Categorie archief: Mening

Versie 2021

IK ZOU LEKKER STOUT WILLEN ZIJN

Ik wil het weer, ik wil het weer!
Ik wil weer handjes geven
En ik wil roepen elke keer
Hallo mevrouw, hallo meneer
lekker heel overdreven
En overal met mijn handen aan
de fles met dettol laten staan

Ik wil geen staafje in mijn neus
als ik een keer moet niezen
Ik wil ontspannen, niet nerveus
op een terrasje, glorieus
een lekker biertje kiezen
Met mijn dochter de sauna bezoeken
en winkelen zonder een afspraak te boeken

Ik wil zo graag genieten
en ik wil bij mij thuis
Geen bezoeklimieten
maar heel veel visite
gezellig feestgedruis
ik wil alles wat niet mag
de hele dag, de hele dag!

Ik wil mijn mondkap aan de kant
mijn kinderen omarmen
knuffelen zonder die afstand
en naar een zonnig buitenland
om lekker op te warmen
Al wat ik wil, dat is dus dit!
En als dat niet mag zeg ik: shit


Vrouwen

Gister was het wereldvrouwendag. Dan zijn vrouwen ineens heel solidair met andere vrouwen. Het zou best mooi zijn als dat op de andere 364 dagen van het jaar ook zo was.
Nee, dat is te kort door de bocht, dat weet ik zelf ook wel. En ik krijg mijn redenatie sowieso niet sluitend want ik heb commentaar op vrouwen die commentaar op vrouwen hebben. Dus ik maak me zelf ook schuldig aan hetgeen waar ik me zo aan kan ergeren.
Vrouwen komen voor elkaar op in moeilijke situaties en dat moet! Maar vrouwen kunnen elkaar ook zo vreselijk afkammen. Om uiterlijk, om gedrag.


Ik heb me er al vaak over verbaasd dat het in de mensenwereld zo anders is geregeld als in de dierenwereld. Bij de meeste diersoorten ziet de vrouw er onopvallend uit en is de man in uiterlijk nadrukkelijk aanwezig. Moet er een partner gevonden worden dan sloven de mannen zich enorm uit en kijken de vrouwen rustig toe en kiezen. Zonder zich van te voren opgetut te hebben, ze behagen de man blijkbaar zo ook al genoeg. Gewoon door hoe en wie ze zijn.
Maar mensenvrouwen…doen hun best om maar zo aantrekkelijk mogelijk te zijn en al hun seksegenoten te verslaan. Er zijn natuurlijk vrouwen die daar niet mee bezig zijn maar die worden dan door andere vrouwen met de nek aangekeken. Uitgemaakt voor grijze muis, saaie doos, noem het maar op allemaal. Vrouwen hebben meedogenloos commentaar op andere vrouwen. Is dat om zichzelf beter te kunnen voelen? Vrouwen zijn vaak helemaal niet aardig voor elkaar. Iedere vrouw vindt wel wat van een andere vrouw. Ja, ik ook want anders schreef ik dit stukje niet.


Vrouwen vinden onderling dat er regels zijn over wat wel kan en niet. Je moet er op een bepaalde leeftijd zo en zo uitzien en anders deugt het niet. Dan wil je te jong zijn of je bent te ouwelijk. Mannen hebben dat helemaal niet. Zowel een jongen als een man van 60 draagt een spijkerbroek en een t-shirt en dat vindt iedereen prima. Makkelijk hoor!
Er kwam op Facebook een advertentie voorbij van een kledingzaak. Een vrouw van rond de 60 showde een pakje. Stapels vrouwen reageerden afkeurend. “Ze ziet eruit als een opoe”. “Veel te ouwelijk, niet sexy”. Heel veel commentaar, er deugde allemaal niks van, de ene opmerking nog chagrijniger dan de andere.
Later van diezelfde winkel weer een advertentie, met hetzelfde model, nu in een korte jurk. Commentaar was niet van de lucht. “Veel te kort”. “Dat kan echt niet meer als je 60 bent”.
“Ze denkt zeker dat ze nog sexy kan zijn”.
Ik weet het niet hoor. Wat mag en moet je dan wel als je 60 bent? Daar bestaan toch geen regels voor! Je mag toch dragen waar je jezelf prettig in voelt? Of dat nou een kort jurkje en pumps zijn of een fleecetrui en wandelschoenen? Zonder dat je door andere vrouwen wordt bekeken en beoordeeld (= afgemaakt)?

Wereldvrouwendag gaat over de positie van vrouwen in het leven en in de maatschappij. Een heel belangrijk onderwerp want veel vrouwen hebben minder kansen dan mannen, of worden zelfs onderdrukt. Dat is verschrikkelijk onrechtvaardig en daar zouden vrouwen onderling zich druk over moeten maken. Niet over het uiterlijk. Want we roepen allemaal dat uiterlijk oppervlakkig is, maar toch hebben we allemaal een oordeel klaar, puur gebaseerd op hoe een vrouw er uit ziet. Ja, ikzelf ook. En daar ben ik niet trots op. Als we dat nou eens konden uitbannen, dan waren we een stuk verder in wat werkelijk belangrijk is.

