Categorie archief: Geen categorie

Als een kind

Vier jaar geleden schreef ik de blog: In het legomuseum

Ik ben met Lego opgegroeid en ik ben altijd liefhebber geweest. Maar, gek genoeg, altijd met andermans Lego. Ik had zelf geen Lego, waar ik mee speelde was van mijn grote zus en broer.
En wat er later in mijn eigen huis was, was van mijn kinderen. Die Lego is hier weer tevoorschijn gekomen voor de opvangkinderen.
Als ik Lego kocht, was het om cadeau te geven, nu nog steeds want ook mijn volwassen kinderen vinden Lego ontzettend leuk. En kleinzoon speelt met Lego Duplo.
We zijn een keer naar Legoland in Denemarken geweest en ik heb mijn ogen uitgekeken. Ik heb documentaires op tv en Netflix over Lego gezien, ik heb de wedstrijdserie Brickmasters gevolgd, ik ben in de Lego-store in Utrecht geweest, ik heb een Lego-VIP pas.
Maar ik heb nooit ook maar één steentje zelf in bezit gehad.

Lego is duur. Het is het waard, want het is onverwoestbaar, enorm goed uitgedacht en je kan er alles mee maken wat je maar wilt ( “Van Lego kun je alles maken” zong het geaffecteerde kinderkoortje vroeger al in de reclame). Daarom is het superleuk om cadeau te geven. Maar voor mezelf kocht ik het nooit. Er was altijd wel iets wat voorging blijkbaar.
Ik koop heus wel dingen voor mezelf, garens voor handwerk, spullen voor tekenen, ik kan me er enorm op verheugen als er weer iets nieuws op stapel staat. Maar Lego was iets waarover ik me waarschijnlijk schuldig zou voelen als ik dat zomaar kocht. Ik kan het niet eens aan mezelf uitleggen als ik erover nadenk, maar het gebeurde gewoon niet.

En vorige week kwamen er ineens allemaal dingen bij elkaar. Ik had de 2e prijs in een bijzondere schrijfwedstrijd gewonnen en daar hoorde een geldbedrag bij.
Ik ben een heel grote fan van het werk van Jim Henson, heb vrijwel al zijn films en veel prachtige boeken.
En, zoals gezegd ben ik een Lego-VIP en blijf op de hoogte via een nieuwsbrief.
In mijn mailbox kwam een nieuwtje: Lego kwam met een grote set van Sesamstraat.
Ik begon direct al wat te wiebelen op mijn stoel toen ik de link aanklikte. Ik was alleen thuis maar ik zat hardop te roepen en te piepen bij de foto’s die ik zag: “O kijk nou!!!” Het zag er zo prachtig uit allemaal, ongelooflijk gedetailleerd, kleurig, mooi, en 100 % de sfeer van Jim Henson. Ik wou dat. Echt ik wou dat.
Kon ik dat zomaar doen, zo’n grote set voor mezelf kopen? Mijn familie zei direct: “Doen joh! Jij mag toch zelf bepalen wat je met je prijs doet?”
Serieus, ik had de kriebels in mijn buik toen ik de bestelling plaatste. Het voelde bijna ongehoord dat ik dit ging doen, helemaal alleen voor mezelf een grote Legodoos kopen omdat ik dit zo ontzettend graag wilde hebben en verder nergens om!
“Hebben” kan een lelijk woord zijn en dat was hetgeen wat me nog een beetje tegen hield.
Maar ik kon mezelf wel overhalen hoor. Ik had eerlijk die prijs gewonnen en ik had nu voor het eerst in mijn leven een Lego-set gezien die ik onwijs graag wilde hebben. Nu mocht het kind in mij de beslissing nemen en dat deed ze met veel enthousiasme.

Na een paar dagen plezierige spanning, serieus zoals het vroeger voelde voordat het pakjesavond was, werd de grote Legodoos bezorgd. Het was eind van de vrijdagmiddag, het werd al donker, dus ik stelde me tevreden met de doos te bekijken, me te verwonderen over de hoeveelheid zakjes met bouwsteentjes die erin zaten en hoe dik het boek met de bouwbeschrijving was. Ik was er zo blij mee en in mijn hart was ik blij dat ik nog steeds zo blij kon zijn (volgen we het nog?) Ik ben een oma maar ik vond dat enthousiaste kleine meisje weer terug en dat maakte me intens gelukkig.

Zaterdag kon het bouwen beginnen. Urenlang had ik plezier en zag het huis groeien. De kelder met een grote spin erin, de kamer van Elmo, de kamer van Bert en Ernie, de badkamer. Toen het donker werd stopte ik, mijn concentratie was op. Zondag weer verder, het koffie-tentje en de kamer van Koekiemonster, de speelhoek van Pino, de afvalhoek van Oscar en 1000 details. Die overigens soms heel moeilijk waren dus ik moest mijn volwassen hersens goed aan het werk zetten.

Een telefoon, een brandmelder, een ventilatiesysteem, speelgoed, een koffiemachine, kassa, videorecorder, allerlei lampen, bloembakken, het lijkt allemaal zo simpel maar ieder dingetje moest gebouwd worden.
Bewondering voor de ontwerpers, het was echt ongelooflijk hoe alles uitgedacht was, in elkaar paste en hoe perfect de uitstraling was.

