Categorie archief: Geen categorie

Trap

Mocht ik nog eens een carrière-switch overwegen, dan weet ik alvast wat het niet wordt: interieurschilder. Ik ben er de juiste persoon niet voor.
Wat ik wel kan, is bedenken hoe het worden moet. Ideeën voor de inrichting verzinnen, dingen bij elkaar zoeken, dat vind ik erg leuk.

Op dit moment zijn we het halletje aan het opknappen. Dat is nog niet eens zo lang geleden gedaan, maar de witte muren waren erg smoezelig geworden door kinderhandjes en hondenpoten en de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we daar zelf ook wel aan meegewerkt  hebben met wandellaarzen, natte jassen etc.
De vorige keer hadden we de trap donkerbruin geschilderd en een niet zo kundige deskundige had ons toen aangeraden om daarvoor verf op waterbasis te gebruiken, want dat droogde zo fijn snel. Dat het ook fijn heel snel afbladderde had hij er niet bijverteld, zodat binnen no-time de bruine trap was bespikkeld met oranje, dat was de kleur die er onder zat. Had ooit roodbruin moeten zijn maar kleurenstalen en de werkelijkheid komen niet altijd overeen. Dat was destijds over rood geschilderd, die kleur zat er op toen Bert het huis kocht meer dan 20 jaar geleden (kan nooit onthouden wanneer dat was)
Nu zouden we het goed en grondig aanpakken:  ik zou in 1 dag de trap schuren en dan in 2 dagen schilderen want ik was nog wel zo slim om te bedenken dat de treden om en om moeten, om nog naar boven en beneden te kunnen gaan.
Dat in 1 dag schuren was een utopie, er bleken namelijk onder de rode verf nog een aantal lagen kleuren te zitten. En toen ik eenmaal met een trede begonnen was kon ik niet meer zomaar stoppen natuurlijk.

Het was eigenlijk best mooi wat er tevoorschijn kwam:

De reactie van verschillende mensen was dan ook: zo laten! Blanke lak erover en je hebt een unieke trap!
Het had wel wat. Maar ons huis is nog niet zo antiek dat zo’n verveloze trap mooi zou staan. Het had trouwens ook wel een beetje de sfeer van een strandhuis. We gingen erover nadenken om het halletje daarop in te richten: zandkleur op de muren, wat maritieme decoratie, het leek ons best leuk!
Maar toen realiseerden we ons dat we niet in Zoutelande wonen maar in Leens en dat het geheel best een geforceerde toestand zou worden. Ik kreeg zelf het idee van ‘kijk ons eens excentriek en boho zijn’ .
Gingen we niet doen, past niet bij ons, dus eerst de boel in de grondverf en daarna gewoon de geplande chocoladebruine kleur  en dan trapmatjes erop, van die halve maantjes.

Die chocoladebruine kleur is blijkbaar totaal uit de mode. Als variatie op een bekende boektitel waren er wel 50 tinten bruin, maar geen chocolade. Dus dat hebben we laten mengen en we kregen een bus mee met een leuke meneer erop die heel blij staat te verven.
Helaas zat de goede man niet in het blik dus moest ik het wel zelf doen.

wp-15898827986601118744773573447548.jpg
En ik vind het helemaal niet leuk! Het is zo’n geknoei en geklieder en gezeur, in ieder geval bij mij. Al die irritante richeltjes en hoekjes en die stomme ronde spijlen van de balustrade, het duurt 100 jaar voordat het geverfd is en dan moet het daarna nog een keer.
Want op wonderbaarlijke wijze pakt de verf niet direct goed op de traptreden, maar knoei je per ongeluk een spetter op iets wat niet chocoladebruin mag worden, dan dekt het ineens wel 100% en krijg je het er met geen mogelijkheid af.