Digibeet

Gister stond dit stukje in het Dagblad van het Noorden. Ik ben niet zo’n krantenlezer maar Bert wees me er op. Hij is namelijk degene die mijn frustratie van dichtbij meemaakt over dit onderwerp.
In het artikel gaat het over de grote dingen, patientendossiers etc.
Maar thuis vind ik het ook een groot probleem dat je geacht wordt het wel te snappen als je iets nieuws en digitaals in huis haalt.

Ik heb een iPad, prachtig ding. Maar er zat geen gebruikershandleiding bij, omdat ze er bij Apple blijkbaar van uit gaan dat het voor iedereen gesneden koek is om met zo’n apparaat om te gaan. Dus mijn altijd behulpzame schoonzoon heeft heel wat vragen moeten beantwoorden voordat ik dingen kon instellen en de iPad kon gebruiken waar ik hem voor wilde hebben.
Ik kreeg een Pencil om digitaal te tekenen, nieuw in de doos. Nergens stond dat ik eerst de Pencil even aan de iPad moest koppelen. Dus leek het alsof hij niet werkte. Voor mij werd stap 1 dus overgeslagen en begon het gelijk bij 2. Maar dat heeft geen zin want je hebt stap 1 wel nodig! Misschien klinkt het voor een productontwikkelaar wel heel onbenullig. Zoiets als wanneer je wilt gaan fietsen, stap 1: Pak het stuur beet en zet je rechtervoet op het rechterpedaal. Maar voor mij is het niet onbenullig en zeker niet net zo vertrouwd als fietsen

.
Mijn smartphone ging langzaam ter ziele en ik kocht een (refurbished) iPhone. Zelfde verhaal. Prima apparaat maar ik kon er bijna niks mee omdat het allemaal net anders werkt dan een smartphone. Dan kom ik in een mentale staat dat ik hem net zo lief het raam uitflikker en dat alleen de aankoopprijs me dat belet.
Wij hebben geen smart tv en daarom kochten we een chrome-cast, zodat we Netflix en Disney+ kunnen kijken.
“Sluit de chrome-cast aan op uw tv en installeer deze”
Maar hoe en waar precies je hem moet aansluiten stond er niet bij. En hoe je überhaupt moet casten werd ook niet uitgelegd. Dat blijkbaar de rest van de wereld weet dat er een symbooltje bovenaan je telefoonscherm staat wat je moet aanklikken om te casten, maakte dat ik me nog dommer voelde.

We kregen een heel mooi digitaal fotolijstje cadeau. Er zat wel een handleiding bij maar ook hier werden de allereerste stappen weer overgeslagen en is het nog steeds moeilijk om uit te zoeken hoe je foto’s kan toevoegen of verwijderen.
De display van mijn crosstrainer (zie vorige blogje ) idem dito. “Zet de display aan en vul uw gegevens in, daarna kunt u de programma’s kiezen. Maar HOE je dit gegevens invult staat er niet bij. Dus ik kan niks.


Dat gemis van die allereerste stappen in een handleiding en soms zelfs het ontbreken van een handleiding is iets wat me zo kan frustreren, dat ik razend word.
Een gevoel van onmacht en falen, en uitgerangeerd zijn omdat je blijkbaar niet meer mee kan komen met de wereld. Ik weet het, ik maak het nu heel groot. Maar zo voelt dat echt op dat moment.
Ik probeer bij te blijven, maar ik ben hier niet mee opgegroeid, zoals met fietsen. Dus ik moet alles blijven leren. Alleen ontbreekt het lesmateriaal.
Toen de personal computer zijn intrede deed, wist ik ook HELEMAAL niets. En daarom ging ik op cursus. Gewoon fysiek op cursus, om met de computer om te leren gaan. Lessen in tekstverwerken en excel, later omgaan met internet. En op die manier heb ik het me eigen gemaakt.
Jongere generaties groeien er mee op en passen zich snel aan aan nieuwe ontwikkelingen.
Er was zo’n reclame waarin 2 mensen met de computer probeerde te werken “Ga met de muis naar de rechterbovenhoek”. Aandoenlijk maar ook een beetje belachelijk.
Zo voel ik me heel vaak nu. En ik word er helemaal niet blij van

Stopwoord

Het nieuwe normaal, daar is het laatste woord nog niet over gesproken, want niemand weet hoe dat er uit gaat zien.