En nu is het klaar. Staat het huis op de kast en kijk ik keer op keer weer in de kamertjes, naar de details van de gevel, verplaats de poppetjes, kijk vertederd naar die schattige brievenbus, krantenbak, brandspuit en speelgoedtrein.
Ik zet Bert op het dak bij z’n duifjes, laat Ernie op het bed springen. Elmo kijkt in een receptenboek, Koekiemonster zit voor de tv te schransen, Oscar kijkt met z’n boze hoofd uit de vuilnisbak. Pino komt aanwandelen, het rubbereendje van Ernie zit op de badrand, het visje van Elmo zwemt in de kom.


Ik heb nu 1367 stukjes Lego. En ik voel met superblij. Een blijdschap die verder gaat dan het gevoel van iets leuks hebben. Een blijdschap die ik dacht overgroeid te zijn, maar die Godzijdank nog in mij bleek te bestaan. De intensiteit van de blijdschap uit mijn kindertijd.

Frustratie Verzekerd

Een vervolg op het kapotte iPad-scherm verhaal.

( https://daagsedingen.com/2020/08/27/computer-says-no/ )

Niet alleen computer says no. Ook verzekeringsmaatschappijen zeggen NO.
Ik ben verplicht een bedrijfs-aansprakelijkheidsverzekering te hebben. Al 15 jaar betaal ik netjes maandelijks mijn premie en ik heb nog nooit een schadeclaim ingediend. Omdat mijn iPad op tafel lag, waar de kinderen ook tekenen en puzzelen etc, kon het heel goed zijn dat hij in een onbewaakt ogenblik van tafel is geschoven/gevallen. Ik weet het niet, ik heb niet gezien hoe de schade ontstaan is en ga niemand beschuldigen. Het enige wat ik zeker wist , was dat ik de bookcase van mijn iPad opende en zag dat het scherm gebarsten was.
Ik heb mijn tussenpersoon hierover gemaild en de situatie uitgelegd.
Geen enkele reactie, ik heb hem ruim een week gegeven, maar radiostilte. Daar scoort hij geen punten mee.
Dan maar rechtstreeks bij Avéro gemeld.
Na een paar dagen antwoord, wat zowel aan mij als aan mijn tussenpersoon is gestuurd:

“Toevallig”dezelfde dag een mailtje van de tussenpersoon.
Geen aanhef, geen referentie aan mijn mail, alleen de zin “Helaas is er geen dekking” Vr groet.
Nou, helaas valt die Vr groet niet onder mijn voorwaarden dus die claim accepteer ik niet.

Dan maar proberen bij de persoonlijke inboedelverzekering. We zijn verzekerd bij Promovendum, die pretendeert voor ” hoger opgeleiden” te zijn. Werkelijk geen idee wat dat te maken heeft met wat er verzekerd moet worden, maar destijds hadden ze de voordeligste verzekering.
En we hebben een “Extra Uitgebreide Dekking”. Dat moest dus goedkomen. Ook bij deze maatschappij nog nooit een claim ingediend. Nogmaals eerlijk de situatie uitgelegd.
Hiervan ook weer een zeer onbevredigend antwoord:

Kortom, als ik niet eerlijk was geweest maar gezegd had dat het scherm door vandalisme kapot was gegaan had ik het vergoed gekregen.
Maar omdat ik wel eerlijk was en aangegeven heb dat ik niet op het moment zelf gezien heb hoe en door wie de schade is ontstaan nemen ze de claim niet in behandeling.

Ik ben serieus zó teleurgesteld!
Moet ik dan een of ander lulverhaal verzinnen en dan met leugens wel geld krijgen?
De schade was € 281. Voor een verzekeraar een schijntje, voor mij een heel bedrag.
Maar blijkbaar vinden ze het belangrijker om met hun dikke krent op het geld te gaan zitten dan om een klant die allang meer dan het tienvoudige van €281 aan premie heeft betaald tegemoet te komen.
Ik ga op zoek naar een andere verzekeraar. Niet eentje voor hoger opgeleiden maar eentje voor zwaar teleurgestelde eerlijke mensen.

Computer says no

Helaas is het scherm van mijn iPad gebroken. Om het niet bij een onduidelijke reparateur te laten maken en zo misschien mijn garantie te verspelen (helaas valt het scherm dan weer niet onder garantie maar wie weet wat er nog eens meer gebeurt) wil ik het via Apple Support in orde laten maken.
Ik vind het nogal een gedoe om een afspraak in de stad te maken daarvoor, dus ik regel het online.
Reparatie aanmelden moet een ‘piece of cake’ zijn. Dat je eerst je adres gegevens, je Apple ID, een verificatiecode, het serienummer van het apparaat, je bloedgroep en het menu wat je de laatste vrijdag van de maand hebt gegeten moet invoeren hoort blijkbaar bij die cake.
De reparatiebetaling moet vooraf en kan alleen via creditcard gedaan worden, dus nogmaals een hele waslijst aan nummers, codes, namen en data invullen, wachten op smsje, beveilingingscode werkt niet wilt u een nieuwe code aanvragen, wachten op smsje , laptop weer uit de slaapstand halen, formulier verder invullen, hèhè klaar, druk op ‘verzenden’.
Computer says no.
Begint u alstublieft opnieuw. Pffff. Adresgegevens, Apple ID, etc etc. PLIENG smsje: “ Uw creditcard betaling is goedgekeurd en staat in reservering”.Huh, hoe kan dat nou want ik was daar nog niet aan toe en bij mijn vorige poging kreeg ik een foutmelding.Ik maak het formulier af, druk op verzenden
Computer says no.
Nogmaals en nogmaals het hele programma doorlopen.
Computer says no en Computer says no


