Categorie archief: Geen categorie

Voor Neo

Lieve Neo, vanmorgen lag je zomaar dood in de ren. De andere konijnen scharrelden niet rond, ze scholen met z’n vieren bij elkaar, alsof ze om je rouwden.
Kereltje, ik rouw ook om jou. Omdat ik zo heel graag had gewild dat je langer van je oude dag had mogen genieten.
Je was hier nog maar drie maanden. Je was gedumpt in het Lauwersmeergebied. Daar wonen geen mensen, dus het is onmogelijk dat je daar zelf naar toe gelopen bent na een eventuele ontsnapping. Een wandelaar vond je en nam je mee, in eerste instantie met goede bedoelingen. Maar ook te impulsief want hij liet je nogmaals aan je lot over. Een aardige vrouw kon dat niet aanzien en heeft zich over je ontfermd en haar best gedaan om een goed huis voor je te vinden. Een tam konijn heeft immers nooit geleerd om voor zichzelf te zorgen.
Toen kwam je hier, wij konden je zowel konijnengezelschap, als ruimte, als bescherming en verzorging geven.
Ik ben met je naar de dierenarts geweest, je was zo zwak. Ze schatte in dat je een jaar of 5 was, al aardig een senior.

img_20191029_1839260011125480853246644918.jpg
Je kwam er weer helemaal bovenop en de kennismaking met de andere konijnen verliep heel goed. Al snel had je je eigen plekje in de groep en wij zagen je zo graag. Eerst verscheen dan je witte neusje uit het hol en dan kwam je helemaal tevoorschijn. Je was nieuwsgierig en aanhankelijk, we waren zo blij met jou.
En nu ben je er zomaar niet meer. Ik ben vreselijk verdrietig dat je maar zo kort van dit nieuwe leven hebt mogen genieten. Ik ben zo bang dat je jarenlang in je eentje in een hokje hebt gezeten tot je eigenaars je zat waren en van je af wilden. Ze hadden niet eens het fatsoen om je naar een opvang te brengen, maar ze dankten je af. Het is zo’n afschuwelijk idee, dat mensen zo gevoelloos kunnen zijn. Ik weet dat jij niet de enige bent en die gedachte kan ik eigenlijk niet verdragen.
Gelukkig zijn er ook mensen die wel de waarde van het leven inzien. Je bent niet in kou en eenzaamheid verhongerd omdat die vrouw zich jouw lot aantrok. Ze zei tegen mij: ‘Ik weet niks van konijnen en heb er ook niet zoveel mee, maar het is toch een dier, een leven!’
Zulke mensen maken de wereld gelukkig weer een beetje mooier.

Het was zo fijn geweest als je nog een hele poos van je leventje had kunnen genieten en wij van jou. Maar het mocht niet zo zijn. Ik weet niet hoe een konijnengeheugen werkt. Ik hoop alleen dat je alle ellende vergeten was in de tijd dat je hier woonde.
Lieve Neo, rust zacht. Jij was belangrijk voor me, een waardevol leven.
Zoals ik je lijfje zag liggen vanmorgen, denk ik dat je rustig bent ingeslapen. Het was blijkbaar je tijd.
Dag ventje.We missen je.

Piekerperikel

04.45 u. Wakker, even plassen. Kan nog verder slapen tot 06.15 u.
Niet dus. Want mijn hoofd begint te malen. En alles is ineens onoverkomelijk.
We moeten vanavond vroeg en snel eten want Bert komt om 17.45 u. thuis en we moeten om 18.15 u. weg. Wàt moet ik maken want ik moet ook tot 17.00 u werken. Er komt geen enkel idee in mij op. Het kerstmenu is nog niet klaar. Wat voor voorgerecht? De slager heeft nog niet terug gemaild, moet ik gaan bellen? We moeten het vlees ophalen in Groningen, wanneer dan? Wat eten we erbij? O en vrijdag moeten we ook iets makkelijks eten, want we moeten naar Amsterdam ’s avonds. Wat moet ik verzinnen?
Ga nou slapen mens! Wat moet ik aan voor het feestje? Waar kunnen we parkeren? Ik heb nog geen voorgerecht bedacht voor Kerstmis. De logeerkamer moet nog in orde. Hoe moet dat nou met die slager. Heb ik wel mooie panty’s voor vrijdagavond? Zal ik pasteitjes maken als voorgerecht met kerst, nee dan zit iedereen direct al vol. Wanneer zal ik de boodschappen gaan doen? En wat voor vanavond dan? Hoe laat is het? Ik moet  slapen! Maar wat als de slager nou niet antwoordt vandaag. Wat moet ik nou voor vrijdag maken. Laat ik niet vergeten dat ik morgenochtend vroeg een afspraak heb om m’n nagels te laten doen. Soepje vooraf dan? Maar welke, wil graag dat iedereen het lekker vindt. Wat is Lenny stil, ik hoor hem niet ademen. Hij was niet lekker gister, is het wel goed met hem? Even eruit en aaien. Gelukkig, reactie. Weer in bed. Hoe laat is het? Jeetje al half 6. Dan kan ik net zo goed nu al mijn medicatie nemen en nog even wat slapen. Maar ik heb het kerstmenu nog niet rond. En ik weet niet hoe dat nou moet met het vlees ophalen. Bert kan vast wel uitzoeken waar we vrijdag kunnen parkeren. Nog een keer plassen. 05.50 u. al. Ik moet ècht nog even slapen. Wanneer zal ik boodschappen doen. Ik wil Tim z’n sjaal nog af hebben, kan hij ‘m vrijdag gelijk krijgen. Jeetje wat moet ik nou voor vanavond maken. Als ik morgen klaar ben met m’n nagels moet ik direct maar door naar de sportschool. En als de slager vandaag niet mailt moet ik…
“ALL I WANT FOR CHRISTMAS IS YOUOUOUOU!” Blèrt de radiowekker. Nee toch.
Niet niet niet!!! Ik wil geen wekker, ik wil geen gepieker, ik wil slapen! Te laat.