Wat ik wel zie (en vooral hoor) heeft niets met coronamaatregelen te maken maar wel met een nieuw soort normaal. En ik vind het echt verschrikkelijk.
Het is voor een, naar mijn idee, overgroot deel van de mensheid, normaal geworden om veelvuldig de uitdrukking ‘Mijn God’en vooral ‘Oh my God’ te gebruiken. Er is een hippe afkorting voor: OMG. Er zijn zelfs emoticons van. Een uitroep van ofwel groot enthousiasme ofwel afschuw. Maar echt, waarom moet dat? Ben je nou echt God aan het aanroepen als je ziet dat je vriendinnetje een nieuw shirtje heeft? Of wanneer je aannemer de keuken zo leuk verbouwd heeft?
Ik stoor me daar zo vreselijk aan! Aan het gedachteloos ‘God’ gebruiken als stopwoordje, of je nou gelovig bent of niet. En ik stoor me nog meer aan het feit dat het blijkbaar algemeen geaccepteerd is om voortdurend de naam van God te gebruiken.
Ik ben niet vroom. Maar ik vind het wel iedere keer pijnlijk om het te horen. Van meisjes van amper 5 jaar oud tot sportcommentatoren bij de F1.
Het is vloeken. Meer kan ik er niet van maken. En ik vind het verschrikkelijk dat het nu mode is.
Hou daar alsjeblieft mee op, heb respect en roep God alleen aan als je je bewust bent van wat je eigenlijk zegt.
Denk een beetje na en blaat niet gedachteloos alles na . Er is niemand die het in z’n hoofd haalt om voortdurend ‘O my Allah’ of ‘O my Boeddha’ te zeggen. Waarom is dit dan wel normaal?

Met afstand

“Het nieuwe normaal” , zei Rutte van de week. Ik weet niet hoe het bij jullie is maar voor mij went het ten dele al aardig, maar vind ik het aan de andere kant moeilijk.
En dat ligt aan mijn karakter. Ik vind het helemaal prima om afstand te houden van mensen in het algemeen, mensen die ik niet of nauwelijks ken. Ik vermeed in ‘het oude normaal’ al grote groepen, drukte en als het even kon lichamelijk contact met mensen buiten mijn persoonlijke cirkel. Ik kan me bijna niets ergers voorstellen dan in het gedrang te staan, op elkaar gepakt tijdens een concert, voortgeduwd te worden in de massa van een stadse winkelstraat, of veel te dicht op elkaar te zitten/staan in een volle bus. Ik raak in paniek, voel me lichamelijk onwel worden en wil maar één ding: weg!
Dus die anderhalve meter die we nu allemaal aanhouden, daar heb ik totaal geen moeite mee. Geen gezanik meer met duwende mensen in de supermarkt, mensen die niet op zij willen gaan bij het elkaar passeren op de stoep en ook niet meer amicaal aangeraakt worden door mensen van wie ik dat helemaal niet wil.
Over het algemeen houdt iedereen hier zich er goed aan.

poster-afstand

Zojuist was ik met Lenny even lekker naar het honden-losloopbos in het Lauwersmeergebied. Normaal zie ik daar op een doordeweekse dag meestal (letterlijk) geen hond, in het weekend wordt het wat meer bezocht. Maar nu, voor alle thuiswerkers, is het een uitgelezen plek om even in je pauze een wandeling te maken en je hond te laten rennen. Dus vandaag kwamen we wel mensen en honden tegen. De mensen (ik ook dus) gingen netjes aan weerskanten van het pad lopen bij het passeren, dan haalden we de anderhalve meter afstand wel. De honden trokken zich er natuurlijk niks van aan, die hebben hun eigen regels. Meestal gaat het als volgt: even snuffelen, even spelen, en weer verder met de baas mee. Maar bij één hondje bleef Lenny wel erg lang plakken. Mijn doorlopen hielp niet, mijn roepen hielp niet, dus ik moest weer terug.
Mevrouw van het hondje: “Is het een reu?”
Ik, van anderhalve meter afstand: “Ja”.
Mevrouw: “Is hij gecastreerd?”
Ik: “Nee”.
Mevrouw: ”O, dan moet ik even ingrijpen, want mijn hondje is namelijk loops. En tegenwoordig zijn toch alle reuen gecastreerd?”
Pardon?Je gaat er van uit dat alle reutjes gecastreerd zijn, terwijl je je eigen teefje niet heb laten steriliseren en daarom laat je haar lekker vrij en loops rondstruinen in een losloopgebied? Wazig. Maar ik ben beleefd, dus dat zei ik niet hardop.
“Tja,” zei ik wel, “Je kan niet verwachten dat mijn hond nu anderhalve meter afstand houdt”
Ze zag er de humor niet van in. Lenny was helemaal hoteldebotel van verliefdheid dus die liet zich echt niet door mij afleiden. Stiekem gunde ik hem best een pleziertje, maar ik ging hem toch maar ophalen. En mevrouw deed werkelijk geen stap opzij. Mijn arm is geen anderhalve meter, (gelukkig maar, ik ben zelf 1.59 en dat zou best een raar gezicht zijn dan) dus ik moest veel te dicht bij haar komen om Lenny bij z’n halsband te kunnen pakken. Ik knarsetandde inmiddels. Dit was geen social distancing, dit was social lacking van mevrouw. Ik heb ook niet meer gegroet toen ik wegliep, met die arme hunkerende Lenny achterstevoren, aan z’n riem in het losloopgebied. Zodra het kon liet ik hem weer los en zorgde ervoor dat ik ze niet nogmaals tegenkwam.
Deze mevrouw hield ik liever op 1,5 km afstand.