Als je een trap verft heb je ook allemaal stukken die je niet ziet, als je van boven naar beneden werkt. Totdat je van beneden weer naar boven kijkt en dan valt ineens op dat er allemaal randjes aan de onderkant van de treden en bovenaan de stootborden nog niet bruin zijn. Grrrr.
Voorzichtig weer naar boven, netjes op de treden stappend die ik gister al geverfd had en waar ik voor de duidelijkheid een stukje tape op had geplakt. Met de kwast in mijn inmiddels niet meer gele huishoudhandschoenen alle randjes weggewerkt en achterwaarts tree voor tree weer naar beneden. Waarbij ik dus vergat naar de tape te kijken en duidelijk voelde dat ik met mijn blote voeten in de natte verf stond. Het glibberde.

wp-15898828002396945927439062928655.jpg

Sukkel. Een ander woord heb ik er niet voor. Op de grond direct op de krant gestapt maar die kleefde uiteraard direct aan mijn voeten, dus ik strompelde papierscheurend naar de terpentinefles om mijn voeten te poetsen.

wp-15898827997541545568470852110104.jpg

Het is allemaal zo onnodig.

Ondertussen zag ik dat door mijn krantengescheur een springspinnetje verstoord was, die paniekerig heen en weer schoot richting de geverfde trap.
“Neeeee!” riep ik. Maar ach, het beestje heeft wel 8 oogjes maar blijkbaar geen oortjes want het sprong in de natte verf.
Dat vond ik nou serieus heel sneu en ik heb m gauw uit zijn lijden verlost. Stakkertje, maar ik kon toch moeilijk zijn voetjes ook met terpentine boenen……

Toen toch nog maar even met de roller over de plaats des onheils want spinnetje had met z’n gedoe het gladde oppervlak wel verstoord. Ik had het natuurlijk als een in memoriam kunnen laten zitten maar dan word ik er ook steeds herinnerd aan dat het mijn schuld was en dat voelt niet fijn.

De trap is af. In ieder geval voor vandaag en ik hoop voor helemaal. En anders doe ik er geen halve maantjes maar hele op, ik ben er helemaal klaar mee.
Terwijl ik dit zit te typen schuif ik met mijn nog steeds blote voeten over de grond en voel iets plakken.

Een stukje tape. Dat zit dus niet meer op een trede die ik mag betreden.
Ik zeg maar even niets meer.

 

Voor Neo

Lieve Neo, vanmorgen lag je zomaar dood in de ren. De andere konijnen scharrelden niet rond, ze scholen met z’n vieren bij elkaar, alsof ze om je rouwden.
Kereltje, ik rouw ook om jou. Omdat ik zo heel graag had gewild dat je langer van je oude dag had mogen genieten.
Je was hier nog maar drie maanden. Je was gedumpt in het Lauwersmeergebied. Daar wonen geen mensen, dus het is onmogelijk dat je daar zelf naar toe gelopen bent na een eventuele ontsnapping. Een wandelaar vond je en nam je mee, in eerste instantie met goede bedoelingen. Maar ook te impulsief want hij liet je nogmaals aan je lot over. Een aardige vrouw kon dat niet aanzien en heeft zich over je ontfermd en haar best gedaan om een goed huis voor je te vinden. Een tam konijn heeft immers nooit geleerd om voor zichzelf te zorgen.
Toen kwam je hier, wij konden je zowel konijnengezelschap, als ruimte, als bescherming en verzorging geven.
Ik ben met je naar de dierenarts geweest, je was zo zwak. Ze schatte in dat je een jaar of 5 was, al aardig een senior.

