Maandelijks archief: februari 2012

Wens

Ik wou dat ik kon dichten
over alles wat ik voel
om goed te kunnen uiten
wat ik precies bedoel
Ik wou dat ik poëtisch was
aan ritme ongebonden
onverschillig of het rijmt,
of woorden wel bestonden
Dan maakte ik een mooi gedicht
waarin emoties stromen
en de taal nog mooier is
dan waar je van kan dromen
Alles kon ik daar in kwijt
mijn blijdschap, mijn verdriet
mijn liefde , mijn verwondering
het werd een levenslied
Ik zou er in vertellen
dat ’t soms zo donker lijkt
en niets meer fijn of leuk is
hoe je er ook naar kijkt
maar  dat dan tòch wel op den duur
het weer wat lichter wordt
en er wel weer wat blijdschap komt
al is het soms maar kort
Ik zou de mooiste woorden maken
om te kunnen zeggen
wat met  bestaande woorden
niet valt uit te leggen
Hoe het voelt , wanneer de rust
je vult,  omdat toch even
de Hemel open ging nadat
hij steeds was dichtgebleven
Als ik toch zo kon dichten
zo de essentie raken,
het zou het allermooiste  zijn
wat ooit een mens zou maken

 

wens

Stil

Even niet zo’n zin om leuke stukjes te schrijven.
In  drie weken tijd hebben we te horen gekregen
dat mijn vader ongeneeslijk ziek was,
hebben we onverwacht afscheid moeten nemen van onze lieve Tess,
is mijn vader overleden en hebben wij hem begraven
en is mijn moeder verhuisd naar een verpleeghuis.
Daar ben ik even stil van…..

.SANYO DIGITAL CAMERA

 

Tess

Vandaag is de eerste dag zonder jou, en zoveel  kleine dingen laten me merken dat jij er niet meer bent.
Geen blije begroeting, terwijl je je uitrekt,  ‘smorgens.
Niet wachten in de keuken op een broodje.
Geen gekwispel  bij de deur als je iemand aan hoort komen.
Geen neusjes meer op het raam.  Geen gerammel met je bak omdat je water op is.
Geen gehark met een lompe poot, omdat je aandacht wilt.
Geen vergenoegd geknor vanuit je mand terwijl je je even lekker omdraait.
Het balletje wat doelloos  in de gang ligt. Je halsband die je niet meer nodig hebt.
Geen natte sik meer op m’n schoot omdat je je kop daar neerlegt net nadat je gedronken hebt.
Geen koppie meer op de leuning van de bank.
Ik hoef niet meer de broodjes die moeten ontdooien veilig weg te leggen omdat jij ze anders wegkaapt.
Geen “beenligtijd” meer.  Geen blaf als de postbode op de oprit verschijnt.
Geen bonk op het kruipluik midden in de nacht omdat jij daar neerploft op de mat.
Niet even de tuin in als de kinderen worden gebracht.
Nooit meer blij opspringen bij het toverwoord : “ Brokjes?? “
Nooit meer een rondje Verhildersum met jou.
En er zullen nog zoveel  “ nooit meer”s komen…..
Ik mis je zo.  Je hield zoveel van ons en je hebt me zo goed geholpen als ik het moeilijk had.
En je hebt me zoveel plezier gegeven  door je pure levensvreugde.
Kleine onhandige pup,  slungelige puber,  prachtige volwassen hond.
Mijn meisje.  Ik hou van je.
Tess