Ik haat bellen, maar ik pak nu toch de telefoon. Een ellenlang keuzemenu waarin ik geen toetsen moet indrukken maar antwoord moet geven. Ik zit dus tegen een computer te praten. Dat voelt ongelooflijk stom. De computerstem herhaalt mijn antwoorden en vraagt dan of ze correct zijn. “Zanik niet zo!” wil ik eigenlijk zeggen maar ik zit niet in mijn auto tegen de navigatie te praten dus ik zeg braaf iedere keer “Ja” tegen mevrouw Apple. Dan mag ik zelfs het genre wachtmuziek uitkiezen maar ik wacht liever in stilte. Na een hele poos in de wacht krijg ik een, serieus, vriendelijke mevrouw aan de lijn. Ik doe mijn verhaal . Ze vraagt naar het reparatienummer. Dat heb ik niet want ik kreeg geen bevestiging, computer said immers no!
Ze kan aan de hand van mijn Apple ID wel zien dat ik online aan het knoeien geweest ben met een reparatie aanvraag en stelt voor met mij samen een aanvraag op te stellen. We doorlopen alle stappen en ze zegt: “Om de aanvraag definitief te maken moet je op de betaallink in de mail klikken die ik je nu stuur.”
” Ok, hartelijk dank, dag mevrouw.”
Ik krijg mail. Er staat een link in die ik aanklik om te betalen. Vul mijn creditcard gegevens weer in en druk op verzenden.
Computer says no.
Ondertussen is er al een aardig groot stuk van mijn vrije ochtend verstreken met dit geneuzel, maar ik moet en zal het in orde hebben.
De mail is een no-reply adres dus er zit niks anders op om weer met Apple Support contact op te nemen. Ik heb inmiddels flinke trek want het is lunchtijd dus ik besluit het per chat te doen, kan ik ondertussen mijn broodje eten.
Op de chat een andere, weer vriendelijke , mevrouw, ik doe weer het hele verhaal en kan nu een reparatienummer geven. Hm, ze weet het ook niet. Heb ik wel genoeg op de creditcard staan? Daar gaat me een licht op. Ik heb maar een klein limiet want ik gebruik de kaart alleen als het echt niet anders kan, en er is al een bedrag gereserveerd bij mijn eerste poging. 2 x het bedrag komt boven het limiet, daar zit het probleem. “Belt u even met de creditcard maatschappij” is het advies. Ik :” Maar als ik het bedrag betaald heb kan dat toch aan dit reparatieverzoek gekoppeld worden?”
Computer says no.
Ik bel de creditcard maatschappij en vraag of ze de reservering ongedaan kunnen maken.
Computer says no.
Apple moet de reservering ongedaan maken.
Redelijk ten einde raad neem ik nogmaals contact op met Apple Support: “Kunt u de betalingsreservering ongedaan maken?
Computer says no.

Ik voel me zo langzamerhand alsof ik om Vrijgeleide A38 vraag in Het Huis waar je Gek wordt* .
“Mevrouw, ik wil een reparatie laten doen, ik heb het exacte bedrag via de creditcard voldaan, die reservering moet blijkbaar blijven staan, waarom kan ik dan die reparatie niet laten doen?”
Computer says no.
Ze kan niet in het systeem om mijn betaling aan het reparatienummer te koppelen, ik moet een nieuwe reservering doen, en dan maken ze geen gebruik van de eerste.
MAAR IK KAN GEEN NIEUWE RESERVERING DOEN WANT DAN GA IK BOVEN MIJN LIMIET
“Hm nee, dat is een probleem” Ja, dat het geen piece of cake meer is had ik ook al in de gaten.
Maar nogmaals, mevrouw is echt vriendelijk en doet haar best.
“Ik ga het opnemen met een senior medewerker, die kunnen alleen wij bereiken”
Fijn, doe dat, ik hoor het graag, dan ga ik even een poosje in een papieren zak ademen.
Maar ik word netjes teruggebeld met de mededeling dat ik met 5 minuten gebeld zal worden door de Senior Consultant, vanuit Ierland.
Nee, ik verzin het niet, vanuit Ierland. Ik zit al in de zenuwen hoe ik mijn verhaal in het Engels moet gaan doen maar meneer klinkt erg Hollands gelukkig.
Ook hij kijkt in het systeem, hoort mijn verhaal aan en op mijn vraag of hij de reservering kan koppelen aan mijn reparatie…. Computer says no.
Het systeem is zo geautomatiseerd dat er geen handmatige veranderingen kunnen worden doorgevoerd. Kunnen jullie de reservering dan ongedaan maken? Ja. Maar dat duurt een poosje. Wat is een poosje? 48 uur. En dan moet de creditcardmaatschappij het nog verwerkend.
Kan ik ondertussen op een andere manier betalen zodat mijn reparatie aangenomen wordt?

Computer says no.
Een hele verhandeling over dat Apple een heel groot internationaal bedrijf is en dat ze zo voorkomen dat er geld in verkeerde handen valt. En dat ik niet moet denken dat het kleine Nederland met bijvoorbeeld iDeal invloed kan uitoefenen op het beleid van het enorme internationale bedrijf. Hij vertelt dat overigens allemaal heel vriendelijk, zodat ik de neiging krijg om te vragen of ik ook naar Dublin zal komen om er samen bij een glas Murphy’s eens over verder te discussiëren. Maar ik bedank hem voor de uitleg en verbreek de verbinding.

Letterlijk uren gespendeerd en nog steeds een kapotte iPad zonder reparatieaanvraag.
Misschien zou Apple eens iets aan z’n systeem moeten doen. Wie weet proberen ze het wel maar Computer says no….

