Een gastblog van mijn dochter Irene!

Dinsdagochtend 9.00 u. Ik zat op mijn werk en had net een kopje thee gehaald. Deel 1 van de ochtend zat er al op, broodtrommels, ontbijtjes, kledingdiscussies, schooltassen noem het maar op, maar om 9 uur was iedereen afgezet op de plek waar hij moest zijn inclusief ik zelf. Jan en ik reden gezellig samen vandaag, want we moesten ook tegelijk weer weg.

Zittend met mijn kopje thee opende ik whatsapp. Ik zag dat er een appje was, in de appgroep die ik heb met mijn twee werkbesties, R & E.
Een van die besties, E, had vier weken geleden pech, haar auto was in de parkeergarage flink aangereden, er waren geen gegevens achter gelaten, hele soap. Maar goed, ik opende dus whatsapp en zie een foto met de tekst “as we speak, zelfde plek…”. De foto moest nog laden. Toen de foto geladen was zag ik een auto helemaal in de kreukels, bumper er af etc. Maar wat me het meeste opviel, dit was ONS NUMMERBORD. Dus ik appte meteen, KAK! Dit is ONZE AUTO!!!

Dat wist R niet, maar had alleen deze foto gestuurd vanwege het eerdere autogezeik.

Dus ik jas aan, direct terug naar de garage. De persoon die onze auto aangereden had, was in alle staten. Enorm geschrokken. Tsja dat snap ik wel, ik zou ook schrikken. Het was met zo’n rotgang gegaan dat haar auto ook helemaal beschadigd was, lekke band, noem maar op. Maar goed, ook voor mij was dit niet leuk.

Nadenken. Oja, schadeformulier. Nou wilde het zo dat deze persoon in hetzelfde gebouw werkt als ik  (ik kende haar overigens niet) dus we konden nadat we foto’s hadden gemaakt, het formulier even warm binnen invullen. Ik was allang blij dat het contact met haar soepel verliep en dat ze ook tig keer zei dat dit volledig haar schuld was, wij stonden netjes in een vak geparkeerd. Nouja dit afgehandeld, zij ging verder naar haar werkplek om dingen te regelen en ik moest even nadenken. Stom he, op zo’n moment lukt dat niet. ANWB bellen, zei R, die het ook in de garage had zien gebeuren. Je kan niet meer rijden hoor, er lekt ook vloeistof. Oja goeie. ANWB bellen. Melding gedaan, prima, ik zou teruggebeld worden.

Letterlijk 1 minuut later werd ik al teruggebeld. Ik had een partnerpas, maar gaf een ander kenteken door dan dat die pas op stond. Kak. We hebben deze auto bijna een jaar, geeeen idee dat ik dit had moeten wijzigen. Sterker nog, de pas stond op kenteken van twee auto’s geleden. Maaaar aangezien het niet een extra auto was, maar een vervanging van de auto waar ik mee geregistreerd stond, konden ze dit wel omzetten. Fijn, crisis averted.

Ik werd weer gebeld. ‘Mevrouw het spijt me, maar dit hoort niet bij de ANWB. Hiervoor moet je echt de alarmcentrale van je verzekering bellen, dat wist ik ook niet, mijn excuses.’
Goed, doen we dat.

Deze melding moest online, ook prima. Binnen nu en 60 minuten zou er een sleepwagen komen. E zei: ‘Leg een briefje onder je ruitenwisser, met je nummrt, hoef je niet een uur in die koude garage te wachten.’
O ja goeie. Toch fijn dat je op zo’n dag twee extra sets hersenen bij je hebt. ‘Ik loop wel even mee’, zei ze. Dus samen met E (terwijl wij eigenlijk allebei in hetzelfde overleg hadden moeten zitten) ging ik naar de parkeergarage, alwaar twee bergingsauto’s stonden. Nu al?? Wat bleek, mijn aanrijdster had dezelfde berging ingeschakeld, ze gingen met z’n tweeën omdat de ene pas net een week werkte, en toen ze de garage inreden kwam mijn melding binnen dus konden ze het meteen oppakken. Prima. E ging weer terug (iemand moest toch bij het overleg zijn) en ik stond een beetje als een kip zonder kop in die garage. De echt extreem aardige sleepmeneer zei: ‘Bel vast wat schadebedrijven die bij je verzekering zitten, want stel dat je nog ergens een leenauto mag halen, dan kan ik die wellicht gelijk ook halen of je daar afzetten.’
O ja. Nog een extra stel hersenen erbij. Top. Bedrijf 1: nee, we hebben echt geen plek en de komende weken geen leenauto. Bedrijf 2: zelfde verhaal. Inmiddels zaten de tranen hoog, het is maar een auto, maar goeie genade, wat een gedoe en het was niet alsof ik zeeën van tijd over had. De sleepmeneer ging ook maar bellen en ik deed nog 1 poging. BINGO! Aardige mevrouw, ging kijken of er een leenauto was, maar er was in ieder geval plek om de auto heen te laten slepen. Top. Gelijk m’n beste vriendin. Ik gaf de gegevens door, toen bleek de andere auto daar ook heen gesleept te moeten worden.

Ondertussen liep er een meneer van parkeerbeheer maar te ijsberen en te mopperen dat het lang duurde, auto’s konden namelijk nu niet verder dan derde verdieping rijden (van de zes) en daaronder zat alles vol. ‘Ik vind dit niet zo fijn hoor, mensen’, zei hij.
‘Nee,’ zei ik, terwijl ik op mijn auto wees, ‘Ik vond dit ook niet zo fijn’.
Serieus, alsof we hier voor de gezelligheid met z’n allen de boel stonden te blokkeren! Ik zou me hierdoor enorm opgejaagd voelen, maar de sleepmeneren trokken zich er niks van aan en gingen rustig door.

Goed, beide auto’s op de sleepwagens en ik mocht instappen. Och natuurlijk, ik ging gelijk mee. Daar had ik even niet aan gedacht. Collega E dus maar gebeld of zij al mijn zooi even wilde opruimen in de vensterbank, dat haalde ik dat donderdag wel op, als ik er weer was.
Als een koningin zat ik voorin in de sleepwagen. En ja, we stonden dus op de vierde verdieping. En weten we nog dat ik zei dat de andere sleepmeneer pas in zijn eerste werkweek zat? Lekkere vuurdoop, die mocht dus ook, in de al krappe garage gezellig vier verdiepingen naar beneden manoeuvreren met het enorme gevaarte waar hij in reed. Via walkietalkie kreeg hij aanwijzingen van mijn sleepmeneer en zo kwamen we gezamenlijk veilig de garage uit. Meneer parkeerbeheer zal blij zijn.