Wat ik wel moeilijk vind, is het niet op bezoek kunnen gaan bij kinderen en kleinkind, ik mis ze verschrikkelijk. Gelukkig is er beeldbellen en hebben we veel contact via what’sapp. Ik heb altijd veel mitsen en maren bij de moderne technologieën maar ik ben er nu toch wel heel erg blij mee.
Gister stond ik bij het fornuis in de pannen te roeren en toen vielen er ineens een paar dikke tranen in de spaghettisaus. Ik vond  zo moeilijk dat ik die lieverds allemaal niet zou zien met  Pasen. We hebben echt niets te klagen, ik weet dat een heleboel mensen het nu veel en veel moeilijker hebben. Die nu erg ziek zijn, of voor altijd iemand moeten missen. Wij hebben persoonlijk geen ellende met het coranavirus. Geen zieken in onze directe omgeving, geen extra kwetsbare mensen. Het enige waar wij mee te maken hebben zijn de maatregelen. Ik ben blij en dankbaar dat wij de eerste maanden van onze lieve kleinzoon van zo heel dichtbij hebben meegemaakt, dat wij hem heel vaak hebben kunnen vasthouden en knuffelen. Als hij in deze tijd geboren zou zijn, had dat allemaal niet gekund.
Als hij mij nu op het scherm ziet met beeldbellen verschijnt er een brede lach en komt er een heel da-da-da verhaal. De band hebben we al op kunnen bouwen.
Maar om hem nu niet even te kunnen vasthouden, is moeilijk. Evenals niet de kinderen een knuffel te kunnen geven, samen een drankje te doen, gezellig samen te eten. Ik mis ze.
En daarom werd er opeens wat extra zout toegevoegd aan de spaghettisaus.
Maar daarna was het ook weer over. Even een traantje laten en klaar weer.
We zouden met elkaar gaan Paasbrunchen. Maar nu gaan we beeldbrunchen en het lijkt me erg leuk. Je wordt vanzelf creatief met ideeën.
Zo zou ik met mijn dochter naar de show van Fred van Leer gaan. Ging niet door natuurlijk. Maar Irene bedacht een heel leuk alternatief: zij ging, met een door mij vastgesteld budget, shoppen voor mij, zonder dat ik enig idee had wat ze voor me zou kiezen. Zo zou ik niet in mijn veilige maar ook wel saaie stijl blijven hangen, maar koos zij eens andere dingen. Out of the box (waarom klinkt: ‘Uit de doos’ zo raar?)
En het was leuk! Gister kwam er een heel pakket, ik had een discrete pas-sessie online en de meeste kleding was leuk, zat lekker en stond goed. Ik ben er blij mee en doe met Pasen een nieuw jurkje aan, ook al zijn we ‘maar’ met z’n tweeën thuis, Bert en ik.
Mijn zus ging met me videobellen, dat was ook leuk. Ik ben eigenlijk een heel slechte beller maar met beeld erbij gaat het veel makkelijker!

Ik heb een paar dagen vrij nu, en dat is best lekker. Maar ik mis ook wel de kinderen van de opvang. Een paar komen hier nog wel en daar hou ik geen anderhalve meter afstand van. Uiteraard is dat uit praktisch oogpunt al onmogelijk, maar hoe wil je een baby of een peuter goed verzorgen zonder dat je hem/haar een knuffel geeft, optilt, een aai over de bol geeft, op schoot neemt?
De ouders en ik houden onderling wel automatisch afstand en ik heb nog nooit zo vaak deurklinken en lichtknopjes gepoetst als deze weken.
Het is een vreemde tijd.
Je gaat even iets bij je schoonzusje brengen, blijft op een afstand staan en strekt je arm zover mogelijk uit , dat doet  zij ook en zo kan ze het aanpakken. Niet even samen een kopje koffie, ook al woon je zo dicht bij elkaar , maar een gesprekje met een tuinpad ertussen.
Als de pakketbezorger hier iets komt afleveren zet hij/zij het pakje een stukje bij mij vandaan op de grond en doet dan weer een aantal stappen terug. En als hij ver genoeg weg is kan ik het pakje pakken. Het heeft wel wat komisch, alsof er een gevaarlijk dier gevoerd wordt ofzo. Ik steek er de gek niet mee, ik vind het serieus knap dat de bezorgers juist in deze tijd zo hard werken terwijl ze met zoveel mensen in aanraking komen.

Zou het ‘oude normaal’ nog terugkomen? Of wordt het ‘nieuwe normaal’ op den duur normaal.
Bezoekjes en een knuffel voor degenen van wie je houdt wil ik wel weer terug.
Beetje afstand houden van anderen wil ik wel prolongeren.
Wat van mij helemaal mag wegblijven zijn De Drie Zoenen. Daar heb ik altijd al een hekel aan gehad en doe er alleen aan mee omdat ik mensen niet in verlegenheid wil brengen door me na één zoen terug te trekken terwijl de ander zich nog naar voren buigt voor een tweede en derde.
Maar ik vind het zo’n rare en onnodige gewoonte. Eén zoen en dan klaar hoor. Die ene zoen vertelt al dat ik diegene extra aardig vind en daar hoeven er niet plichtmatig nog twee achteraan.
Ik vind dit een uitgelezen gelegenheid om, nu de drie zoenen toch al afgeschaft zijn, dit niet opnieuw aan te wennen.
Mee eens?

