geleden een mailtje van Knorr :  “Tip de Chef”.
In een grijs verleden had ik wel eens een actiecode ingevoerd die op een Knorrverpakking stond, teneinde  1000 euro te winnen.
Onnodig te zeggen dat dit niet gebeurd is.  Maar mijn emailadres bleef uiteraard wel in de database van Knorr, vandaar deze mail.
“Tip de Chef” was een wedstrijd waarbij je jouw eigen variatietip op een Wereldgerecht kon insturen, via een speciale Facebookpagina.
De beste kwamen in de finale,   6 internationale topchefs ( lees:  koks die bij Knorr werken)  deden de beoordeling  en de winnaar kreeg een keukenset ter waarde van 2500 euro en de vermelding van zijn of haar tip op de verpakking van het desbetreffende Wereldgerecht.
Wij eten nog wel eens een Wereldgerecht,  meestal gewoon zoals het op de verpakking staat.
We kopen dit  namelijk  voor het gemak, en niet om er nog allerlei culinaire toestanden mee te verrichten. Zoiets doen we dan liever zelf,  zonder ook nog ruim 2 euro uit te geven aan een kant-en-klaar verpakking als je toch van alles gaat veranderen.
Toch is er een uitzondering , en wel de Thaise Kip Siam.  Heus lekker, maar
een beetje flauwig.
Toen wij een paar jaar terug in Schotland waren hebben we Thais gegeten. Zoek maar niet naar het logische verband, want dat is er niet.
Het kwam toevallig zo uit dat we in Edinburgh bij een Thais restaurant terecht kwamen.
Ik weet niet meer wat ik gegeten heb, maar Bert had iets met vis.  Wie Bert kent, weet dat hij nou niet echt uit zijn dak gaat als hij iets leuk of lekker vindt.
“ ’t Kon minder”  is al een geweldige uiting van vreugde. Kan je nagaan hoe fantastisch die Thaise vis moet hebben gesmaakt, toen Bert helemaal lyrisch werd aan tafel en nog net niet zat te kreunen. Dit moest wel het allerlekkerste zijn wat hij ooit gegeten had.
Nou, onthouden maar, al had ik geen idee van het recept. (En helaas voor Bert nog steeds niet)  De combinatie Thais en vis bleef in ieder geval goed in mijn geheugen hangen en omdat de Thaise Kip Siam niet zo beviel maakte ik er een keer Thaise Vis Siam van.
Kijk, en dat beviel dus wel. Niet om lyrisch van te worden, maar toch zeker wel op z’n plaats in de categorie “ ’t Kon minder”.
Dus ook geschikt volgens mij om als variatietip in te sturen bij de Knorrwedstrijd.
En dat deed ik dus ook.
Ik kon ook zien wat andere mensen ingestuurd hadden, en voor wat  de Kip Siam betreft dacht ik dat ik wel een kans kon maken.
Mijn tip deed toch niet onder voor:   ‘bak eens een teentje verse knoflook mee’  of ‘een theelepel sambal erbij geeft het meer bite’  .
Maar na de sluitingsdatum verscheen er een berichtje dat de keuze bepaald was en dat de finalisten inmiddels bericht hadden gehad.
Ik had geen bericht gekregen, dus ik mopperde nog even dat ik waarschijnlijk te origineel was geweest en daarna vergat ik het weer.
Tot ik een week later opgebeld werd door ene Nicky van de Knorrwedstrijd.  Of ik mijn berichtje had gelezen, ik zat in de finale!
Huh, ik had niks gezien, ook niet in mijn mapje ongewenst. Nee, het berichtje was via Facebook gestuurd.
Daar blijkt een mapje op te staan waarvan ik niet van het bestaan afwist.  Dan moet je “berichten” aanklikken, en dan de optie “overig” .
Oke, gauw even gedaan en ja zeg,  een berichtje van Knorr:  “ Gefeliciteerd! Je zit in de finale van Tip de  Chef”.
