Gezellig met z’n drietjes een avond uit, Irene, haar schoonmoeder Petra en ik. Toen ik dat een poosje terug opperde en Petra: ‘Ja leuk’ zei, had Irene binnen drie minuten kaartjes gekocht voor een Dinnershow in Emmeloord. Of dat dus ook snel geregeld was.
Gister was de datum.  Bert vroeg: “Wat is het ook al weer, waar jullie heengaan?’
Tja, dat wist ik niet precies meer. Of eigenlijk helemaal niet. Het kon natuurlijk zijn dat ik niet goed opgelet had, maar het was ook zomaar mogelijk dat ik de snelheid van Irene niet had bij kunnen houden en het maar had laten gebeuren.
In ieder geval: Het zou vast heel gezellig worden! Eerst naar Huis ter Heide en dan ‘s middags met Irene in de auto mee naar Emmeloord.
Ik had een treinkaartje geregeld om naar Amersfoort te gaan, de NS heeft PrijsTijdDeals. Ken je het niet, dan is het een aanrader om daar eens naar te kijken, want je reserveert een kaartje op een bepaald tijdslot, met superveel korting. In mijn geval 60%. Even de moeite, niet waar? Voorwaarde is wel dat je ook echt binnen dat tijdslot reist. En hoe eerder je reserveert, hoe hoger je korting.
Ik had een tijdslot van 6.00 u tot 12.00 u.  Zorgvuldig mijn reis gepland, als ik met de bus van 9.30 hier vertrok, dan in Winsum op de trein stapte en in Groningen overstapte naar Amersfoort, was ik om 11.54 u op mijn bestemming.
Helemaal trots op mezelf dat ik niet liep te stressen over die 6 minuten respijt, en dat ik ook niet voor de zekerheid maar 2 uur eerder ging, stapte ik dus inderdaad in de bus van 9.30 u.  

De bus was wat aan de late kant, maar ik had genoeg tijd in Winsum, dus nog steeds geen stress.
Het bonkte en rammelde wel erg, en er klonken ook steeds vreemde piepjes. En tja, in Wehe den Hoorn maakte de bus een heel alarmerend geluid, stonden we hotsend stil en hoorde ik de chauffeur door zijn communicatieding melden: Ja, nu kan ik echt niet meer  verder. Er zijn nu 14 storingsmeldingen en hij doet het niet meer.’
O gruwel. Mijn trein! Mijn 6 minuten respijt! Ik vroeg of er al snel een vervangende bus kwam, maar nee, dat was gewoon de volgende die over een half uur kwam. Te laat!
Bert gebeld, die was juist aan de wandel met Lenny. ‘Kan je me alsjeblieft naar het station brengen, want de bus is stuk.’
De arme man zette het op een spurt, Lenny rende vrolijk mee en na iets meer dan een kwartier reed mijn taxi voor. Bert had zonder plichtplegingen Lenny in de auto gestopt en was direct naar Wehe gereden, zijn hart nog bonkend in de borstkas van de ongewone inspanning. Ik stapte gauw in en onderweg keek ik of ik de trein in Winsum nog kon halen. Helaas, dat werd ‘m niet. Misschien dan doorrijden naar Sauwerd, dat ik hem daar kon halen? Neen ook niet. Bert kwam nog met een of andere overstapconstructie en vroeg me dat te controleren op mijn telefooon, maar toen kreeg ik volkomen error. Ik was in tranen en had geen idee meer wat ik op moest zoeken.
‘Ik breng je naar Groningen,’ zei Bert heel lief en zo geschiedde. Ondertussen appte ik naar Irene dat het een half uur later zou worden en dat ik dan maar zou proberen om in Zwolle met mijn treinkaartje uit te checken en met mijn bankpas weer in, want dat tijdslot zou verlopen zijn als ik aankwam.
‘Welnee joh, gewoon instappen en net doen of je van niks weet.’ Ik keek in het autospiegeltje, zag mijn behuilde ogen en rode wangen en dacht: Ja daar trapt niemand dus in.’ Maar ondertussen had ze op internet gezocht wat te doen in zo’n geval. 