Toezegging

Hartelijk dank voor uw email/aanmelding/reactie/verzoek/ gesprek. U krijgt binnen enkele dagen antwoord/reactie/uitleg.

‘Enkele dagen’ is blijkbaar een erg rekbaar begrip want na drie weken is er nog steeds geen antwoord.

Komt dit je bekend voor? Aan de ene kant hoop ik van niet, want dat scheelt een heleboel ergernis en verspilde energie.
Aan de andere kant hoop ik van wel, omdat dat zou betekenen dat ik niet de enige ben. Want dat zou impliceren dat ik best genegeerd kan worden omdat het allemaal niet zo belangrijk is wat ik te melden/te vragen/te bieden heb.

Helaas is voor mij in ieder geval het uitblijven van een reactie geen uitzondering. Het gebeurt veel te vaak dat er toezeggingen worden gedaan die niet nagekomen worden.
Het kan altijd gebeuren dat er iets tussenkomt in de planning. Maar laat dat dan weten!
Is het zo’n moeite om even te laten weten dat een inhoudelijke reactie wat later komt dan gedacht, dat een afspraak door wat voor reden ook niet nagekomen kan worden? Dan weet ik tenminste waar ik aan toe ben en voel ik me niet genegeerd. En doe anders gewoon geen toezegging!
Ik vind het echt zo onfatsoenlijk om iemand niet te laten weten dat iets niet doorgaat, dat iets verlaat is, iets veranderd is.
tenor

Wat wil ik met deze blog bereiken? In ieder geval mijn eigen frustratie van me af  schrijven. Ik heb niet de illusie dat ik hier een (bedrijfs)cultuur mee kan veranderen, hoe graag ik dat ook zou willen.
Maar mocht het zo zijn dat toch iemand die het aangaat dit stukje leest: het kan heus wel anders!
Ik heb namelijk ook maken met een bedrijf waarvan iemand me netjes liet weten dat een reactie een week later zou komen dan gepland, die me sindsdien hoogte houdt van de voortgang en mij op een correcte manier behandelt. Maar het is toch idioot dat zoiets een uitzondering is!
Ik vraag geen moeilijke dingen en ik ben niet de belangrijkste en ik heb het volste begrip als er zaken tussendoor komen die urgenter zijn. Maar ik wil niet genegeerd  of aan het lijntje gehouden worden.
Doe geen toezeggingen die je niet waar kunt of wilt maken. Dat werkt alleen maar averechts.
(gif:Tenor)

Onbegrijpelijk

Deze week begon ik ’s morgens extra vroeg. En daarom hoorde ik het radiojournaal van 6 uur.
Gisterochtend was de berichtgeving zo bizar dat ik me afvroeg of ik het wel goed gehoord had.
Het begon zo positief: Het leek erop dat er een doorbraak was in de behandeling van Alzheimer.
Jeetje, echt waar? Dat zou fantastisch zijn!
Maar daarna kwam de zin: Dit zou jaarlijks miljoenen kunnen schelen in de zorg.
Huh? Was ik wel goed wakker? Ik keek naar Bert. Ja hij had het ook gehoord. Zo werd het echt gezegd.
Ik ben nog steeds van mijn stuk.
Een remedie tegen Alzheimer betekent dat heel veel mensen zichzelf kunnen blijven,dat heel veel families verdriet bespaard wordt. Dat is het gene waar het om draait.
Het draait om MENSEN!
Maar blijkbaar is dat ondergeschikt. Blijkbaar draait het om geld, om uitsparing van zorgkosten.
Het is om te huilen. Het is inmiddels anderhalve dag nadat ik het bericht hoorde maar ik kan er nog steeds niet over uit.
Wie haalt het toch in zijn of haar hoofd om zoiets te bedenken? Het wil er bij mij niet in dat ik te naief ben, omdat ik totaal niet aan geld besparen dacht, maar aan leed besparen.
Het is helaas wel de werkelijkheid, dat gezondheid gekocht moet worden.
Juist als een mens op z’n kwetsbaarst is moet er geld op tafel komen.
Ik snap ook wel dat alleen de zon voor niets opgaat.
Maar om blij te zijn met een doorbraak in de gezondheidszorg omdat het geld bespaart, daar begrijp ik echt helemaal niets van.
En zo geeft een op zich positief bericht mij een heel verdrietig gevoel.

download (2)