*

Na de hitte

Nadat ik schrok van een heel felle bliksemflits heb ik mijn ochtend niet zo. De door mij gevreesde onweersklap blijft uit, het rommelt alleen in de verte. De hond is wel onrustig en loopt heen en weer langs mijn bed. Ik val weer in slaap en droom 1000 kleine onsamenhangende droompjes, vreemd en druk, zodat ik me niet erg uitgerust voel als de wekker gaat.
Na het opstaan lukt het me niet om normaal mijn shirt aan te trekken: achterstevoren, arm door de halsopening, pas bij de derde poging lukt het.
Ik maak het ontbijt en zet de borden met brood bij de verkeerde stoel, pak een beker om melk in te schenken, maar kan de beker vervolgens nergens meer vinden. Ik zie wazig met mijn rechteroog, dat alarmeert me want dat is een voorteken van migraine. Dan merk ik dat er niks mis is, heb alleen een vlek op mijn brillenglas.
Ik ben nerveus en weet niet waarvoor, maar de onrust is erg onprettig.
Als mijn man de deur uit is lijn ik de hond aan. De lucht is zwaar bewolkt, ik kies een paraplu uit mijn verzameling, vandaag zijn de ezeltjes aan de beurt.
We stappen naar buiten. Het is koel en fris, direct verandert mijn stemming. Het begint zacht te regenen, ik klap mijn paraplu uit maar, voel nog wel spettertjes op mijn blote armen en benen. Het is aangenaam. Alle bedompte warmte van de laatste dagen verdwijnt, ook uit mijn hoofd.
We lopen langs de weilanden, een haasje drukt zich in het gras. Hij heeft zijn lange oren tegen zijn rug aangelegd om zich zo onzichtbaar mogelijk te maken, kleine natte piekjes steken omhoog op zijn kruin, hij ziet er aandoenlijk uit. De hond heeft hem niet gezien, ik kan over de berm heen kijken. Stilletjes knik ik het haasje toe: blijf maar zitten vriendje,we doen je niks.

De regen ruist en alles om mij heen voelt heerlijk fris aan. Ik wil wel een hele lange wandeling maken, maar zowel gerommel in de verte als de wetenschap dat ik zometeen aan het werk moet, zorgen dat ik weer richting huis ga. Ik loop over een houten bruggetje en let goed op, het kan glad zijn nu het na dagenlange hitte ineens weer is gaan regenen. Ik besef dat mijn hoofd het weer doet , de frisheid buiten is weldadig.
De pony’s in de wei liggen ook niet meer loom in de buurt van de watertank. De moeders grazen, de veulens springen en rennen. Hun natte lijven geven een zware geur af, ik zie ze letterlijk dampen.
Als ik thuis kom voel ik me veel meer verkwikt dan na een nacht slapen.
Ik zet de paraplu op de oprit om uit te druipen en ga naar binnen. De warmte slaat direct op me, maar ik doe alle ramen en deuren open.
Op de vensterbank bij het open raam drink ik tevreden mijn koffie. De hond eet zijn ontbijt en komt dan onder de vensterbank liggen.
Nog even een ontspannen momentje samen voor de werkdag begint. Ik ben er klaar voor.



Contra Lifehacks

Hou je ook zo van lifehacks? Van die relatief kleine tips die een klusje makkelijker kunnen maken. Geen wereldschokkende dingen, gewoon handigheidjes. Bijvoorbeeld dat je verse gember heel makkelijk kan schillen met een lepel. Dat verzin jezelf niet, (ik tenminste niet) maar het is echt waar en het scheelt een hoop gepiel, geknoei en tijd. Of dat je een rodewijn-vlek in je tafelkleed eerst moet inspuiten met wat haarlak voor dat je het kleed in de wasmachine doet. Geen idee hoe het werkt, maar de vlek gaat eruit!

Maar, haaks op deze handigheidjes staat de praktijk. Want ik heb een heleboel contra-lifehacks.
First-world problems, ik weet het, want het gaat nergens over. Maar deze zijn denk ik toch wel herkenbaar. In dit geval vind ik 13 wel een toepasselijk getal.

1

Het is vandaag zulk prachtig weer, ik kan het niet maken om de wasdroger aan te zetten.
Ik heb er een hekel aan, maar hang alle theedoeken, vaatdoeken, t-hirts, onderbroeken, en talloze sokken plichtsgetrouw aan de droogmolen (die sokken moeten ook nog per paar want anders vind ik het niet netjes) en raap nog 3 x de spijkerbroek van de grond die eigenlijk te zwaar is voor de knijpers.
Als de was bijna droog is begint het vanuit het niets te regenen. Elke f*** keer! Ik laat alles (behalve als het een kind is) uit handen vallen en raus alle theedoeken, vaatdoeken, t-shirts, onderbroeken en de talloze sokken weer van de lijn. Omdat het wasgoed nog niet droog genoeg is keil ik alsnog alles in de droger.

2

We hebben een vaatwasser. Wat handig. Maar deze pan mag er niet in. En die andere pan eigenlijk ook niet. De glazen hebben een opdruk, die mogen ook niet. En die beker die we uit Engeland meegenomen hebben is ook niet vaatwasserbestendig. De messen uit het messenblok mogen vanwege het heft er ook niet in. De houten lepels ook niet. En vervolgens sta je dus nog driekwart met de hand af te wassen en te drogen.