Een kwartiertje later waren we bij het schadebedrijf. Ik had in de auto, op advies van sleepmeneer,  de schademelding vast gedaan bij de verzekering zodat ik een meldingsnummer had. ‘Die zul je nodig hebben voor een leenauto’, zei hij. En ja hoor, het eerste wat gevraagd werd: ‘Heb je een schadenummer?’
‘Ja!’, zei ik stralend, en ik overhandigde het aan haar.
‘Nou’ zei ze, ‘Goed nieuws, als je een uurtje geduld hebt, heb ik een leenauto voor je’. Ik had een uur geduld en zat heerlijk met een kop thee. Afscheid genomen van de sleepmeneer en ondertussen Jan weer op de hoogte gehouden van de status.

Voor ik het wist was het uur om en kreeg ik de sleutel. ‘Het is die Peugeot 208 die daar staat’, zei ze, terwijl ze wees. Yes, fijn!. Wat spullen over gezet (En ik vertel er gewoon niet bij dat ik het verrekte kinderstoeltje van Lucas niet uit de Isofix kreeg dus maar liet staan omdat we toevallig die middag toch vlak bij moesten zijn en Jan het dan kon fiksen) en stapte vol goede moed in de auto.

Geen pook. Oh. Dit is een automaat. Aha. Dit kan ik. P is parkeren. Dit snap ik. Oke wat is D, N, R? Ik kon het niet bedenken. Goed, Jan bellen, vertel ik gewoon dat het is gelukt met de leenauto, maar dat ‘t een automaat is, en tussen neus en lippen door vertel ik dit erbij.
Hij wist me te vertellen dat het Drive, Neutral en Reverse was (best logisch eigenlijk) en dat ik gewoon dat schuifje naar D moest zetten. Dat dacht ik al, maar het lukte niet! Hij schoot steeds terug naar N. Wat was dit nou. ‘Loop anders even naar de balie terug’, opperde Jan. Ja dahaaagggg. Ik kon het niet hoor, ik kan daar toch niet binnenlopen, ja ehmm ik kan de auto niet starten. Nee daar beginnen we niet aan. We leven in de moderne tijd, ik help hulpmiddelen. DUS! Ik opende een AI chat, typte “Peugeot 208 automaat hoe rijd ik weg” en kreeg antwoord. Ja sorry, dan vindt zo’n chat me maar dom, die kent me niet. De mensen van die garage zou ik onder ogen moeten komen. Er zijn grenzen. Wat bleek, ik had verder ‘t rempedaal in moeten trappen. Nou, had ik het toch bijna goed gedaan. Soepel reden we weg, met navigatie op mijn telefoon. Ik nam een afslag naar links te vroeg (leuk zo’n industrie terrein) omdat ik moest luisteren naar mijn navigatie, want kon het niet zien, ik had nu geen schermpje o.i.d. Ja ,dus vond ik dat na 200 meter links een straat eerder was dan dat de navigatie dacht. Dus reed ik nog een rondje, langs het schadebedrijf. Ik heb maar niet gezwaaid. Vervolgens kwam ik op een 50 km weg terecht, en kwam aan bij een rotonde. Ik trapte de koppeling in. Nee tut, dit was een automaat weet je nog? Dus er is geen koppeling. Ik trapte dus gezellig de rem in en goed ook, waardoor ik met mijn neus op het stuur lag. Sjongejonge. Wat was ik blij dat ik alleen in de auto zat.

Verder ben ik heeeel soepel naar huis gereden, alwaar Jan inmiddels ook was aangekomen na zijn busritje.
Samen haalden we Finn op om met hem naar een afspraak te gaan. En ja hoor, de mannen ontdekten een sportstand op de auto. Dus met een belachelijk aso geluid werd ik in mijn stoel gedrukt en stoven we weg, terwijl er twee glanzende gezichten in de auto zaten.

Inmiddels is dit 4 dagen geleden en is de leenauto echt je van het. ‘Kunnen we met de andere auto, dat is cool!!!’
We hebben nog niks van onze eigen auto gehoord, maar dat komt vast. Wat een avontuur jongens, sjongejonge. Maar, ik heb het maar wel mooi gefixed allemaal!

De uitgever van mijn Cozy Detectiveboeken vroeg of ik er voor voelde om een kort Kerstverhaal te schrijven, waarin De Sabot & Co een klein mysterie oplossen.
Of ik daar wat voor voelde? Ik sprong gelijk helemaal aan! Het antwoord was dus een volmondig ( of volappig eigenlijk) ‘Ja!’

Al vrij snel had ik een plot bedacht en het frame van het verhaal klaar. Maar nu moet er echt geschreven worden.
Om Maartje/Madeleine en Nina weer tegen te komen vind ik zelf enorm leuk, ik draag mijn dames een warm hart toe en ik heb het idee dat ik ze inmiddels ook wel door en door ken.
Dat kost geen hoofdbrekens dus. De uitwerking is wel een uitdaging: ik heb nu rond de 2500 woorden tot mijn beschikking en mijn boeken hebben er meer dan 55.000. 
Dat betekent dus dat ik kort en krachtig moet zijn. Niet zo kort als bij de UKV’s gelukkig, maar ik moet ontzettend opletten dat ik niet op mijn eigen kenmerkende wijze erg uitwijd over dingen. Ik heb daar gewoon nu de ruimte niet voor. Maar goed, de vraag was ook: een klein mysterie. Dus het aantal personages om Maartje en Nina heen mag ook bescheiden zijn.

Die personages moeten namen hebben. Het moeten Engelse namen zijn, een paar vrouwen en een paar mannen. En dan niet de namen die ik al eerder in De Dood in het Vizier had gebruikt.
Dat werd me toch een zoektocht! Het is erg gemakkelijk om een voor- en achternaam te bedenken, maar ik wil altijd checken of ik niet per ongeluk de naam van een bekend iemand gebruik, het moet tenslotte fictief zijn.
Ik ben zelf niet zo op de hoogte van alle sterren en celebrities, maar ik dacht dat ik erg neutrale namen had gekozen. Maar echt, de een na de ander kon ik doorstrepen.
Bij iedere naam die ik op Google intikte, kwam er een, op de een of andere manier bekend, persoon tevoorschijn.