Nog wat korte informatie eronder en vervolgens het verzoek om uiterlijk dinsdag te reageren, anders verviel je plaats.
Het was inmiddels woensdag! Maar Nicky zei dat ze juist daarom belde, ik was niet de enige die het berichtje over het hoofd gezien had.
Kon ik aanwezig zijn volgende woensdag, in Amsterdam ? Ja, dat kon ik en ik voelde me ineens zo blij als een kind dat morgen jarig is.
Ik moest wel wat regelen met mijn werk, maar de mensen met wie ik die woensdag te maken had zijn zo gezellig en welwillend, ik wist wel zeker dat dat geen probleem zou zijn.  En dat was het ook inderdaad niet,  ze vonden het alleen maar heel leuk voor me!
Ik mocht ook iemand meenemen en ik vroeg  Irene mee.
Ook die moest vrij nemen, maar  dat kon eveneens, dus de dames konden samen een dagje uit.
We werden om half 12 in Amsterdam verwacht,  ik ging ‘smorgens om 8 uur de deur al uit, het is een flink stuk rijden op een druk traject en ik zou ook Irene nog ophalen.
Werkelijk klokslag half 12 waren we ter plaatse.
Even aanmelden, en ik kreeg een Knorrschort en een naamplaatje.  Er stond een rood/wit blokje op.
Irene was zo slim om dat te verbinden met de vlaggetjes die op de verschillende kookeilanden stonden, zo wist je dan natuurlijk waar je moest koken! Maar van welk land was die rood/witte vlag?
Internet op de smartphone bood uitkomst, het bleek de Poolse vlag. Dat hield in dat de Poolse kok ons zou begeleiden en de eerste beoordeling zou doen.
Voordat we gingen koken (we waren met 30 finalisten) kregen we eerst nog een filmpje over Knorr en werden de 6 koks even kort geinterviewd.
Ze kwamen uit Nederland, Polen, Italië, Noorwegen, Duitsland en Hongarije.
En ze waren allemaal ZO dankbaar en blij dat ze bij Knorr mochten werken!
Irene en ik vroegen ons al af of wij daar ook maar moesten solliciteren,  het was gewoon de hemel op aarde.
Zo viel het natuurlijk helemaal niet op dat het een grote promotiecampagne voor Knorr was , iedereen was hevig onder de indruk.
Maar eerlijk is eerlijk,  promotiecampagne of niet, het was allemaal supergoed geregeld. Alle ingrediënten die je nodig had voor het klaarmaken van je Wereldgerecht inclusief variatie waren aanwezig, en voor onszelf werd ook goed gezorgd.
De sfeer was ontzettend gezellig, er hing helemaal geen gespannen competitiestemming, het leek meer op een feestje waar iedereen een bijdrage in had.
De Poolse kok bleek een vriendelijke, positieve kerel te zijn die van alles vroeg, en zelf ook handige tips had.
Bijvoorbeeld hoe je water sneller aan de kook kan brengen. Voeg er eenvoudig een beetje zout aan toe, dan gaat het eerder borrelen.
En dat je de stukjes witte vis, als je ze omroert, met de bolle kant van de lepel moet verschuiven, zodat ze minder snel uit elkaar vallen.
Iedereen was druk  aan het koken en je zag alle gezichten rood kleuren, van de warmte boven de fornuizen en de ovens, maar  ook  wel van een beetje spanning. Want nu kwam het er natuurlijk wel op aan, je moest een goed product afleveren!
Ondertussen liep er een fotograaf rond,  en een koppeltje mannen wat filmde
en interviewde.
Ook ik werd aangesproken, juist toen ik bezig was wat olie in een wokpan te verhitten.
“ Mevrouw wat doet u, staat u nou in een lege pan te roeren?”
Ik zei dat ik met de warming- up bezig was en daar stelden ze zich tevreden mee.
Gelukkig gingen ze weer verder naar hun volgende slachtoffer.