3

Wat leuk, die setjes keukendoeken. Een handdoek en theedoek die mooi bij elkaar passen, daar hou ik van! Waarom is er dan altijd iemand die daar niet naar kijkt en lukraak in het kastje graait zodat er ALWEER een stel doeken hangt die niet bij elkaar passen! Ik noem geen namen.

4

Tijd voor een nieuwe wc-rol. Ik draai hem zes keer rond voordat ik kan vinden waar het begin is. Ik zie tenminste een naad, maar niet welke kant op die geplakt zit. Met geen mogelijkheid is het netjes los te halen, dus vinger onder het papier en losritsen. Flardjes wc-papier dwarrelen op de grond en wat er van de rol komt is slechts 1 van de 3 lagen. Het is een ware breinbreker om het papier zo af te rollen dat uiteindelijk alle 3 de lagen meekomen, alleen is de bovenste laag nog altijd een velletje langer. Mysterie.

5

Ik heb ons salontafeltje ge-whitewashed en druk iedereen op het hart om vooral NOOIT meer kopjes en glazen neer te zetten zonder een onderzettertje te gebruiken.
Zulke leuke onderzettertjes ook! Maar dan blijken ze potverdorie zelf kringen achter te laten. Niet weg te poetsen bruine kringen op ons witte tafeltje. Ik baal.

6

De zon schijnt. Jemig wat zien die ramen eruit, die moeten nodig gewassen. Emmertje met water en spiritus, queeste voor de spons die op de telescoopwisser past maar die nooit op de plek ligt waar hij hoort. Bij het naar buiten lopen vergeten dat de telescoopwisser langer is dan de deur hoog is. Proberen tijdens het zemen niet het water in mijn mouwen te krijgen. Tevergeefs.
Zo, klaar, streeploos, mooi!
Het gaat regenen.

7

17 dekseltjes van diepvriesdoosjes in de kast maar ze passen geen van allen op het bakje waar ik net een restje chili con carne in heb gedaan. Overigens heb ik maar 12 bakjes. Geen idee waar de andere dekseltjes van zijn en waarom ik die überhaupt bewaar. Ik denk omdat ze iedere keer zo gezellig uit de kast komen vallen als ik het deurtje opendoe.

8

En nu is het afgelopen met die rommel in de la! Ik haal alles eruit, gooit meer dan de helft weg en hou nog heel veel over. Ik sorteer en hou minstens 7 dingen over die in geen enkele categorie passen. Ik ben het zat en flikker alles weer in de la. Klaar.

9

Ik ga schilderen. Ik krijg het niet af. Handige tip (lifehack!) : folie over de verfkwast, dan blijft ie zacht. Ik heb de dagen er na geen tijd om verder te gaan. Uiteindelijk zit de folie aan de kwast geplakt zodat ik het flintertje voor flintertje eraf moet halen, zitten mijn handen al onder verf voordat ik ook maar iets gedaan heb, blijken een aantal kwastharen alsnog tot harde staafjes ingedroogd te zijn, zodat ik de kwast uiteindelijk alsnog weggooi Geen nieuwe in huis, dus ik kan het werk nog steeds niet afmaken.

10

Ik koop eindelijk een nieuwe afwasborstel. Man maakt er de bbq mee schoon. Nieuwe afwasborstel nog viezer dan de vorige. Ik vergeet de komende 5 boodschappenrondes een nieuwe afwasborstel te kopen

11

Over boodschappen gesproken: In de winkel: o ja, de azijn* is op. Ik koop azijn. Ik kom thuis en zie in de kast 4 flessen azijn * staan. (* vervangbaar door: kaneel, kappertjes, citroensap en roomboter)

12

Ik moet de afzuigkap schoonmaken en het filter vervangen. Schuif het ding uit,haal het filter eruit en poets de binnenkant. Vergeet zoals ALTIJD dat ik eerst het lampje moet uitdoen voordat ik er met de natte doek overheen ga. Knal, schrik, lampje kapot, scherfjes glas op het fornuis. Uiteraard geen ander lampje in huis. Neem me voor om de volgende keer het lampje uit te doen bij het poetsen. (nu kun je weer bij de eerste zin van nr 12 beginnen te lezen)

13

Ik ga stofzuigen, ook onder de bank. Ik hoor iets rammelen door de stofzuigerbuis. Ik wil persé weten wat ik heb opgezogen: belangrijk stukje lego, verloren oorbel, dat ene missende knoopje?
De stofzak zit erg vol, door de opening is niet zichtbaar wat ik heb opgezogen. Ik leg een krant neer en knip de stofzak open. Het stuift dus ik krijg een hoest- dan wel bescheiden astma-aanval. Ik graai in kluiten stof, hondenhaar en kruimels.
Ik vind wat! Het blijkt een paperclip.
Ik draai kuchend de opengeknipte stofzak in de krant en gooi hem weg. Wil daarna de geknoeide stofresten opzuigen, maar moet eerst een nieuwe zak in de stofzuiger doen. Stofzuigerzakken op.

Hetzelfde maar toch anders

Laatst vroeg mijn zoon: “Voel je je nu eigenlijk anders dan vroeger, nu je ouder wordt?” Dat was iets om even over na te denken. In eerste instantie zou ik zeggen:”Nee, ik voel me gewoon zoals ik me altijd gevoeld heb, gewoon mezelf.”
Maar dat is toch te kort door de bocht. Want het woord ‘levenservaring’ bestaat niet voor niets. Ik ben, en was altijd al, Annelies en in zoverre dezelfde. Maar het kind Annelies en later de jong-volwassene was in de basis wel dezelfde als de Annelies van nu, maar alles wat ik in mijn leven heb meegemaakt of juist niet heb meegemaakt, heeft me wel gevormd tot degene die ik nu ben.