Voorbeeld:  één van de vrouwelijke personages gaat Jennifer heten. Ze moet natuurlijk ook een achternaam hebben. Eerst koos ik wat Engels klinkende namen, later keek ik om me heen in huis wat ik zag en vertaalde dat in het Engels, maar alles tevergeefs.
Zo had ik : Callahan, Carter, Crown, Core, Grant, Hamilton, Kyle, Green, White, Pink, Black, Dark, Peach, Lacey, Woods, North, West, Rose, Grass en Sunday.
Geen van allen is het geworden, het waren 7 actrices, 1 stemactrice, 2 pornosterren, 2 producers, 3 auteurs, 1 singer-songwriter, 1 professor in de evolutiewetenschappen, 1 vice-president, 1 personage uit een boek/film en 1 anime-character.
En dat was alleen nog maar de Jennifer uit mijn verhaal! Ik moest daarnaast nog een aantal andere vrouwennamen bedenken.
Bij de mannelijke namen idem dito, ik kwam acteurs en auteurs tegen, een bokser, topvoetballers, een paar politici en een zedendelinquent.

Uiteindelijk heb ik mijn namen bij elkaar gesprokkeld. Het heeft me letterlijk een hele middag gekost, niet normaal!
We hadden bij het bekijken van de serie Endeavour weleens tegen elkaar gezegd: ‘Wat hebben die mensen allemaal rare achternamen, het lijken wel willekeurige woorden.’
Nu snap ik dat, die schrijver had waarschijnlijk hetzelfde probleem en heeft toen maar gewoon gekozen voor Vreemd, Wareliefde, Helder, Modieus en Donderdag. In het Engels natuurlijk, maar de strekking is hetzelfde.

Goed, de namen staan klaar, het verhaal is onderweg, maar ik heb nog geen titel.
De werktitel is Kerst met De Sabot&Co maar dat is natuurlijk een zouteloze titel voor het echte verhaal. Klinkt ook wel als Kerst met de Bauers of Kerst met de Meilandjes. Maar ik heb de juiste, pakkende titel, die zowel de Kersttijd als het mysterie in zich heeft, nog niet gevonden.
Ik had het er vanmorgen aan het ontbijt nog over, en Bert zei zo droog: ‘Ja, je kan ook niet aankomen met De Sabot&Co op Ponykamp’, dat ik me in mijn thee verslikte van het lachen.
Dus, hopelijk krijg ik nog een brainwave. In het verhaal speelt een ring een belangrijke rol, maar het schijnt dat een Engelse auteur dat al eens verwerkt heeft in de titel van zijn boek….
O, die man had trouwens ook erg ongewone namen voor zijn personages. Misschien doe ik veel te moeilijk!
Ik moet gewoon kiezen voor Jennifer Remarkable, en Belantomir zonder achternaam.
Maar dan zit ik nog steeds met die titel. Ik pieker nog wel even verder.

Nieuwsgierig naar het verhaal? Nog eventjes geduld!

Soms gebeuren er rare dingen, waarvan ik tevoren nooit had bedacht dat ik ze zou meemaken.
Vandaag was soms.
Ik was heerlijk aan de wandel, als het even kan maak ik na het ontbijt een wandeling van drie kwartier of een uur. Mooi herfstweer, ik was helemaal in mijn nopjes. Want weer gezond na een lastige astmaperiode, en de wond op mijn arm en de paarse plek op mijn bil die ik opgelopen had omdat ik de laatste tree van de trap had gemist, zijn nagenoeg genezen.
Wat kan je gebeuren!  Nou…

Zonder hond aan de wandel, want Lenny mag niet meer zo vaak lang wandelen, dus ik hoefde niet op te letten op andere honden. Het is echt een lieverd, onze Lenny, maar als hij aan de lijn is en andere honden los, wil hij nog wel eens vervelend doen.
Ik liep over het wandelpad net voorbij de Borg en zag een blonde labrador, die ik niet kende, druk spelen met een zwarte Deense Dog, die ik wel kende. Lief beest. De twee honden verdwenen raggend achter een heg en ik wilde langs de met elkaar pratende eigenaars lopen. Dat was bijna gelukt, ware het niet dat juist op dat moment de honden met raketsnelheid achter de heg vandaan kwamen en totaal niet op mij letten. Voordat ik er op bedacht was, knalde er zo’n 80 kilo hond tegen me aan en lag ik in de modder.
Het is bizar dat tijdens die halve seconde dat je valt, er zoveel scenario’s door je hoofd kunnen gaan. ‘Als ik mijn heup maar niet breek. Als ik mijn schouder maar niet breek. Als ik…
Nou het viel allemaal nogal mee, het was behoorlijk pijnlijk maar alles deed het nog. Het enige wat echt geknakt was, was mijn ego.

De eigenares van de Dog hielp me geschrokken overeind en vroeg hoe het met me ging.
De mensen van de labrador deden niks, die stonden alleen maar een beetje te lachen.
Dat vond ik nou serieus heel stom. Het zal best een grappig gezicht geweest zijn, dat een vrouwtje van nog geen 1.60 m gelanceerd wordt door een kalf van een hond, maar een beetje belangstelling was fijn geweest.
De Dog zelf kwam er wel even bij, dat vond ik heel lief! Alsof hij begrepen had dat hij iets had veroorzaakt wat niet de bedoeling was. Prima hoogte ook, zo’n beest, om nog even wat steun te zoeken voor ik weer stevig op mijn voeten stond.
Ik heb hem dan ook maar even geaaid. Het was echt niet expres gegaan.
Maar goed, mijn pijnlijke been, schouder en ik gingen naar huis. Ik zag eruit alsof ik een heftig partijtje voetbal met mijn kleinzoon had gespeeld, met een heleboel slidings.
Broek en jas onder de modder, handen idem dito  en volgens mij ook modder op mijn wang.
En toen kwam er toch stiekem een klein traantje. Van de schrik. En och mijn nieuwe jas!
Gelukkig kreeg ik thuis koffie en een voorzichtige knuffel en toonde een grondige inspectie aan dat zowel mijn lijf als mijn kleding geen blijvende schade hadden opgelopen. Mijn ego herstelt zich wel weer.