Irene gaf me morele bijstand en samen hadden we het ongewild voorzien op de dochter van een andere deelneemster. Ik sloeg haar per ongeluk tegen haar hoofd toen ik met een zwaai een pan onder uit het rek haalde, Irene knalde tegen haar aan toen ze mij wilde helpen met overbodig geworden spullen opruimen en ik kwam nogmaals met haar in aanvaring toen ik mijn lepel wilde afwassen, want om een mysterieuze reden was er op alle kookeilanden een nijpend gebrek aan lepels.
Wij vroegen aan het meisje of ze het nog wel leuk vond dat ze meegegaan was, maar ze zei dat ze zelf ook beter uit moest kijken.
Ik vond dat wel erg aardig van haar, volgens mij waren wij toch degenen die lomp waren.
Toen alle gerechten klaar waren schepten alle deelnemers een klein bordje op voor de jury.
Dat was natuurlijk spannend, want nu kwam de beoordeling. We hadden al wel gezien dat er heel wat lekkers gemaakt was, het rook ook heerlijk, dus ik gaf mezelf al weinig kans dat nou juist mijn Vis Siam het zou winnen. De jury schreef van alles op, maar dat bleef voor de deelnemers onleesbaar. Maar beter ook denk ik. Daarna gingen ze in beraad.
Ondertussen was van alle gerechten een buffet gemaakt, er waren lange tafels gedekt, en nu mochten wij allemaal gaan proeven.
Dat was leuk! Bij alle gerechten stond een bordje met welk wereldgerecht het was en waarmee het was gevarieerd.
Ik heb niet mijn vis opgeschept, die ken ik nou wel, maar wel een klein beetje van een stuk of 5 andere gerechtjes.
En een variatie van de Beef Stroganoff sprong er voor mij wel uit, wat was die lekker!
We hebben een foto gemaakt van het tekstbordje, zo kan ik het thuis ook eens maken. Wat ons betreft mocht die winnen!
De juryleden  hadden echter andere gedachten. Toen wij allemaal inmiddels aan een overheerlijk bekertje Ben & Jerry’s ijs zaten, kwamen ze weer tevoorschijn.
Het gebruikelijke praatje natuurlijk, dat ze onder de indruk waren van alle gerechten en de creativiteit, en dat het ontzettend moeilijk was geweest om een winnaar te kiezen.
En dat we eigenlijk allemaal winnaars waren, omdat we vanuit ruim 700 inzenders waren uitgekozen in de finale.
Iedereen beaamde dat natuurlijk , applaus voor jezelf.
Maar er kon er maar 1 de winnaar zijn en dat was ene Nola, met haar variant op de
Kip Tajine.  Zij had de kip vervangen door vegetarische quorn en er nog wat toeters en bellen aan toegevoegd.
Een dikke bos bloemen en een dikke keukenset voor een stralende Nola en een zo mogelijk nog stralender echtgenoot.
En zo kwam er een einde aan de wedstrijddag, iedereen was inmiddels wat rozig van de warmte en het lekkere eten.
Ik voelde me zeer tevreden, had een supergezellige dag gehad met Irene  bij Knorr.
“Knorr breekt zo lekker de week” tenslotte.
Ik ben zelf nog van de generatie van “Dag meneer de Knorr”,  en dat gingen we ook maar in de praktijk brengen.
Ik moest tenslotte nog een flink eind terugrijden naar huis, dus het was fijn dat het niet heel laat geworden was.
Mijn, inmiddels niet meer witte, schort mocht ik houden, we kregen een tas met Knorrspullen mee, en ik ook nog een envelop met daarin een flinke tegemoetkoming in de reiskosten.  Dat vond ik wel heel netjes!
Irene weer thuisgebracht en toen weer naar het hoge noorden.
Toen ik aan het begin van de avond thuiskwam had Bert de tafel gedekt en een flesje wijn klaargezet, Tim had het eten klaargemaakt en kon ik zo aanschuiven.
Heerlijke filetlapjes, gebakken aardappelen en gemengde sla.