img_20191029_1839260011125480853246644918.jpg
Je kwam er weer helemaal bovenop en de kennismaking met de andere konijnen verliep heel goed. Al snel had je je eigen plekje in de groep en wij zagen je zo graag. Eerst verscheen dan je witte neusje uit het hol en dan kwam je helemaal tevoorschijn. Je was nieuwsgierig en aanhankelijk, we waren zo blij met jou.
En nu ben je er zomaar niet meer. Ik ben vreselijk verdrietig dat je maar zo kort van dit nieuwe leven hebt mogen genieten. Ik ben zo bang dat je jarenlang in je eentje in een hokje hebt gezeten tot je eigenaars je zat waren en van je af wilden. Ze hadden niet eens het fatsoen om je naar een opvang te brengen, maar ze dankten je af. Het is zo’n afschuwelijk idee, dat mensen zo gevoelloos kunnen zijn. Ik weet dat jij niet de enige bent en die gedachte kan ik eigenlijk niet verdragen.
Gelukkig zijn er ook mensen die wel de waarde van het leven inzien. Je bent niet in kou en eenzaamheid verhongerd omdat die vrouw zich jouw lot aantrok. Ze zei tegen mij: ‘Ik weet niks van konijnen en heb er ook niet zoveel mee, maar het is toch een dier, een leven!’
Zulke mensen maken de wereld gelukkig weer een beetje mooier.

Het was zo fijn geweest als je nog een hele poos van je leventje had kunnen genieten en wij van jou. Maar het mocht niet zo zijn. Ik weet niet hoe een konijnengeheugen werkt. Ik hoop alleen dat je alle ellende vergeten was in de tijd dat je hier woonde.
Lieve Neo, rust zacht. Jij was belangrijk voor me, een waardevol leven.
Zoals ik je lijfje zag liggen vanmorgen, denk ik dat je rustig bent ingeslapen. Het was blijkbaar je tijd.
Dag ventje.We missen je.

Piekerperikel

04.45 u. Wakker, even plassen. Kan nog verder slapen tot 06.15 u.
Niet dus. Want mijn hoofd begint te malen. En alles is ineens onoverkomelijk.
We moeten vanavond vroeg en snel eten want Bert komt om 17.45 u. thuis en we moeten om 18.15 u. weg. Wàt moet ik maken want ik moet ook tot 17.00 u werken. Er komt geen enkel idee in mij op. Het kerstmenu is nog niet klaar. Wat voor voorgerecht? De slager heeft nog niet terug gemaild, moet ik gaan bellen? We moeten het vlees ophalen in Groningen, wanneer dan? Wat eten we erbij? O en vrijdag moeten we ook iets makkelijks eten, want we moeten naar Amsterdam ’s avonds. Wat moet ik verzinnen?
Ga nou slapen mens! Wat moet ik aan voor het feestje? Waar kunnen we parkeren? Ik heb nog geen voorgerecht bedacht voor Kerstmis. De logeerkamer moet nog in orde. Hoe moet dat nou met die slager. Heb ik wel mooie panty’s voor vrijdagavond? Zal ik pasteitjes maken als voorgerecht met kerst, nee dan zit iedereen direct al vol. Wanneer zal ik de boodschappen gaan doen? En wat voor vanavond dan? Hoe laat is het? Ik moet  slapen! Maar wat als de slager nou niet antwoordt vandaag. Wat moet ik nou voor vrijdag maken. Laat ik niet vergeten dat ik morgenochtend vroeg een afspraak heb om m’n nagels te laten doen. Soepje vooraf dan? Maar welke, wil graag dat iedereen het lekker vindt. Wat is Lenny stil, ik hoor hem niet ademen. Hij was niet lekker gister, is het wel goed met hem? Even eruit en aaien. Gelukkig, reactie. Weer in bed. Hoe laat is het? Jeetje al half 6. Dan kan ik net zo goed nu al mijn medicatie nemen en nog even wat slapen. Maar ik heb het kerstmenu nog niet rond. En ik weet niet hoe dat nou moet met het vlees ophalen. Bert kan vast wel uitzoeken waar we vrijdag kunnen parkeren. Nog een keer plassen. 05.50 u. al. Ik moet ècht nog even slapen. Wanneer zal ik boodschappen doen. Ik wil Tim z’n sjaal nog af hebben, kan hij ‘m vrijdag gelijk krijgen. Jeetje wat moet ik nou voor vanavond maken. Als ik morgen klaar ben met m’n nagels moet ik direct maar door naar de sportschool. En als de slager vandaag niet mailt moet ik…
“ALL I WANT FOR CHRISTMAS IS YOUOUOUOU!” Blèrt de radiowekker. Nee toch.
Niet niet niet!!! Ik wil geen wekker, ik wil geen gepieker, ik wil slapen! Te laat.