Mijn hele volwassen leven wens ik al een Ierse Wolfshond. Ik vind die echt zo geweldig! Maar misschien moet ik dat idee inmiddels maar laten varen.
Zo’n beest is nog net een beetje groter dan een Deense Dog en aangezien ik zowel krimp als ouder word….. 

Dag lieve Laura
je bent er niet meer
ons bijzondere nichtje
we zien je nooit weer

je kleurige kapsels
je liefde voor dieren
je typerende lach
en je eigen manieren

Dag lieve Laura
Rust zacht lieve meid
jouw plekje in mijn hart
raak je echt nooit meer kwijt

Annelies

Waar was ik gebleven… Station Amersfoort! Ik werd dus opgehaald door schoonzoon Jan en kleinzoon Finn. Daar kwam een grijze Kia aangereden en ik stak enthousiast mijn hand op. De auto stopte en ik zag dat er heel andere mensen inzaten…. probeerde mijn gezwaai te verhullen door mijn hand langs mijn haar te halen…. maar ik zag de mensen lachen. Kansloos dit weer.
De goeie Kia kwam al snel. Best luxe deze taxi. En zo’n gezellige chauffeur en leuke medepassagier! 

Lekkere lunch in Huis ter Heide en nog even een spelletje met de kleinzoons. Niet zo lang, want we moesten alweer op tijd vertrekken. Eerst zouden we naar Zeewolde rijden om Petra op te halen en daarna met z’n drietjes naar Emmeloord.
Irene ging zich boven omkleden en ik ging even mee, kon ik gelijk nog even in de spiegel kijken of ik er nog wel Dinnershowwaardig uitzag. Afgezien van de noodzaak voor een nieuw laagje lipstick kon het er best mee door.
Toen hoorde ik Irene ‘kak!’ zeggen, ik keek wat er aan de hand was en schoot vreselijk in de lach. Bij het aantrekken van haar panty was een kralenarmbandje gebroken en alle minikraaltjes kwamen in haar panty terecht. Dus met de mooie jurk omhoog en de  panty halverwege haar knieën, schepte ze echt handenvol kraaltjes op uit het broekje, onderwijl opmerkingen als : ‘waarom nou weer’ makend. Ja waarom. Kind, ik denk omdat je gewoon erfelijk belast bent. Laat ik het daar bij laten.
Ondanks het kralenfestijn waren we keurig om kwart voor drie de deur uit, op naar Zeewolde. File. Nog meer file. Van drie naar twee banen, naar één…. we kropen vooruit maar de tijd vloog. Het ritje waar je normaal een half uur over doet, duurde nu ruim een uur!
Gelukkig hadden we dus wat extra tijd ingecalculeerd, maar het was wel vervelend. Petra stond al kant en klaar, stapte snel in en door! De A6 was een stukje dicht, hadden we al rekening mee gehouden,met die omleiding zouden we om kwart voor vijf bij het theater zijn.  Het feest begon om vijf uur, dus dat kwam goed uit.
Maar ja… geteutel… vertraging… bruggen open…. om drie minuten voor vijf op de parkeerplaats en  exact vijf uur bijna hijgend binnen. Waar we ontvangen werden met een glas prosecco! Dat was nog eens heerlijk, Irene vond zelfs dat dit overal gedaan moest worden waar zij binnenkwam. Ik zeg het maar even, wie weet staat ze nog eens bij je voor de deur en dan weet je dat je de prosecco klaar moet hebben staan. 

In de zaal kwam ons al een gastvrouw tegemoet. De gasten voor tafel 4? Ja, dat waren wij. Wij waren dus echt de allerlaatsten die binnenkwamen, zo helemaal niks voor mij! Maar ‘vertraging’ was blijkbaar het thema van deze dag. Het geheel had wel de vibe van zo’n droom waarin je ergens heen moet en het maar niet lukt om er te komen. Gelukkig was het me in ieder geval wel gelukt. 

Ons tafelgezelschap bleek erg gezellig:  twee echtparen uit Urk, beetje jonger dan ik.
Hun humor was echt de onze. Heerlijk. De vrouw die naast Irene zat deed me erg aan Maxima denken, maar ik weet eigenlijk niet wat je met deze informatie moet.

De show en het diner waren allebei fantastisch.  Vier gangen met het heerlijkste eten wat je maar kan bedenken en vier blokjes muziek en dans uit verschillende stijlen. Het was een feestje. Understatement. Het was een FEEST.
Irene werd er nog uitgepikt om mee te dansen en dat deed ze alsof ze er helemaal aan gewend is om dit soort dingen te doen. Zij blij dat ze alle kralen uit haar panty had gevist! 

Op een gegeven moment gingen Irene en Petra allebei naar het toilet en juist op dat moment kwam er een man naar onze tafel, die blijkbaar onze tafelgenoten kende. Hij ging tegenover mij zitten op Irene’s stoel, en begon druk te praten. Ik zag Irene terugkomen, zag haar verbazing en ik grijnsde, ik wist gewoon wat ze zou gaan zeggen. 
De man stond op en nam afscheid, Irene ging zitten en zei tegen haar buurvrouw, met een hoofdbeweging naar mij: ‘Je kan haar ook geen vijf minuten alleen laten hè, direct een vreemde man aan tafel.’
‘En nog zo’n leuke ook,’ deed Maxima een duit in het zakje. Daar kon ik haar niet eens ongelijk in geven. Petra kwam ook terug en Irene legde uitgebreid uit waar het om ging. 
Ik had niets meer in te brengen maar kon alleen maar lachen.
Toen Irene later nogmaals naar het toilet moest (we dronken serieus heel veel water!), ze zogenaamd fluisterde, zodat ik het goed kon horen:’ Let jij even op haar?’, zei Maxima bij terugkomst tegen haar: ‘Ging goed hoor!’ en ik moest zo vreselijk lachen dat ik een extra pufje moest. 

Uiteindelijk waren zowel het diner als de show afgelopen en gingen we supervoldaan van al het lekkere eten en de gezelligheid weer naar huis. En geloof het of niet: we hadden geen enkele vertraging! Het was een geweldig uitje geweest zo met z’n drietjes.