08.15 u.
Kinderen gaan naar school. Koffie. Ik pak een schrijfblok.
Binnen 2 minuten heb ik het kerstmenu opgeschreven.
We eten vanavond kapucijnerschotel.
Bert heeft vrijdag vrij en de hele dag de tijd om te kijken waar we kunnen parkeren in Amsterdam.
Morgen ga ik nagels laten doen, sporten en daarna de logeerkamer in orde maken.
Ik maak een boodschappenlijstje en ga strakjes met de kleintjes in de bakfiets naar de winkel.
Vanmiddag bel ik de slagerij in Groningen.

08.20 u. Alle piekerproblemen opgelost. In 5 minuten dus.

Ik leer het ook nooit blijkbaar.

img_20191218_0914358921036236596027052198.jpg

Godin

Mijn blogsite is toegankelijk voor iedereen die mijn stukjes wil lezen.
Maar dit is wel een heel vrouwelijk stukje. Heren, u bent gewaarschuwd.

Morgen ga ik met Irene een weekend naar Wellnesscentrum de Woudfennen. Zin in!
Maar het vergt wat voorbereiding. Ik hou ervan om er verzorgd uit te zien, maar met het intreden van het najaar is er toch wat achterstallig onderhoud ontstaan.
En in de sauna is niets verhuld natuurlijk. Dus kan ik niet met stoppelvelden op mijn scheenbenen aankomen en  evenmin met plukjes shag onder de oksels.
Daar heeft de cosmetische industrie het volgende op gevonden: Venus!
Het beeld van de tv-reclame:  een vrouw van 20 met goudkleurige spiegelgladde benen die zowat reiken tot aan haar oksels, zit bevallig op de badrand en laat soepel een Venus scheermesje over haar knie glijden. (Haar knie, serieus! Zouden er echt vrouwen zijn die haar op hun knieën hebben?)

been
De realiteit:  een vrouw van in de 50, die nog niet eens met één bil op de badrand past, met de varifocusbril naar voren op de neus geschoven, omdat het beeld anders zo vertekent, probeert haar niet zo goudkleurige en niet zo lange benen glad te krijgen.  ‘Every woman can be a Goddess’ .
Yeah, right…..
Ok, beentjes glad. Oksels moeten voor de spiegel. Ik ben er nog steeds niet goed in om in spiegelbeeld te werken, dus dat is ook een hele onderneming voordat het klaar is.
Nu ik mezelf zo bekijk moet ik ook iets aan mijn voeten doen. Sinds ik geen open schoenen meer draag heb ik de nagellak ook niet meer bijgewerkt. Dat kan zo niet, met die afgeschilferde troep op mijn tenen.  Dus poetsen met nagellakremover, maar dat valt nog niet mee. De blauwe nagellak zit ook op de nagelriemen van mijn tenen en dat gaat er haast niet af. Zodat het eruit ziet alsof ik al 3 maanden mijn voeten niet heb gewassen. High van de aceton poets ik dapper verder totdat ik het resultaat goed genoeg vind. Ai, dat was ik vergeten: ik heb een kalknagel. Nu de nagellak die niet meer verdoezelt, is hij weer prominent aanwezig. Gatverdarrie. Nou ja, niks meer aan te doen.
Ik heb het koud gekregen, dus aankleden. En uit gewoonte eerst deo opspuiten.  Au au au dat is waar ook, ik heb net mijn oksels geschoren. Pfff, het valt niet mee om een godin te worden.
Ik kijk nog eens in de spiegel.  Ik hoef toch helemaal geen godin te zijn! Ik ben een gewone vrouw van 54 en ga morgen met mijn dochter heerlijk een weekend uit.  En ik ben dik tevreden!