08.15 u.
Kinderen gaan naar school. Koffie. Ik pak een schrijfblok.
Binnen 2 minuten heb ik het kerstmenu opgeschreven.
We eten vanavond kapucijnerschotel.
Bert heeft vrijdag vrij en de hele dag de tijd om te kijken waar we kunnen parkeren in Amsterdam.
Morgen ga ik nagels laten doen, sporten en daarna de logeerkamer in orde maken.
Ik maak een boodschappenlijstje en ga strakjes met de kleintjes in de bakfiets naar de winkel.
Vanmiddag bel ik de slagerij in Groningen.

08.20 u. Alle piekerproblemen opgelost. In 5 minuten dus.

Ik leer het ook nooit blijkbaar.

img_20191218_0914358921036236596027052198.jpg

Godin

Mijn blogsite is toegankelijk voor iedereen die mijn stukjes wil lezen.
Maar dit is wel een heel vrouwelijk stukje. Heren, u bent gewaarschuwd.

Morgen ga ik met Irene een weekend naar Wellnesscentrum de Woudfennen. Zin in!
Maar het vergt wat voorbereiding. Ik hou ervan om er verzorgd uit te zien, maar met het intreden van het najaar is er toch wat achterstallig onderhoud ontstaan.
En in de sauna is niets verhuld natuurlijk. Dus kan ik niet met stoppelvelden op mijn scheenbenen aankomen en  evenmin met plukjes shag onder de oksels.
Daar heeft de cosmetische industrie het volgende op gevonden: Venus!
Het beeld van de tv-reclame:  een vrouw van 20 met goudkleurige spiegelgladde benen die zowat reiken tot aan haar oksels, zit bevallig op de badrand en laat soepel een Venus scheermesje over haar knie glijden. (Haar knie, serieus! Zouden er echt vrouwen zijn die haar op hun knieën hebben?)

been
De realiteit:  een vrouw van in de 50, die nog niet eens met één bil op de badrand past, met de varifocusbril naar voren op de neus geschoven, omdat het beeld anders zo vertekent, probeert haar niet zo goudkleurige en niet zo lange benen glad te krijgen.  ‘Every woman can be a Goddess’ .
Yeah, right…..
Ok, beentjes glad. Oksels moeten voor de spiegel. Ik ben er nog steeds niet goed in om in spiegelbeeld te werken, dus dat is ook een hele onderneming voordat het klaar is.
Nu ik mezelf zo bekijk moet ik ook iets aan mijn voeten doen. Sinds ik geen open schoenen meer draag heb ik de nagellak ook niet meer bijgewerkt. Dat kan zo niet, met die afgeschilferde troep op mijn tenen.  Dus poetsen met nagellakremover, maar dat valt nog niet mee. De blauwe nagellak zit ook op de nagelriemen van mijn tenen en dat gaat er haast niet af. Zodat het eruit ziet alsof ik al 3 maanden mijn voeten niet heb gewassen. High van de aceton poets ik dapper verder totdat ik het resultaat goed genoeg vind. Ai, dat was ik vergeten: ik heb een kalknagel. Nu de nagellak die niet meer verdoezelt, is hij weer prominent aanwezig. Gatverdarrie. Nou ja, niks meer aan te doen.
Ik heb het koud gekregen, dus aankleden. En uit gewoonte eerst deo opspuiten.  Au au au dat is waar ook, ik heb net mijn oksels geschoren. Pfff, het valt niet mee om een godin te worden.
Ik kijk nog eens in de spiegel.  Ik hoef toch helemaal geen godin te zijn! Ik ben een gewone vrouw van 54 en ga morgen met mijn dochter heerlijk een weekend uit.  En ik ben dik tevreden!