Ik bleef een nachtje slapen bij Irene en haar gezin en ging ‘smaandags weer met de trein en bus naar huis. De privé taxi reed weer voor, deze keer met Irene als chauffeur en kleine Lucas als medepassagier. Ze brachten me naar Amersfoort, ik was mooi op tijd voor de trein.
Op het stationsplein werd een demonstratie voorbereid, ik zag eerst niet zo gauw van wie.
Toen een spandoek: Grootouders voor het Klimaat.  O echt, ik wist van het bestaan niet af. Ik had natuurlijk heel goed aan kunnen sluiten maar koos er toch voor om de trein te halen.
De intercity naar Groningen, geen overstap, zo relaxed. Het was een dubbeldekker, ik ging onderin op een lekkere hoekbank zitten, nog meer relaxed!
Tegenover me zat een vrouw die haar telefoon tevoorschijn haalde en begon te bellen. Het was een enorm lang gesprek, tot voorbij Zwolle en het enige wat ik heb gehoord was: Ja. Ja… ja. Ja precies. Ja. Precies ja.  Ik had er graag voor jullie iets boeienders van gemaakt, maar helaas.
Ik zat dan wel heel lekker op die bank, maar moest op den duur toch eigenlijk wel nodig plassen. Maar ik vind het vreselijk, plassen in de trein. Alleen zou het nog wel lang duren voordat ik in Groningen was. Eureka! Ik had toch mijn plastuit mee! Goed, dan durfde ik het wel aan.
In het halletje zag ik de wc-deur met een groen lampje ernaast. Dat moest toch betekenen dat het toilet vrij was. Ik duwde tegen de deur. Die bleef dicht. Ik trok eraan. Bleef dicht. Drukte op het groene lampje, misschien was het een knopje? Er gebeurde niks. Ja jemig, ik moest plassen, hoe ging die stomme deur nou open? Nog eens duwen, trekken… HOE DAN.
Ineens wat beweging…. het was een schuifdeur. Goedemorgen, hoe dom kan je zijn.
Weet je hoe blij ik was dat er geen andere mensen in het halletje waren?
Oké, ik kon eindelijk plassen. Was ook blij dat ik dat kon doen als een man, want ik vind treintoiletten echt doodeng.
Daarna weer heerlijk in mijn hoekje, opgelucht en wel.

De trein naar Winsum was een stuk drukker, de bus naar Leens was stampvol.
En nog kwamen er mensen, kinderwagens, rollators bij onderweg… ik stelde me zo voor dat je aan de buitenkant zou zien dat de bus bol stond.
Ik hoopte dat tegen de tijd dat ik mijn halte had bereikt, er wat mensen uit waren, want ik kon met geen mogelijkheid de deuren nog bereiken. Het was warm! Het was muf! Het was oncomfortabel! En het duurde ook nog weer langer dan moest, want er was iets op de rotonde gebeurd en de bus moest een poos wachten tot we er over konden.
Maar nu was ik niet gestresst, mijn huis zou er ook nog wel staan als ik later kwam.
Uiteindelijk bereikten we Leens, kon ik me een weg banen naar de deuren en sprong ik bijna naar buiten. Frisse lucht!
Het waren twee reisdagen geweest met veel gedoe, maar wat was ons uitje geweldig leuk, gezellig en lekker geweest!
En nu weer heerlijk thuis.

Gezellig met z’n drietjes een avond uit, Irene, haar schoonmoeder Petra en ik. Toen ik dat een poosje terug opperde en Petra: ‘Ja leuk’ zei, had Irene binnen drie minuten kaartjes gekocht voor een Dinnershow in Emmeloord. Of dat dus ook snel geregeld was.
Gister was de datum.  Bert vroeg: “Wat is het ook al weer, waar jullie heengaan?’
Tja, dat wist ik niet precies meer. Of eigenlijk helemaal niet. Het kon natuurlijk zijn dat ik niet goed opgelet had, maar het was ook zomaar mogelijk dat ik de snelheid van Irene niet had bij kunnen houden en het maar had laten gebeuren.
In ieder geval: Het zou vast heel gezellig worden! Eerst naar Huis ter Heide en dan ‘s middags met Irene in de auto mee naar Emmeloord.
Ik had een treinkaartje geregeld om naar Amersfoort te gaan, de NS heeft PrijsTijdDeals. Ken je het niet, dan is het een aanrader om daar eens naar te kijken, want je reserveert een kaartje op een bepaald tijdslot, met superveel korting. In mijn geval 60%. Even de moeite, niet waar? Voorwaarde is wel dat je ook echt binnen dat tijdslot reist. En hoe eerder je reserveert, hoe hoger je korting.
Ik had een tijdslot van 6.00 u tot 12.00 u.  Zorgvuldig mijn reis gepland, als ik met de bus van 9.30 hier vertrok, dan in Winsum op de trein stapte en in Groningen overstapte naar Amersfoort, was ik om 11.54 u op mijn bestemming.
Helemaal trots op mezelf dat ik niet liep te stressen over die 6 minuten respijt, en dat ik ook niet voor de zekerheid maar 2 uur eerder ging, stapte ik dus inderdaad in de bus van 9.30 u.  

De bus was wat aan de late kant, maar ik had genoeg tijd in Winsum, dus nog steeds geen stress.
Het bonkte en rammelde wel erg, en er klonken ook steeds vreemde piepjes. En tja, in Wehe den Hoorn maakte de bus een heel alarmerend geluid, stonden we hotsend stil en hoorde ik de chauffeur door zijn communicatieding melden: Ja, nu kan ik echt niet meer  verder. Er zijn nu 14 storingsmeldingen en hij doet het niet meer.’
O gruwel. Mijn trein! Mijn 6 minuten respijt! Ik vroeg of er al snel een vervangende bus kwam, maar nee, dat was gewoon de volgende die over een half uur kwam. Te laat!
Bert gebeld, die was juist aan de wandel met Lenny. ‘Kan je me alsjeblieft naar het station brengen, want de bus is stuk.’
De arme man zette het op een spurt, Lenny rende vrolijk mee en na iets meer dan een kwartier reed mijn taxi voor. Bert had zonder plichtplegingen Lenny in de auto gestopt en was direct naar Wehe gereden, zijn hart nog bonkend in de borstkas van de ongewone inspanning. Ik stapte gauw in en onderweg keek ik of ik de trein in Winsum nog kon halen. Helaas, dat werd ‘m niet. Misschien dan doorrijden naar Sauwerd, dat ik hem daar kon halen? Neen ook niet. Bert kwam nog met een of andere overstapconstructie en vroeg me dat te controleren op mijn telefooon, maar toen kreeg ik volkomen error. Ik was in tranen en had geen idee meer wat ik op moest zoeken.
‘Ik breng je naar Groningen,’ zei Bert heel lief en zo geschiedde. Ondertussen appte ik naar Irene dat het een half uur later zou worden en dat ik dan maar zou proberen om in Zwolle met mijn treinkaartje uit te checken en met mijn bankpas weer in, want dat tijdslot zou verlopen zijn als ik aankwam.
‘Welnee joh, gewoon instappen en net doen of je van niks weet.’ Ik keek in het autospiegeltje, zag mijn behuilde ogen en rode wangen en dacht: Ja daar trapt niemand dus in.’ Maar ondertussen had ze op internet gezocht wat te doen in zo’n geval. 