Commentaar

Deze morgen zit er een kindje op de bank wat een beetje ziekjes is, dus de tv mag even aan. Buiten is het een drukte van belang, er worden steigers opgebouwd want vandaag krijgen we zonnepanelen op het dak. Er staan drie bestelbusjes voor het huis, een aanhanger met materiaal, mannen lopen af en aan.
Het kindje heeft er geen aandacht voor. Als ze in goede doen was geweest had ze vast met haar neus voor het raam gestaan, maar nu is de bank een beter plekje.
Ik heb NickJr. opgezet, dat is voor haar leeftijd bedoeld en dat kan ik veilig aan laten staan zonder dat ze het gevaar loopt beelden te zien die niet voor haar bestemd zijn, of dat ze overspoeld wordt door vervelende reclames.
Ik kijk een poosje mee, naar Rusty Rivets. Gewoon een leuke serie, de twee kinderen Rusty en Ruby zijn uitvinders en ze maken van alles om, samen met hun robot-dinosaurus, anderen te helpen.
Rusty en Ruby hebben een tablet om hun ideeën uit te werken. Het is de moderne versie van een sprookje.
De spreuk ”Combineren en Creëren” speelt een belangrijke rol. Het is als een toverspreuk. Want door hardop uit te spreken wat ze maken, hebben ze het gemaakt!
Dat kan, in de magische kinderwereld. Dat moet zelfs, dat hoort bij de ontwikkelingsfase waar jonge kinderen in zitten. Fantastisch!  Als je roept: “Raket!” komt de raket los van de tablet waar je ‘m op getekend hebt en staat ie in het echt naast je! Wie wil dat nou niet?
Ik kijk even naar buiten, naar de werkende mannen. Hoe makkelijk zou het zijn als het echt zo kon. Dat ze roepen: “Steiger!” en floep er staat een steiger tegen het huis.
Ze roepen “Zonnepaneel!” en ineens ligt er een zonnepaneel op het dak.
Het lijkt me wel wat. Maar zoals ik al zei, het is een sprookje.
Ik ben dol op sprookjes.
En daarom begrijp ik helemaal niets van het commentaar wat NickJr. laat voorlezen voordat het programma begint. Ze doen dat trouwens met alle programma’s die ze uitzenden. Alles wordt overgoten met een educatief sausje, want gewoon tv kijken is natuurlijk not- done. Dat is passief en werkt obesitas in de hand (nee, niet gaan reageren mensen, ik bedoel dat natuurlijk ironisch) Het inleidende commentaar is dan ook voor de volwassenen bedoeld.

“Als jouw kinderen met Sneeuwwitje het bos in vluchten, raken ze bekend met de problemen van alleenstaande vrouwen en kleine mensen en leren ze omgaan met scheikundige elementen en de gevaren daarvan.”

Als dit zo gezegd zou worden, zou iedereen de commentator toch voor gek verklaren! Maar bij de NickJr. programma’s doen ze het wel:

“Als jouw kinderen spelen met Rusty Rivets leren ze omgaan met wetenschap en techniek, problemen oplossen en ontwikkelen ze sociale vaardigheden”

Nou nou, dat is nog al wat! Ik weet niet wat NickJr. met spelen bedoelt, volgens mij kijkt het kind een filmpje en kan het zich hooguit inleven. Er wordt niet gespeeld, want we zijn nog niet zo ver met interactieve tv dat het kind kan spelen met de filmfiguurtjes op het scherm. Maar het lijkt zoveel actiever hè, als je het zo stelt.
Het ”omgaan met techniek en wetenschap” vind ik ook nogal dubieus. Die woorden zijn toch veel te pompeus! Waarom moet er zo’n volwassen term gebruikt worden, ik krijg het gevoel dat NickJr. het idee heeft dat we allemaal hoogbegaafde kindertjes willen hebben. Wat is dat nou voor een inleiding!
Rusty en Ruby doen wat iedere kleuter doet : van drie vierkanten en een driehoek een raket bouwen. En of je dat nou met blokjes of op papier of op een tablet doet, het blijft briljant dat een kleuter dat kan. Iets omvormen in je fantasie tot iets anders.
‘Problemen oplossen’, kan ik daar wat mee? Eh, als je wilt leren hoe je de situatie van een dino-robot die op hol geslagen rolschaatsen blijkt te hebben kan oplossen, dan wel. Sociale vaardigheden? Hm ja, ze zijn vriendelijk en helpen waar dat nodig is. Dat kan dus. Maar de rest?
Mijn inleidende commentaar zou zijn:
“Als jouw kinderen naar Rusty Rivets kijken, worden hun fantasie en creativiteit gestimuleerd”. Punt.
Maar dat is blijkbaar niet belangrijk, en zeker niet educatief genoeg.
Nou, ik vind toevallig van wel! Dat filmpje gaat er nota bene over!
Kinderen die de kans krijgen hun fantasie te gebruiken en creativiteit te ontwikkelen, worden daar heel gelukkige mensen van, die de wereld rijk en divers maken.
Leve de sprookjes! Die zijn educatief genoeg!