We waren aangeland bij Station Groningen, Bert stopte bij een Kiss&Ride, we Kiss-ten en hij Ride weer weg. Natuurlijk had ik hem eerst wel heel erg bedankt en beloofd dat ik hem op de hoogte zou houden.
Naar het perron! Ik zocht het Servicepunt, liep langs de Etos, Starbucks, Albert Heijn to-go… maar geen Servicepunt.
Uiteindelijk zag ik twee vrouwen met NS- werkkleding aan lopen en ik vroeg: Is hier ook een servicepunt van de NS?  De een trok haar wenkbrauwen op en de ander gebaarde met een hoofdbeweging…. ze stonden er pal voor! Goeiemorgen. Het zag er nogal donker uit binnen, maar ik waagde het erop. In een hoekje zat een mevrouw achter een computer. Gelukkig.
Ik deed mijn verhaal en ze zei heel vriendelijk: Ach geen probleem hoor. U checkt zo gewoon in met het kaartje en als het in Amersfoort niet meer lukt om uit te checken laat iemand u er heus wel weer uit.
Kortom, al die stress, paniek en tranen waren volkomen voor niets geweest.

Dus gerustgesteld ging ik alsnog op reis. Binnen no-time ticketcontrole, maar alles was in orde.
Ik was in een stilte-coupe verzeild geraakt, maar dat was best heel lekker, even geen prikkels aan mijn hoofd.
Tegenover mij kwam een vrouw zitten, iets jonger dan ik, met een heel grote rugzak, die ze naast haar stevige wandelschoenen neerzette. Ze had een open fleecevest over een sporthemd aan, een zonnebril op haar hoofd en ik voelde me vreselijk overdressed in het mooie shirtje wat ik alvast aanhad voor vanavond.
Ze probeerde een selfie te maken waar haar rugzak ook op stond, maar dat vergde achter het treintafeltje een anatomisch gezien zeer ongemakkelijke houding. ‘Zal ik een foto maken?’ fluisterde ik, vanwege de stiltecoupe.
‘O graag, zou je dat willen doen?’ fluisterde ze terug, Het klonk heerlijk geheimzinnig allemaal.
‘Iedereen vraagt hoe het met me gaat, zo alleen op reis’, fluisterde ze verder. Ik glimlachte en knikte. Ze siste nog iets onverstaanbaars, ik maakte blijkbaar het juiste instemmende geluidje want ze ging tevreden weer achterover zitten. 

Na een poosje werd er in de tas gegrabbeld en kwam er een thermosfles tevoorschijn. Na nog een hoop gedoe een emaille beker. Uit de thermosfles hing een label van een theezakje met “citroengras/gember’  erop. Ik grinnikte stiekem, natuurlijk drinkt zo iemand dat, die backpackt heus niet met bosbessenthee van de Aldi.
Ik moest in Zwolle overstappen, wenste haar hardop (we stonden nu toch stil op een station), een plezierige reis verder en stapte met mijn koffertje, jas en tasje de trein uit. Perron oversteken naar de volgende trein, dat was een makkie.
O jemig, wat was die trein vol! Ik zag nog allemaal mensen die ook ingestapt waren door het gangpad drommen en ik dacht: bekijk het, ik ga hier op een klapstoeltje zitten in het halletje, heb ik tenminste een beetje ruimte. De trein vertrok al gauw en goeie genade, de geluiden! De kapotte bus van vanmorgen was er niks bij. Het rammelde, klapperde, bonkte, klopte, rinkelde, …. het enige wat er nog ontbrak was een spookachtig ‘boeoeoeoeoehoeoeoeoehoeee’  uit de intercom, het was pure horror.
Schuin tegenover mij zat een jongen onderuitgezakt op zijn klapstoeltje. Hij had een heel grote broek aan met een tekst erop geborduurd. ‘Be brave, Be fearless’ stond er in Gotische letters langs de lengte van zijn been.
Het voelde als een boodschap. Ten eerste al vanwege de zwaar verontrustende geluiden van de trein, maar ten tweede als les na alle onnodige stress en paniek van vanmorgen.
Ik had de neiging om de jongen te bedanken, maar omdat ik er rekening mee hield dat hij dan een conducteur zou waarschuwen dat er een net geklede, maar zeer verwarde vrouw in het halletje zat, liet ik dat maar achterwege. 

Goed, we rammelden, schudden en kraakten naar Amersfoort en eenmaal daar aangekomen kwam er alweer een taxi, ditmaal bestuurd door Jan en met Finn op de achterbank. Dat was nou echt gezellig!
Op naar Huis ter Heide.

Wordt vervolgd.