We waren aangeland bij Station Groningen, Bert stopte bij een Kiss&Ride, we Kiss-ten en hij Ride weer weg. Natuurlijk had ik hem eerst wel heel erg bedankt en beloofd dat ik hem op de hoogte zou houden.
Naar het perron! Ik zocht het Servicepunt, liep langs de Etos, Starbucks, Albert Heijn to-go… maar geen Servicepunt.
Uiteindelijk zag ik twee vrouwen met NS- werkkleding aan lopen en ik vroeg: Is hier ook een servicepunt van de NS?  De een trok haar wenkbrauwen op en de ander gebaarde met een hoofdbeweging…. ze stonden er pal voor! Goeiemorgen. Het zag er nogal donker uit binnen, maar ik waagde het erop. In een hoekje zat een mevrouw achter een computer. Gelukkig.
Ik deed mijn verhaal en ze zei heel vriendelijk: Ach geen probleem hoor. U checkt zo gewoon in met het kaartje en als het in Amersfoort niet meer lukt om uit te checken laat iemand u er heus wel weer uit.
Kortom, al die stress, paniek en tranen waren volkomen voor niets geweest.

Dus gerustgesteld ging ik alsnog op reis. Binnen no-time ticketcontrole, maar alles was in orde.
Ik was in een stilte-coupe verzeild geraakt, maar dat was best heel lekker, even geen prikkels aan mijn hoofd.
Tegenover mij kwam een vrouw zitten, iets jonger dan ik, met een heel grote rugzak, die ze naast haar stevige wandelschoenen neerzette. Ze had een open fleecevest over een sporthemd aan, een zonnebril op haar hoofd en ik voelde me vreselijk overdressed in het mooie shirtje wat ik alvast aanhad voor vanavond.
Ze probeerde een selfie te maken waar haar rugzak ook op stond, maar dat vergde achter het treintafeltje een anatomisch gezien zeer ongemakkelijke houding. ‘Zal ik een foto maken?’ fluisterde ik, vanwege de stiltecoupe.
‘O graag, zou je dat willen doen?’ fluisterde ze terug, Het klonk heerlijk geheimzinnig allemaal.
‘Iedereen vraagt hoe het met me gaat, zo alleen op reis’, fluisterde ze verder. Ik glimlachte en knikte. Ze siste nog iets onverstaanbaars, ik maakte blijkbaar het juiste instemmende geluidje want ze ging tevreden weer achterover zitten. 

Na een poosje werd er in de tas gegrabbeld en kwam er een thermosfles tevoorschijn. Na nog een hoop gedoe een emaille beker. Uit de thermosfles hing een label van een theezakje met “citroengras/gember’  erop. Ik grinnikte stiekem, natuurlijk drinkt zo iemand dat, die backpackt heus niet met bosbessenthee van de Aldi.
Ik moest in Zwolle overstappen, wenste haar hardop (we stonden nu toch stil op een station), een plezierige reis verder en stapte met mijn koffertje, jas en tasje de trein uit. Perron oversteken naar de volgende trein, dat was een makkie.
O jemig, wat was die trein vol! Ik zag nog allemaal mensen die ook ingestapt waren door het gangpad drommen en ik dacht: bekijk het, ik ga hier op een klapstoeltje zitten in het halletje, heb ik tenminste een beetje ruimte. De trein vertrok al gauw en goeie genade, de geluiden! De kapotte bus van vanmorgen was er niks bij. Het rammelde, klapperde, bonkte, klopte, rinkelde, …. het enige wat er nog ontbrak was een spookachtig ‘boeoeoeoeoehoeoeoeoehoeee’  uit de intercom, het was pure horror.
Schuin tegenover mij zat een jongen onderuitgezakt op zijn klapstoeltje. Hij had een heel grote broek aan met een tekst erop geborduurd. ‘Be brave, Be fearless’ stond er in Gotische letters langs de lengte van zijn been.
Het voelde als een boodschap. Ten eerste al vanwege de zwaar verontrustende geluiden van de trein, maar ten tweede als les na alle onnodige stress en paniek van vanmorgen.
Ik had de neiging om de jongen te bedanken, maar omdat ik er rekening mee hield dat hij dan een conducteur zou waarschuwen dat er een net geklede, maar zeer verwarde vrouw in het halletje zat, liet ik dat maar achterwege. 

Goed, we rammelden, schudden en kraakten naar Amersfoort en eenmaal daar aangekomen kwam er alweer een taxi, ditmaal bestuurd door Jan en met Finn op de achterbank. Dat was nou echt gezellig!
Op naar Huis ter Heide.

Wordt vervolgd.

Heb je ook wel eens zo’n dag waarop je ‘s morgens wakker wordt met dikke ogen en een hoofd alsof je gister zwaar gedronken hebt? Nee? Ik wel. Geen idee waar dat van komt.
Het vervelende is alleen dat het zo moeilijk overgaat. Alles…gaat…zo…traaaaag.
Niet dat ik vandaag nou erg belangrijke dingen moet doen, maar ik voel me liever energiek.
Maar hup, gewoon aan de wandel, dan maar een wat rustiger tempo. Nou ja, hup, voordat ik de deur uit ben is er alweer aardig wat tijd verstreken. Horloge zoeken. Spotify openen en mijn bibliotheek doorscrollen, waar heb ik vandaag zin in? Ja, slapen maar dat staat er niet bij. Wandelschoenen aan, het veters strikken duurt eindeloos. Want als ik het niet precies zo doe, dan lopen ze steeds los tijdens de wandeling, wat irritant is, maar dat ligt voor de hand. Voor de voet eigenlijk. Hehe, klaar. Ik sta op en voel direct een dingetje in mijn schoen. Wel verdorie. Ik ben ook net de prinses op de erwt hoor.
Weer op de traptree, schoenveter weer ontbinden, wat ongeveer even lang duurt. Schoen ondersteboven houden, er valt een minuscuul bolletje uit. Zo eentje die Lenny de laatste tijd verzamelt  in de bermen met zijn lange oren en die dan in huis op wonderbaarlijke wijze loskomen en dan blijkbaar een eigen leven leiden en in mijn schoen kruipen. Schoen weer aan, veterceremonie. Ga ik nou eindelijk? Ja.
Ik hoop dat mijn hoofd opklaart, maar het is ijdele hoop. Nou ja, het is in ieder geval fijn wandelweer, niet zo zeuren. En lekkere muziek in mijn oortjes, het kan me niks schelen wie het hoort, ik zing mee. Gelukkig klinkt mijn stem niet alsof ik zwaar gedronken heb. 