Vorige week was ik jarig, volgens de kalender dus weer een jaar ouder. De laatste keer dat mijn leeftijd met een 5 begint. En dat vind ik nou best een raar idee. Want het lijkt zoveel sneller te gaan als vroeger. Het is voor mijn gevoel nog maar zo kort geleden dat ik Sara zag en nu ben ik zomaar 9 jaar verder. Nou ja… zomaar? Natuurlijk is dat niet zo. In die tijd heb ik van veel geliefde mensen afscheid moeten nemen, een aantal hebben de leeftijd die ik nu heb niet eens bereikt. In die tijd zijn er nieuwe mensjes bijgekomen, ik mocht een aantal keren oudtante worden ( het woord….) en als kroon ook nog grootmoeder. Ook dat is zo’n plechtig woord, dus ik noem mezelf liever oma in deze. Het is een eretitel.

Gedraag ik me ook anders dan vroeger? Vast wel. Maar niet speciaal om dat dat beter bij mijn leeftijd zou passen. Volgens mij moet je gewoon doen wat je leuk vindt en waar je je goed bij voelt. Alle oordelen en vooroordelen ten spijt. Weet je, misschien is dat nou juist het punt waarop ik veranderd ben. Het kan me veel minder schelen dan vroeger wat ‘men’ van mij denkt of hoe ‘men’ mij ziet. Men doet maar. Sowieso, wie is ‘men’ ? We vinden blijkbaar allemaal dat we iets van anderen moeten vinden. Dat we niet willen zijn zoals die-en-die, dat we er niet uit willen zien als dinges-je-weet-wel. Maar wat maakt het nou eigenlijk helemaal uit? Als iedereen nou doet waar zij/hij zich goed bij voelt, en het doet niemand kwaad, dan mag dat toch?
Als mensen het bijvoorbeeld leuk vinden om een ANWB- stelletje te zijn: prima! Ja, ik moet daar ook om glimlachen, en ik wil het niet zijn met Bert, maar ik lach ze niet uit. En als mensen het leuk vinden om hun hele lichaam te laten tatoeëren, dan doen ze dat toch! Ik hoef het niet mooi te vinden maar het is totaal niet belangrijk dat ik er een mening over heb. Wat belangrijk is, is dat ik een mening heb over mezelf en dat ik mezelf een beetje beval daarin. En misschien dat ik mijn naasten ook een beetje beval, want ik heb ze echt wel heel erg nodig in mijn leven. Ze mogen me best een beetje bijsturen als ik dingen zou doen die niet goed voor me zijn.

Maar wat mij betreft is er niet zoiets als je gedragen naar je leeftijd. Doe wat je leuk vindt, waar je blij van wordt!
Dan kan het zomaar gebeuren dat je in het weekend ’s nachts lichtelijk aangeschoten thuiskomt op de fiets omdat je zo gezellig uit geweest bent met je man, zodat het voelt alsof je verkering hebt en stilletjes het huis in moet sluipen om je ouders niet wakker te maken, en dat je de volgende dag met diezelfde man een van te voren uitgezette knooppuntenroute fietst en bij een bankje je broodtrommeltje uit de fietstas haalt om bezadigd je bolletjes op te kanen.
Ik vind het heerlijk zo. We doen wat we leuk vinden, hoe het op dat moment uitkomt. En vindt iemand dat ik me te jong of te oud gedraag, diegene doet maar, ik heb er serieus geen boodschap aan.
Om op de startvraag terug te komen: Voel ik me anders nu ik ouder wordt? Ja. Ik voel me stukken vrijer. En dat bevalt me goed

wp-15951755647362595354437093415719.jpg

Trap

Mocht ik nog eens een carrière-switch overwegen, dan weet ik alvast wat het niet wordt: interieurschilder. Ik ben er de juiste persoon niet voor.
Wat ik wel kan, is bedenken hoe het worden moet. Ideeën voor de inrichting verzinnen, dingen bij elkaar zoeken, dat vind ik erg leuk.

Op dit moment zijn we het halletje aan het opknappen. Dat is nog niet eens zo lang geleden gedaan, maar de witte muren waren erg smoezelig geworden door kinderhandjes en hondenpoten en de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we daar zelf ook wel aan meegewerkt  hebben met wandellaarzen, natte jassen etc.
De vorige keer hadden we de trap donkerbruin geschilderd en een niet zo kundige deskundige had ons toen aangeraden om daarvoor verf op waterbasis te gebruiken, want dat droogde zo fijn snel. Dat het ook fijn heel snel afbladderde had hij er niet bijverteld, zodat binnen no-time de bruine trap was bespikkeld met oranje, dat was de kleur die er onder zat. Had ooit roodbruin moeten zijn maar kleurenstalen en de werkelijkheid komen niet altijd overeen. Dat was destijds over rood geschilderd, die kleur zat er op toen Bert het huis kocht meer dan 20 jaar geleden (kan nooit onthouden wanneer dat was)
Nu zouden we het goed en grondig aanpakken:  ik zou in 1 dag de trap schuren en dan in 2 dagen schilderen want ik was nog wel zo slim om te bedenken dat de treden om en om moeten, om nog naar boven en beneden te kunnen gaan.
Dat in 1 dag schuren was een utopie, er bleken namelijk onder de rode verf nog een aantal lagen kleuren te zitten. En toen ik eenmaal met een trede begonnen was kon ik niet meer zomaar stoppen natuurlijk.