“Als jouw kinderen op bezoek gaan bij het Mannetje in de Maan, leren ze omgaan met het probleem van eenzame ouderen, helpt het hen om hun hoogtevrees te overwinnen en worden ze bekend met elementen van de astronomie”
Ik denk dat ik bij NickJr. ga solliciteren. Ik vind het namelijk erg leuk om belachelijke teksten te verzinnen.

canvas-ladder-naar-de-maan-vector-illustratie

Niet voor kinderen

Wat was voor 1982 mijn lievelingsfilm? Eerlijk gezegd heb ik geen idee. Nooit heeft een film zo’n blijvende indruk op mij gemaakt en de behoefte geschapen om ‘m keer op keer weer te kijken, als The Dark Crystal.
Jim Henson heeft destijds een meesterstuk gemaakt.
Another time, another world….  Een andere natuur, een andere sterrenhemel, andere levensvormen, andere talen, alles perfect tot in de details uitgewerkt en tot leven gebracht. Alles anders en toch heel herkenbaar omdat het over het oudste thema aller tijden gaat: de strijd tussen goed en kwaad.
Een sprookje, een geschiedenis, zie het zoals je wilt. Maar alsjeblieft, geef het de waarde die het verdient, àls je er al wat over wilt zeggen.
Jim Henson is de bedenker en maker van Sesamstraat en van The Muppets.
Met The Dark Crystal heeft hij iets totaal anders gemaakt, maar helaas blijven de vergelijkingen met Kermit en Pino hardnekkig bestaan bij veel te veel mensen.
Je hoeft niet van fantasy-verhalen of – films te houden, ieder z’n ding. Maar alsjeblieft hou op met verwijtend te zeggen dat het een film is waarvan kinderen nachtmerries krijgen. Want het is geen kinderfilm. Ik krijg echt vaak de neiging omdat gewoon een keertje te schreeuwen. HET IS GEEN KINDERFILM!!!!
Dat de hoofdpersonen uitgebeeld worden door poppen, wil niet zeggen dat het geschikt  is voor (kleine) kinderen! Het verhaal is te groot, te veelomvattend, het is een volwassen verhaal met een volwassen uitwerking daarvan.
Een aantal jaren na het verschijnen raakte de film in de vergetelheid bij het grote publiek. Maar niet bij mij. Ik had hem op twee videobanden, eentje als reserve. Daarna op DVD , in verschillende uitvoeringen. De film heb ik zo vaak gezien dat ik de tekst kan meespreken en dat ik vrijwel alle details weet. En ik heb er nog steeds geen genoeg van.
Groot was mijn opwinding dan ook toen ik twee jaar geleden hoorde dat Netflix plannen maakte om een serie te maken, die zich afspeelde vóór het verhaal van de film.
Ik begon de voorbereidingen te volgen en zag al gauw op de facebookpagina dat er een handjevol Nederlanders is die net zo’n grote fan zijn als ik, en dat er in het buitenland veel meer bekendheid mee was. Maar ook hier kwam weer dat commentaar, over een griezelige kinderfilm…. Maar ach, die mensen haakten snel af en alleen de echte liefhebbers bleven over.
Toch was ik eigenlijk ook wel een beetje bang, voor dit vervolg. Want wat als de sfeer die zo belangrijk is in de film, veranderd werd door een andere aanpak? Wat als er geen poppen maar 3D animatie gebruikt zou worden? Dus eigenlijk was mijn angst: Wat als alles verpest wordt?

Ik heb dus een favoriete film, maar ook een favoriet boek. Dat is de Waterschapsheuvel, ik heb daarover deze blog geschreven een aantal jaar geleden.
Ook daarvan zou door Netflix een serie gemaakt worden en ook daar keek ik naar uit. Het was overigens sowieso wel vergelijkbaar, hierover werd ook geblaat over griezelig voor kinderen en trauma’s van de tekenfilm. Okay, voor iedereen die dat nog steeds denkt heb ik nieuws: HET IS GEEN KINDERVERHAAL. Omdat het over konijntjes gaat en er een tekenfilm over gemaakt is, nemen mensen dat automatisch aan, maar Richard Adams heeft het boek voor volwassenen geschreven. Prima als kinderen het lezen en kijken, maar piep niet over trauma’s en tere kinderzieltjes als ze er gewoon nog te klein voor blijken te zijn, jouw taak als volwassene is om eerst te kijken waar je kinderen aan bloot stelt.
Ja, ik ben daar gefrustreerd over en misschien denk je: mens waar maak je je druk om. Maar het is iets waar ik me druk over wìl maken.
Dus, de Netflix serie. Wat verheugde ik me daarop. En wat was ik onvoorstelbaar teleurgesteld en geërgerd. Er zat geen sfeer in, het was erg slecht gemaakt, de konijnen leken niet op konijnen, echt belangrijke stukken uit het verhaal waren onnodig veranderd of weggelaten…. Ik heb het uitgekeken maar zat me op het laatst alleen maar te verbijten.
Ja, ik weet dat een filmscript veranderingen aanbrengt t.o.v een boek omdat niet alles verfilmbaar is. Maar als ik dan de tekenfilm kijk (of bijvoorbeeld de verfilming van LOTR) kan ik daar helemaal vrede mee hebben, omdat de essentie bewaard blijft en eer aan gedaan wordt. Maar niet in deze, ik mag wel zeggen, slechte serie.

