Heb je ook wel eens zo’n dag waarop je ‘s morgens wakker wordt met dikke ogen en een hoofd alsof je gister zwaar gedronken hebt? Nee? Ik wel. Geen idee waar dat van komt.
Het vervelende is alleen dat het zo moeilijk overgaat. Alles…gaat…zo…traaaaag.
Niet dat ik vandaag nou erg belangrijke dingen moet doen, maar ik voel me liever energiek.
Maar hup, gewoon aan de wandel, dan maar een wat rustiger tempo. Nou ja, hup, voordat ik de deur uit ben is er alweer aardig wat tijd verstreken. Horloge zoeken. Spotify openen en mijn bibliotheek doorscrollen, waar heb ik vandaag zin in? Ja, slapen maar dat staat er niet bij. Wandelschoenen aan, het veters strikken duurt eindeloos. Want als ik het niet precies zo doe, dan lopen ze steeds los tijdens de wandeling, wat irritant is, maar dat ligt voor de hand. Voor de voet eigenlijk. Hehe, klaar. Ik sta op en voel direct een dingetje in mijn schoen. Wel verdorie. Ik ben ook net de prinses op de erwt hoor.
Weer op de traptree, schoenveter weer ontbinden, wat ongeveer even lang duurt. Schoen ondersteboven houden, er valt een minuscuul bolletje uit. Zo eentje die Lenny de laatste tijd verzamelt  in de bermen met zijn lange oren en die dan in huis op wonderbaarlijke wijze loskomen en dan blijkbaar een eigen leven leiden en in mijn schoen kruipen. Schoen weer aan, veterceremonie. Ga ik nou eindelijk? Ja.
Ik hoop dat mijn hoofd opklaart, maar het is ijdele hoop. Nou ja, het is in ieder geval fijn wandelweer, niet zo zeuren. En lekkere muziek in mijn oortjes, het kan me niks schelen wie het hoort, ik zing mee. Gelukkig klinkt mijn stem niet alsof ik zwaar gedronken heb. 

Als ik thuiskom, maakt Bert heel lief koffie voor me en kom ik verder wederom tot niets.
Dit kan zo niet hoor, ik word helemaal zat van mezelf. Ik zet de wasmachine aan en sorteer alvast de volgende was. Ja ook dat gaat moeizaam maar het gaat. We lunchen en kijken daarna naar de troonrede. Ik denk te zien dat er in het publiek ook iemand slaperig is, maar de beste man blijkt aantekeningen te maken. Dat heb ik dan weer niet gedaan.

En dan komt er een appje van mijn schoonzoon, met een link naar een schrijfwedstrijd, met de vraag of het iets voor mij is.
Oeh! Ineens ben ik wakker! Ik open de link, lees de opdracht, app nog even met schoonzoon omdat het een Engelstalige site is en ik sommige voorwaarden niet helemaal begrijp en ga daarna aan de slag.
Nee, niet met schrijven direct, zo werkt het nooit bij mij. Eerst in mijn hoofd, ik stel me heel clichématig voor dat er allerlei radertjes gaan draaien en zo dingen in gang zetten.
Pas daarna komen er letters aan te pas.
Het gaat om een ultrakort verhaal en dat is (lekker arrogant) een van mijn specialiteiten.
O, wat is dat toch heerlijk om te  verzinnen en dan te schrijven, schrappen, herschrijven, herindelen, net zolang tot ik tevreden ben. Ik vergeet helemaal mijn dikke ogen en suffigheid, ik ben zo in mijn element. 
Klaar! Ik stuur het even naar schoonzoon, zoon en man, met het verzoek of ze even willen proeflezen en me willen vertellen wat ze vinden. Daarna is zoon nog zo lief om een perfecte vertaling te maken, zodat mijn verhaaltje ook in het Engels exact vertelt wat ik wil.
Ik had eerst nog gedacht om te kijken of er nog meer ideeën op zouden borrelen de komende tijd, maar mijn ervaring is dat mijn eerste idee vaak het leukst is, dus ik hou het hierbij. 

Ik ben weer helemaal happy, en energiek genoeg om er zelfs nog een blogje achteraan te schrijven, met dikke ogen en al. Morgen gaan die vast weer goed open.