Het was eigenlijk best mooi wat er tevoorschijn kwam:

De reactie van verschillende mensen was dan ook: zo laten! Blanke lak erover en je hebt een unieke trap!
Het had wel wat. Maar ons huis is nog niet zo antiek dat zo’n verveloze trap mooi zou staan. Het had trouwens ook wel een beetje de sfeer van een strandhuis. We gingen erover nadenken om het halletje daarop in te richten: zandkleur op de muren, wat maritieme decoratie, het leek ons best leuk!
Maar toen realiseerden we ons dat we niet in Zoutelande wonen maar in Leens en dat het geheel best een geforceerde toestand zou worden. Ik kreeg zelf het idee van ‘kijk ons eens excentriek en boho zijn’ .
Gingen we niet doen, past niet bij ons, dus eerst de boel in de grondverf en daarna gewoon de geplande chocoladebruine kleur  en dan trapmatjes erop, van die halve maantjes.

Die chocoladebruine kleur is blijkbaar totaal uit de mode. Als variatie op een bekende boektitel waren er wel 50 tinten bruin, maar geen chocolade. Dus dat hebben we laten mengen en we kregen een bus mee met een leuke meneer erop die heel blij staat te verven.
Helaas zat de goede man niet in het blik dus moest ik het wel zelf doen.

wp-15898827986601118744773573447548.jpg
En ik vind het helemaal niet leuk! Het is zo’n geknoei en geklieder en gezeur, in ieder geval bij mij. Al die irritante richeltjes en hoekjes en die stomme ronde spijlen van de balustrade, het duurt 100 jaar voordat het geverfd is en dan moet het daarna nog een keer.
Want op wonderbaarlijke wijze pakt de verf niet direct goed op de traptreden, maar knoei je per ongeluk een spetter op iets wat niet chocoladebruin mag worden, dan dekt het ineens wel 100% en krijg je het er met geen mogelijkheid af.

Als je een trap verft heb je ook allemaal stukken die je niet ziet, als je van boven naar beneden werkt. Totdat je van beneden weer naar boven kijkt en dan valt ineens op dat er allemaal randjes aan de onderkant van de treden en bovenaan de stootborden nog niet bruin zijn. Grrrr.
Voorzichtig weer naar boven, netjes op de treden stappend die ik gister al geverfd had en waar ik voor de duidelijkheid een stukje tape op had geplakt. Met de kwast in mijn inmiddels niet meer gele huishoudhandschoenen alle randjes weggewerkt en achterwaarts tree voor tree weer naar beneden. Waarbij ik dus vergat naar de tape te kijken en duidelijk voelde dat ik met mijn blote voeten in de natte verf stond. Het glibberde.

wp-15898828002396945927439062928655.jpg

Sukkel. Een ander woord heb ik er niet voor. Op de grond direct op de krant gestapt maar die kleefde uiteraard direct aan mijn voeten, dus ik strompelde papierscheurend naar de terpentinefles om mijn voeten te poetsen.

wp-15898827997541545568470852110104.jpg

Het is allemaal zo onnodig.

Ondertussen zag ik dat door mijn krantengescheur een springspinnetje verstoord was, die paniekerig heen en weer schoot richting de geverfde trap.
“Neeeee!” riep ik. Maar ach, het beestje heeft wel 8 oogjes maar blijkbaar geen oortjes want het sprong in de natte verf.
Dat vond ik nou serieus heel sneu en ik heb m gauw uit zijn lijden verlost. Stakkertje, maar ik kon toch moeilijk zijn voetjes ook met terpentine boenen……

Toen toch nog maar even met de roller over de plaats des onheils want spinnetje had met z’n gedoe het gladde oppervlak wel verstoord. Ik had het natuurlijk als een in memoriam kunnen laten zitten maar dan word ik er ook steeds herinnerd aan dat het mijn schuld was en dat voelt niet fijn.

De trap is af. In ieder geval voor vandaag en ik hoop voor helemaal. En anders doe ik er geen halve maantjes maar hele op, ik ben er helemaal klaar mee.
Terwijl ik dit zit te typen schuif ik met mijn nog steeds blote voeten over de grond en voel iets plakken.

Een stukje tape. Dat zit dus niet meer op een trede die ik mag betreden.
Ik zeg maar even niets meer.

 

Voor Neo

Lieve Neo, vanmorgen lag je zomaar dood in de ren. De andere konijnen scharrelden niet rond, ze scholen met z’n vieren bij elkaar, alsof ze om je rouwden.
Kereltje, ik rouw ook om jou. Omdat ik zo heel graag had gewild dat je langer van je oude dag had mogen genieten.
Je was hier nog maar drie maanden. Je was gedumpt in het Lauwersmeergebied. Daar wonen geen mensen, dus het is onmogelijk dat je daar zelf naar toe gelopen bent na een eventuele ontsnapping. Een wandelaar vond je en nam je mee, in eerste instantie met goede bedoelingen. Maar ook te impulsief want hij liet je nogmaals aan je lot over. Een aardige vrouw kon dat niet aanzien en heeft zich over je ontfermd en haar best gedaan om een goed huis voor je te vinden. Een tam konijn heeft immers nooit geleerd om voor zichzelf te zorgen.
Toen kwam je hier, wij konden je zowel konijnengezelschap, als ruimte, als bescherming en verzorging geven.
Ik ben met je naar de dierenarts geweest, je was zo zwak. Ze schatte in dat je een jaar of 5 was, al aardig een senior.