En daar kwam geen Knorr aan te pas!

Vorig weekend ben ik met Irene naar de sauna geweest.
Zo 2 à 3 x per jaar gunnen we onszelf zo’n verwendagje.
Soms zelfs daagjes, met een hotelovernachting erbij is het wel helemaal super.
Maar met af en toe een losse dag zijn we ook altijd heel blij.  Wij doen dit al een aantal jaar, en samen hebben we daarmee ook al ontzettend veel lol gehad.
Want heel vaak gebeuren er gekke dingen.
Afgelopen keer viel daarmee trouwens uit de toon, afgezien van dat ik een verlichtingsspot  voor een boomhut annex nestkastje aanzag (omdat ik dus mijn bril niet ophad) en Irene daardoor half verdronk in het zwembad, hebben we geen rare dingen gezegd, gedaan of meegemaakt.
Niet zoals die keer dat we een arrangementje inclusief badjas en handdoeken hadden.
Ze hadden er alleen, tot hun eigen nadeel, niet bijgezegd hoeveel handdoeken.
Speciaal mijn handdoek was namelijk erg aantrekkelijk voor andere saunagebruikers.
Ik weet niet of het mijn geurtje was dat het zo onweerstaanbaar maakte maar iedere keer was mijn handdoek weg! Ik hing ‘m netjes aan een genummerd haakje, zodat ik hem ook weer terug kon vinden na het zwemmen of douchen.Naast die van Irene.  Haar handdoek bleef keurig op het haakje hangen, de mijne was weg.  De eerste keer ging ik naar de receptie voor een nieuwe handdoek, waarbij ik uitlegde dat de mijne weg was gehaald door een anoniem iemand. De tweede keer bood ik (ten onrechte, want ik kon er niks aan doen) mijn verontschuldigingen aan en kreeg nogmaals een nieuwe handdoek.
De derde keer durfde ik me niet meer te vertonen en stuurde Irene erop af.
We maakten alvast maar plannen voor de vierde keer, waarschijnlijk hoefde ik alleen maar te verschijnen  en niks te zeggen en zouden ze direct begrijpen dat ik een nieuwe handdoek nodig had.  En de vijfde keer zou het al genoeg zijn als ik alleen een hand om de deur stak….
Waarschijnlijk zouden ze, als we nog eens zouden reserveren,  bij het horen van mijn naam al een extra pallet handdoeken laten aanrukken. Als we tenminste nog terug mochten komen.
Of die keer dat we badjassen in onze hotelkamer hadden hangen. Dat was makkelijk, zo van je kamer de sauna in! Irene deed de eerste greep in de kast, prima passende badjas. De andere was voor mij. Ik deed hem aan en vond mezelf niet meer terug. Kon ‘m letterlijk 2 x om me heen wikkelen, zag eruit als een kruising tussen het Michelinmannetje en de Verschrikkelijke Sneeuwman en kreeg het bloedheet in mijn dubbele bepakking. Onnodig te zeggen dat Irene inmiddels al weer op de grond lag van het lachen. Met die badjas ging ik dus niet 2 dagen rondsjouwen,  XXXL !
Bij de bar gevraagd om een passende badjas en gelukkig gekregen. Paar rondjes sauna gedaan, tot ik op een gegeven moment dus mijn brillenkoker niet terugvond in de zak van de badjas. Nee het zal niet waar zijn,  iemand had mijn badjas meegenomen !
Waarom is Irene nou nooit eens de pineut en heb ik dat alleen maar?
Met wazig zicht, want brilloos, maar weer richting receptie,  alwaar omgeroepen werd dat “een mevrouw” haar bril met koker kwijt was, of ieder z’n badjas even wilde controleren. Ondertussen had ik het koud, omdat ik alleen mijn handdoek maar om had,  want ik had geen zin in de badjas van een ander op m’n blote huid. Brr. Gelukkig kwam de bril weer terug en kreeg ik nogmaals een schone badjas. Ook deze was weer behoorlijk aan de grote kant maar ik had het lef niet meer om ‘m nogmaals om te ruilen.  Niet klagen maar dragen.