Als ik thuiskom, maakt Bert heel lief koffie voor me en kom ik verder wederom tot niets.
Dit kan zo niet hoor, ik word helemaal zat van mezelf. Ik zet de wasmachine aan en sorteer alvast de volgende was. Ja ook dat gaat moeizaam maar het gaat. We lunchen en kijken daarna naar de troonrede. Ik denk te zien dat er in het publiek ook iemand slaperig is, maar de beste man blijkt aantekeningen te maken. Dat heb ik dan weer niet gedaan.

En dan komt er een appje van mijn schoonzoon, met een link naar een schrijfwedstrijd, met de vraag of het iets voor mij is.
Oeh! Ineens ben ik wakker! Ik open de link, lees de opdracht, app nog even met schoonzoon omdat het een Engelstalige site is en ik sommige voorwaarden niet helemaal begrijp en ga daarna aan de slag.
Nee, niet met schrijven direct, zo werkt het nooit bij mij. Eerst in mijn hoofd, ik stel me heel clichématig voor dat er allerlei radertjes gaan draaien en zo dingen in gang zetten.
Pas daarna komen er letters aan te pas.
Het gaat om een ultrakort verhaal en dat is (lekker arrogant) een van mijn specialiteiten.
O, wat is dat toch heerlijk om te  verzinnen en dan te schrijven, schrappen, herschrijven, herindelen, net zolang tot ik tevreden ben. Ik vergeet helemaal mijn dikke ogen en suffigheid, ik ben zo in mijn element. 
Klaar! Ik stuur het even naar schoonzoon, zoon en man, met het verzoek of ze even willen proeflezen en me willen vertellen wat ze vinden. Daarna is zoon nog zo lief om een perfecte vertaling te maken, zodat mijn verhaaltje ook in het Engels exact vertelt wat ik wil.
Ik had eerst nog gedacht om te kijken of er nog meer ideeën op zouden borrelen de komende tijd, maar mijn ervaring is dat mijn eerste idee vaak het leukst is, dus ik hou het hierbij. 

Ik ben weer helemaal happy, en energiek genoeg om er zelfs nog een blogje achteraan te schrijven, met dikke ogen en al. Morgen gaan die vast weer goed open.  

Vul aan en kleur daarna het plaatje mooi in.

Oma maakt jam en…

…gaat met een snoeitangetje de mooiste druiven knippen.
…heeft onthouden dat druiven alleen niet genoeg structuur hebben, dus gaat ook appels kopen
…is het recept van vorig jaar kwijt en zoekt op internet.
…schudt haar hoofd als het toch niet van ‘De keuken van Johanna’ was, ze wil geen tijm, jeneverbessen, balsamico en peperkorrels in haar jam. Prosecco dan weer wel maar dat heeft ze nu niet in huis. Bovendien is zo’n fles dan open en moet snel op omdat anders de bubbels weg zijn en aangezien er dan niks meer van jam koken komt laat ze die achterwege.
… bedenkt dat er wel een scheutje rode port in kan.
… zet de gewassen druiven en de geschilde en in blokjes gesneden appel op met een scheutje port.
… vindt dat het heerlijk ruikt en beheerst zich om er geen glaasje port bij te nemen.
… ziet beestjes over het aanrecht lopen die uit de druiventrossen gekomen zijn.
… stelt de fluitende cavia’s tevreden met klokhuisjes.
… merkt dat de druiven veel sneller zacht zijn dan de appels.
… vist de appelstukjes eruit en kookt ze in een apart pannetje.
… haalt de nieuwe draaizeef die ze voor € 1,50 bij de kringloop gekocht heeft te voorschijn om de druiven tot pulp te malen.
… komt erachter dat ze niet nog een grote pan heeft waar de draaizeef op kan en maakt zorgvuldig een emmer schoon.
… wordt onpasselijk van het kletterende geluid in de emmer als de druivensap met pulp uit de zeef komt, het klinkt alsof er iemand staat te kotsen.
… vindt dat het er ook zo uitziet en is iets minder enthousiast. Gaat dapper door.
… giet de gezeefde druivensap terug en probeert de enorme troep aan pulp en spetters op te ruimen.
… vergeet bijna de appels maar is nog op tijd, doet die ook in de draaizeef.
… ziet dat het niet werkt, dus pakt ze de aardappelstamper er maar bij. Appelmoes door de druivensap roeren lukt wel. Lepel kleeft.
…voegt de geleisuiker toe en brengt de boel aan de kook. Nu kleeft alles.
… pakt een krukje om de gespaarde glazen potjes van de bovenste plank van het keukenkastje te verzamelen.
… kan er nog steeds niet bij, ruimt krukje op en pakt een trapje.
… vult voor de zekerheid de potjes nog eens met kokend water. De ketel kleeft en de potjes zijn niet om aan te pakken zo heet
…gaat als de jam genoeg doorgekookt is een potje (water is er inmiddels uit) vullen met een juslepel. Dat duurt veel te lang, dus pakt ze een soeplepel.
… vult de potjes tot de rand, draait de deksel vast en zet ze ondersteboven op een theedoek.
… verbijt vrouwmoedig de pijn omdat de potjes nog heet zijn en gevuld worden met hete jam en vindt zichzelf heel dapper.
… heeft alles klaar en overziet de keuken.
… ziet een grote kookpan, een kleine, een draaizeef , een emmer, een fluitketel, een pollepel, een aardappelstamper, een schilmesje, een bord voor de schillen, een juslepel, een soeplepel, een vergiet, een kommetje waar pulp in zat , een vieze kookplaat en veel vlekken, pitjes en schilletjes op plekken waar ze helemaal niet geweest is. Alle voornoemde attributen kleven.
… bedenkt dat een potje jam in de supermarkt € 0,69 kost.
… is toch enorm in haar nopjes als alle kleefzooi is afgewassen en ze naar het resultaat kijkt.