img_20191029_1839260011125480853246644918.jpg
Je kwam er weer helemaal bovenop en de kennismaking met de andere konijnen verliep heel goed. Al snel had je je eigen plekje in de groep en wij zagen je zo graag. Eerst verscheen dan je witte neusje uit het hol en dan kwam je helemaal tevoorschijn. Je was nieuwsgierig en aanhankelijk, we waren zo blij met jou.
En nu ben je er zomaar niet meer. Ik ben vreselijk verdrietig dat je maar zo kort van dit nieuwe leven hebt mogen genieten. Ik ben zo bang dat je jarenlang in je eentje in een hokje hebt gezeten tot je eigenaars je zat waren en van je af wilden. Ze hadden niet eens het fatsoen om je naar een opvang te brengen, maar ze dankten je af. Het is zo’n afschuwelijk idee, dat mensen zo gevoelloos kunnen zijn. Ik weet dat jij niet de enige bent en die gedachte kan ik eigenlijk niet verdragen.
Gelukkig zijn er ook mensen die wel de waarde van het leven inzien. Je bent niet in kou en eenzaamheid verhongerd omdat die vrouw zich jouw lot aantrok. Ze zei tegen mij: ‘Ik weet niks van konijnen en heb er ook niet zoveel mee, maar het is toch een dier, een leven!’
Zulke mensen maken de wereld gelukkig weer een beetje mooier.

Het was zo fijn geweest als je nog een hele poos van je leventje had kunnen genieten en wij van jou. Maar het mocht niet zo zijn. Ik weet niet hoe een konijnengeheugen werkt. Ik hoop alleen dat je alle ellende vergeten was in de tijd dat je hier woonde.
Lieve Neo, rust zacht. Jij was belangrijk voor me, een waardevol leven.
Zoals ik je lijfje zag liggen vanmorgen, denk ik dat je rustig bent ingeslapen. Het was blijkbaar je tijd.
Dag ventje.We missen je.

Piekerperikel

04.45 u. Wakker, even plassen. Kan nog verder slapen tot 06.15 u.
Niet dus. Want mijn hoofd begint te malen. En alles is ineens onoverkomelijk.
We moeten vanavond vroeg en snel eten want Bert komt om 17.45 u. thuis en we moeten om 18.15 u. weg. Wàt moet ik maken want ik moet ook tot 17.00 u werken. Er komt geen enkel idee in mij op. Het kerstmenu is nog niet klaar. Wat voor voorgerecht? De slager heeft nog niet terug gemaild, moet ik gaan bellen? We moeten het vlees ophalen in Groningen, wanneer dan? Wat eten we erbij? O en vrijdag moeten we ook iets makkelijks eten, want we moeten naar Amsterdam ’s avonds. Wat moet ik verzinnen?
Ga nou slapen mens! Wat moet ik aan voor het feestje? Waar kunnen we parkeren? Ik heb nog geen voorgerecht bedacht voor Kerstmis. De logeerkamer moet nog in orde. Hoe moet dat nou met die slager. Heb ik wel mooie panty’s voor vrijdagavond? Zal ik pasteitjes maken als voorgerecht met kerst, nee dan zit iedereen direct al vol. Wanneer zal ik de boodschappen gaan doen? En wat voor vanavond dan? Hoe laat is het? Ik moet  slapen! Maar wat als de slager nou niet antwoordt vandaag. Wat moet ik nou voor vrijdag maken. Laat ik niet vergeten dat ik morgenochtend vroeg een afspraak heb om m’n nagels te laten doen. Soepje vooraf dan? Maar welke, wil graag dat iedereen het lekker vindt. Wat is Lenny stil, ik hoor hem niet ademen. Hij was niet lekker gister, is het wel goed met hem? Even eruit en aaien. Gelukkig, reactie. Weer in bed. Hoe laat is het? Jeetje al half 6. Dan kan ik net zo goed nu al mijn medicatie nemen en nog even wat slapen. Maar ik heb het kerstmenu nog niet rond. En ik weet niet hoe dat nou moet met het vlees ophalen. Bert kan vast wel uitzoeken waar we vrijdag kunnen parkeren. Nog een keer plassen. 05.50 u. al. Ik moet ècht nog even slapen. Wanneer zal ik boodschappen doen. Ik wil Tim z’n sjaal nog af hebben, kan hij ‘m vrijdag gelijk krijgen. Jeetje wat moet ik nou voor vanavond maken. Als ik morgen klaar ben met m’n nagels moet ik direct maar door naar de sportschool. En als de slager vandaag niet mailt moet ik…
“ALL I WANT FOR CHRISTMAS IS YOUOUOUOU!” Blèrt de radiowekker. Nee toch.
Niet niet niet!!! Ik wil geen wekker, ik wil geen gepieker, ik wil slapen! Te laat.

08.15 u.
Kinderen gaan naar school. Koffie. Ik pak een schrijfblok.
Binnen 2 minuten heb ik het kerstmenu opgeschreven.
We eten vanavond kapucijnerschotel.
Bert heeft vrijdag vrij en de hele dag de tijd om te kijken waar we kunnen parkeren in Amsterdam.
Morgen ga ik nagels laten doen, sporten en daarna de logeerkamer in orde maken.
Ik maak een boodschappenlijstje en ga strakjes met de kleintjes in de bakfiets naar de winkel.
Vanmiddag bel ik de slagerij in Groningen.

08.20 u. Alle piekerproblemen opgelost. In 5 minuten dus.

Ik leer het ook nooit blijkbaar.

img_20191218_0914358921036236596027052198.jpg