Of toen we in het Turks stoombad gingen. Dikke mist natuurlijk toen we binnen kwamen. Maar we waren maar met z’n tweetjes.
We liepen ontzettend stom te doen,  Irene galmde nog luidkeels: “Hallo???
Is daar iemand ? Iemand ? Iemand? “, heel gloedvol met wegstervende echo, maar er kwam geen antwoord. We vonden giebelend, op de tast ,de bank om op te zitten.
Alles was natuurlijk superwarm en vochtig van de stoom,  we gleden heen en weer op het bankje . Ik verkondigde dat ik glibberbillen had en Irene  bood aan om me af te nemen met de ruitenwisser die daar lag. Vervolgens gingen we in gesprek over persoonlijke dingen. Tot we ineens tot onze schrik iemand achter ons vanuit de mist zagen opdoemen,  langs ons van de bank stappen en grinnikend naar de uitgang lopen.  Een meneer. “Hé, da’s niet eerlijk!” riep Irene zonder nadenken.  “Ik vroeg nog of er iemand, iemand, iemand was ! “ “Haha”, lachte de man,  “Jullie zagen me toch niet en  ik wilde wel eens weten waar jullie het over zouden hebben…. ”
Gelukkig was het zo mistig dat we elkaar bij helder licht niet zouden herkennen, maar we voelden ons flink voor schut zitten.
De infraroodsauna is ook lekker.
Wel onhandig dat je dan op zo´n krukje moet zitten, je zit dan in een kringetje om een middenzuil heen. Wij zaten naast elkaar en hoorden ineens een groot lawaai aan de andere kant van de zuil. Verschrikt schoten we overeind en om de zuil heen en we zagen  een mevrouw op de grond spartelen in een wervelende wirwar van handoeken, armen en benen. We waren teveel geschrokken om in de lach te schieten, maar het zag er idioot uit. En de mevrouw zei droogjes:  “Ik ging naast ‘t krukje zitten”.
Gelukkig had ze zich niet echt pijn gedaan en toen durfden we erom te lachen. En moesten er vervolgens iedere keer weer aan denken zodat we op de meest rare momenten weer in de lach schoten en mensen ons bevreemd aankeken of dachten dat
we hen uitlachten.
Buiten is meestal ook wel wat te doen.  Zo zat er bijvoorbeeld een man in een houten ton.
“Hé!”, zei Irene,  “ Daar hebben we Jan Huigen”.  En dat was alweer genoeg voor mij voor weer een half uur schateren.
Of druk kletsend de trap van het zwembad aflopen, de laatste tree missen en gewoon doorpratend schielijk onder water verdwijnen,  wat natuurlijk resulteert in  “ blub blubdebloeb”  zodat ik onder water zelf ook nog in de lach schoot en me vreselijk verslikte.  En bij het bovenkomen Irene aantrof die verbaasd zei:  “Je was ineens weg !”
Of dan toch maar een keer zo fanatiek zijn om baantjes te gaan trekken,  terwijl Irene niets anders deed dan naast me mee hopsen.   “Ja, dat is toch geen zwemmen !” mopperde ik.  “Nee”zei ze, “Maar ik doe Riverdance….. “
We deden ook een keer  mee met de Löyly.  Dat is een opgieting , met aromatische olie in het water dat wordt verdampt,  de stoom wordt verspreid met een handdoek, door de saunameester. Die keer was het met rozenaroma,  de saunameester kwam met een emmer aan. “Kijk” fluisterde Irene tegen me,  “Dat is Löylletje Rozenwater!”
De serene stemming die gewenst is bij de opgieting was daarna ver te zoeken….
We hebben het er wel eens over gehad dat het lekker zou zijn om een sauna bij huis te hebben.  Maar we doen het niet .
Uiteraard is het veel te duur, maar we zouden er immers ook lang niet zoveel lol beleven  !