… hoopt van harte dat de jam mooi indikt.
… denkt nog maar niet aan de minstens drie kilo druiven die nog niet geplukt zijn.
…ziet nog steeds beestjes. Ze heeft toch niet echt van de port gedronken, wel?

Geloof ik in reïncarnatie? Eerlijk gezegd weet ik dat niet. Ook best een zwaar onderwerp voor Daagse Dingen. Maar soms ga ik toch terug, alsof ik in een andere tijdperk leef.

De aanleidingen zijn nogal verschillend, maar ze hebben één ding gemeen: ik verkleed me.
En ja, daar hou ik ontzettend van. Vroeger al, met een oud gordijn om mijn schouders was ik een jonkvrouw.

Ik heette Isabella en samen met mijn broer, mijn buurmeisje en haar neefje speelden we Ridder & Jonkvrouwtje, voor mijn gevoel de hele zomer lang. Mooie herinneringen.

Het spelen en het verkleden ben ik nooit ‘verleerd’
Als er een goede aanleiding is, hul ik me in een passende outfit. En zo is mijn eigen tijdlijn onstaan: Van Romeins burger naar Middeleeuwen, naar 19e eeuwse adel, naar kindermeisje uit 1900 naar hippie.

Sommige mensen verkleden zich om zich iemand anders te voelen, om een rol aan te nemen. Voor mij is het dat niet speciaal, ik voel me echt gewoon altijd mezelf. Wel denk ik erover na hoe het geweest moet zijn in de tijd waar ik de kleding van aan heb.
Zou ik evenveel vrijheid gehad hebben als nu, zou ik een fijn leven gehad hebben?

In mijn Romeinse outfit voelde ik me prima, ik was een gegoede burgeres, kwam niks te kort en had gezelschap van mijn schoonzoon die in het legioen diende.
In mijn middeleeuwse jurk was ik iemand uit de middenklasse, niet arm maar ook niet rijk. Misschien een koopvrouw of een huisvrouw met een kleine boerderij. Past wel bij me.
De jurk met de hoepelrok vertelde me een ander verhaal. Ik was lid van de adel en moest me daarnaar gedragen. Op een bepaalde manier lopen, geen praatjes met ondergeschikten, altijd volgens de geldende zeden gekleed, dus vooral geen enkels laten zien. Wel rijk maar helemaal niet vrij. Ik zou alleen maar mogen borduren, bals bezoeken en me niet bemoeien met zaken die mannen regelden. Misschien mocht ik ook mijn eigen echtgenoot niet kiezen maar werd ik gekoppeld aan een man die ik helemaal niet mocht, maar die nou eenmaal van een gegoede familie was, zodat het geld en de macht gewaarborgd bleven. Brrrr.
Het kindermeisje paste veel beter bij mij. Wel in dienst van iemand maar genoeg te eten en te drinken, niet voordurend gehinderd door de etiquette en lekker kind met de kinderen zijn. (al mocht dat vast niet zoals ik dat me nu voorstel)
En de hippie? Ik heb die periode vrij bewust meegemaakt, ook al was ik nog klein. Ik hield van de felle kleuren en de lange haren, maar de muziek was ik niet weg van. Nog steeds ben ik geen fan van Jimi Hendrix en Janis Joplin en word ik wel eens een beetje moe van de verheerlijking van Woodstock.

Ik ben bij de Romeinen begonnen, maar eigenlijk zou ik ook nog wel eens een vrouw uit de prehistorie willen zijn. Nou ja wie weet wat er nog eens op mijn pad komt!

Het is te warm voor mijn vest, ik trek het uit en knoop het om mijn middel. Oplettend of ik niet het snoertje van mijn oortjes uit de telefoon trek .
Wandelen met muziek, zo heerlijk.
Het is zaterdagochtend, we hebben dit weekend geen plannen en doen waar we op dat moment zin in hebben.
Ik ga eitjes kopen bij een boerderij en heb mijn wandelschoenen aan. De rechter iets minder strak vastgemaakt als de linker, vanwege een problematische kleine teen.
Die is in de vijf jaar na mijn voetbreuk en operatie langzaam vergroeid en veroorzaakt veel ongemak.
Maar ik ben toch blij. Want over drie maanden krijg ik een hersteloperatie. Het plaatje gaat uit mijn voet en de teen wordt zoveel mogelijk terug in normale positie gezet. Ik kijk er naar uit! 

De muziek die ik vandaag op heb staan past daarbij.
Ik kreeg destijds van Tim een mooi cadeau: een zorgvuldig samengestelde playlist op Spotify, speciaal voor mij.

Wat heb ik die ontzettend veel geluisterd, vijf jaar geleden. Ik was erg overwerkt toen ik viel en daarna mocht ik een hele poos uitrusten. De muziek van de playlist was zo comforting. Het Nederlandse woord ‘troostrijk’  dekt de lading niet, comforting heeft voor mij een extra laagje.
Nog steeds word ik heel blij en rustig van deze lijst, ik voel me heel gelukkig als ik over het landweggetje naar de boerderij wandel. 

Er staat een bordje langs de weg wat ik nog niet eerder gezien heb: 

Hoe leuk is dat! Ik word er nog blijer van.
De lucht voor me is nogal dreigend, maar ik voel de zon op mijn rug. Linten ganzen vliegen over, hun ontroerende geluiden raken me intens. Het is zo mooi en ik voel me zo goed!

Vanmorgen heerlijk een poos in bed liggen lezen met een kop koffie erbij.
De cavia’s die mijn stem al kennen en me begroeten als ik beneden kom.
Een leuk en lief appje van mijn neef en zijn kinderen.
En nu deze heerlijke wandeling. 

Ik arriveer bij de boerderij, koop een doos eitjes en begin aan de terugweg.
De lucht is inmiddels blauw, de laatste bloemen bloeien in de berm, zwaluwen scheren over het gemaaide land en ik luister naar mijn muziek.
Ik ben een gezegend mens.