Dus nu de releasedatum van The Dark Crystal – the Age of Resistance dichterbij kwam vond ik het erg spannend worden.
Vannacht om 1 minuut over 12 ging de serie in première. Maar dat werd me toch te gek, ik heb dus gewoon lekker geslapen. Vanmorgen eerst de dingen gedaan die ik moest doen en daarna met een kop koffie geïnstalleerd voor de 1e aflevering.
En…. ik vond het prachtig! Het is zo duidelijk dat hier mensen aan gewerkt hebben die precies weten wat de wereld van The Dark Crystal inhoudt. Alles klopte. Tot in de details. Dit raakte me zo, dat ik werkelijk met tranen in mijn ogen zat, de eerste momenten. Dat iets wat je al bijna 40 jaar zo mooi en bijzonder vind dat je het niet kan uitleggen, nu een uitbreiding krijgt…. ik kan het eigenlijk niet omschrijven hoe dat voelt.
De film heeft een duidelijk einde, daar kon geen vervolg op komen. Maar dit verhaal laat zien wat er aan vooraf ging. En het werkt.
Er zijn nog 9 afleveringen te zien, maar als ik zo deze blog geplaatst heb moet ik aan het werk.
En ik wil ook niet alles achter elkaar zien, ik wil er stukje bij beetje van genieten en op me in laten werken.
Vind je het niks, dit onderwerp, prima! Ik kan niet verwachten dat iedereen er lyrisch over is. Maar ik had zo’n behoefte om er over te schrijven.
Ik kende Jim Henson helemaal niet persoonlijk natuurlijk. Heb er vroeger, toen hij nog leefde, wel eens over gedacht om hem te laten weten wat The Dark Crystal voor mij betekent. Nooit iets mee gedaan en dat geeft ook niet.
Nu heb ik het idee dat hij, als hij op de een of ander manier kan zien of weet wat er met zijn erfenis gedaan is,  heel tevreden en trots kan zijn. Voor mij heeft hij nu extra de erkenning gekregen die hij verdient.

jen

Taalfouten

Paw Patrol, we zijn al onderweg
Als er een probleem is in Avonturenbaai
Dan komen Ryder en zijn pups in een ommezwaai

Het is een leuk kinderprogramma, maar waarom erger ik me zo aan de tekst van dit liedje? Omdat er een verkeerde uitdrukking gebruikt wordt, puur om het te laten rijmen. Een ommezwaai is totaal iets anders dan een ommezien, wat hier eigenlijk bedoeld wordt.
Het is gewoon fout. Maar ik heb de indruk dat je niet meer over taalfouten mag vallen, want dan ben je een taalnazi. Ik vind dat raar. Als je een som verkeerd uitrekent zegt ook niemand: “Ach wat maakt dat nou uit, dat het niet helemaal klopt”. Als er een fout op een factuur staat, of het nou een rekenfout of een typfout is, nemen we er ook geen genoegen mee. Maar met taal hoeven we het blijkbaar niet meer zo nauw te nemen.

Ik mag ‘me irriteren aan me kids’ en ik moet me er niet zo druk over maken dat het eigenlijk ‘me ergeren aan mijn kinderen’ is, of dat ‘mijn kinderen mij irriteren’ . (Overigens is dit een voorbeeld hè, ik heb natuurlijk voorbeeldige kinderen.)
Maar eigenlijk doe ik dat wel, me druk maken. Op scholen is nog nooit zoveel en zo vroeg aandacht besteed aan taalvaardigheid. Dan zou het toch logisch zijn als taal ook op een correcte manier aangeleerd en gebruikt wordt.
Het zal ook wel komen door het internet, dat het me nu veel meer opvalt. Vroeger kon je immers niet van iedereen geschreven tekst lezen.
Het gebruik van t, d en dt in werkwoorden is lastig ja, maar er zijn regels voor. Net zoals er regels zijn voor vermenigvuldigen en optellen.
Natuurlijk zit er creativiteit in taal, dat wordt gewaardeerd, in tegenstelling tot creativiteit in rekenen. En de een heeft meer taalgevoel dan de ander, dat is allemaal prima. Maar het is vervelend dat mensen zich zo aangevallen voelen als er op een taalfout gewezen wordt. Dat maakt toch niet uit, je valt de persoon toch niet aan? Je bent gelijk een betweter als je iets over een taalfout durft te zeggen. Of, zoals al eerder gezegd, een taalnazi. Wat een vreselijke uitdrukking is dat! Nazi’s maken hun eigen regels en dringen die met harde hand op. Daar mag je toch niet mee vergeleken worden als je taal op een juiste manier wilt gebruiken.
Dan maar een betweter. Ik zit er niet zo mee, als iemand mij zo noemt. Een ander weet weer veel meer van rekenen en die mag mij gerust op mijn vele fouten wijzen. Graag zelfs.
Ik vind: als je graag schrijft of vertelt, moet je dat echt vooral doen! Creativiteit laat zich niet in regels vatten. Maar het is echt niet erg als iemand meeleest en de taalfouten eruit haalt.

paw patrol