Waar was ik gebleven… Station Amersfoort! Ik werd dus opgehaald door schoonzoon Jan en kleinzoon Finn. Daar kwam een grijze Kia aangereden en ik stak enthousiast mijn hand op. De auto stopte en ik zag dat er heel andere mensen inzaten…. probeerde mijn gezwaai te verhullen door mijn hand langs mijn haar te halen…. maar ik zag de mensen lachen. Kansloos dit weer. De goeie Kia kwam al snel. Best luxe deze taxi. En zo’n gezellige chauffeur en leuke medepassagier!
Lekkere lunch in Huis ter Heide en nog even een spelletje met de kleinzoons. Niet zo lang, want we moesten alweer op tijd vertrekken. Eerst zouden we naar Zeewolde rijden om Petra op te halen en daarna met z’n drietjes naar Emmeloord. Irene ging zich boven omkleden en ik ging even mee, kon ik gelijk nog even in de spiegel kijken of ik er nog wel Dinnershowwaardig uitzag. Afgezien van de noodzaak voor een nieuw laagje lipstick kon het er best mee door. Toen hoorde ik Irene ‘kak!’ zeggen, ik keek wat er aan de hand was en schoot vreselijk in de lach. Bij het aantrekken van haar panty was een kralenarmbandje gebroken en alle minikraaltjes kwamen in haar panty terecht. Dus met de mooie jurk omhoog en de panty halverwege haar knieën, schepte ze echt handenvol kraaltjes op uit het broekje, onderwijl opmerkingen als : ‘waarom nou weer’ makend. Ja waarom. Kind, ik denk omdat je gewoon erfelijk belast bent. Laat ik het daar bij laten. Ondanks het kralenfestijn waren we keurig om kwart voor drie de deur uit, op naar Zeewolde. File. Nog meer file. Van drie naar twee banen, naar één…. we kropen vooruit maar de tijd vloog. Het ritje waar je normaal een half uur over doet, duurde nu ruim een uur! Gelukkig hadden we dus wat extra tijd ingecalculeerd, maar het was wel vervelend. Petra stond al kant en klaar, stapte snel in en door! De A6 was een stukje dicht, hadden we al rekening mee gehouden,met die omleiding zouden we om kwart voor vijf bij het theater zijn. Het feest begon om vijf uur, dus dat kwam goed uit. Maar ja… geteutel… vertraging… bruggen open…. om drie minuten voor vijf op de parkeerplaats en exact vijf uur bijna hijgend binnen. Waar we ontvangen werden met een glas prosecco! Dat was nog eens heerlijk, Irene vond zelfs dat dit overal gedaan moest worden waar zij binnenkwam. Ik zeg het maar even, wie weet staat ze nog eens bij je voor de deur en dan weet je dat je de prosecco klaar moet hebben staan.
In de zaal kwam ons al een gastvrouw tegemoet. De gasten voor tafel 4? Ja, dat waren wij. Wij waren dus echt de allerlaatsten die binnenkwamen, zo helemaal niks voor mij! Maar ‘vertraging’ was blijkbaar het thema van deze dag. Het geheel had wel de vibe van zo’n droom waarin je ergens heen moet en het maar niet lukt om er te komen. Gelukkig was het me in ieder geval wel gelukt.
Ons tafelgezelschap bleek erg gezellig: twee echtparen uit Urk, beetje jonger dan ik. Hun humor was echt de onze. Heerlijk. De vrouw die naast Irene zat deed me erg aan Maxima denken, maar ik weet eigenlijk niet wat je met deze informatie moet.
De show en het diner waren allebei fantastisch. Vier gangen met het heerlijkste eten wat je maar kan bedenken en vier blokjes muziek en dans uit verschillende stijlen. Het was een feestje. Understatement. Het was een FEEST. Irene werd er nog uitgepikt om mee te dansen en dat deed ze alsof ze er helemaal aan gewend is om dit soort dingen te doen. Zij blij dat ze alle kralen uit haar panty had gevist!
Op een gegeven moment gingen Irene en Petra allebei naar het toilet en juist op dat moment kwam er een man naar onze tafel, die blijkbaar onze tafelgenoten kende. Hij ging tegenover mij zitten op Irene’s stoel, en begon druk te praten. Ik zag Irene terugkomen, zag haar verbazing en ik grijnsde, ik wist gewoon wat ze zou gaan zeggen. De man stond op en nam afscheid, Irene ging zitten en zei tegen haar buurvrouw, met een hoofdbeweging naar mij: ‘Je kan haar ook geen vijf minuten alleen laten hè, direct een vreemde man aan tafel.’ ‘En nog zo’n leuke ook,’ deed Maxima een duit in het zakje. Daar kon ik haar niet eens ongelijk in geven. Petra kwam ook terug en Irene legde uitgebreid uit waar het om ging. Ik had niets meer in te brengen maar kon alleen maar lachen. Toen Irene later nogmaals naar het toilet moest (we dronken serieus heel veel water!), ze zogenaamd fluisterde, zodat ik het goed kon horen:’ Let jij even op haar?’, zei Maxima bij terugkomst tegen haar: ‘Ging goed hoor!’ en ik moest zo vreselijk lachen dat ik een extra pufje moest.
Uiteindelijk waren zowel het diner als de show afgelopen en gingen we supervoldaan van al het lekkere eten en de gezelligheid weer naar huis. En geloof het of niet: we hadden geen enkele vertraging! Het was een geweldig uitje geweest zo met z’n drietjes.
Ik bleef een nachtje slapen bij Irene en haar gezin en ging ‘smaandags weer met de trein en bus naar huis. De privé taxi reed weer voor, deze keer met Irene als chauffeur en kleine Lucas als medepassagier. Ze brachten me naar Amersfoort, ik was mooi op tijd voor de trein. Op het stationsplein werd een demonstratie voorbereid, ik zag eerst niet zo gauw van wie. Toen een spandoek: Grootouders voor het Klimaat. O echt, ik wist van het bestaan niet af. Ik had natuurlijk heel goed aan kunnen sluiten maar koos er toch voor om de trein te halen. De intercity naar Groningen, geen overstap, zo relaxed. Het was een dubbeldekker, ik ging onderin op een lekkere hoekbank zitten, nog meer relaxed! Tegenover me zat een vrouw die haar telefoon tevoorschijn haalde en begon te bellen. Het was een enorm lang gesprek, tot voorbij Zwolle en het enige wat ik heb gehoord was: Ja. Ja… ja. Ja precies. Ja. Precies ja. Ik had er graag voor jullie iets boeienders van gemaakt, maar helaas. Ik zat dan wel heel lekker op die bank, maar moest op den duur toch eigenlijk wel nodig plassen. Maar ik vind het vreselijk, plassen in de trein. Alleen zou het nog wel lang duren voordat ik in Groningen was. Eureka! Ik had toch mijn plastuit mee! Goed, dan durfde ik het wel aan. In het halletje zag ik de wc-deur met een groen lampje ernaast. Dat moest toch betekenen dat het toilet vrij was. Ik duwde tegen de deur. Die bleef dicht. Ik trok eraan. Bleef dicht. Drukte op het groene lampje, misschien was het een knopje? Er gebeurde niks. Ja jemig, ik moest plassen, hoe ging die stomme deur nou open? Nog eens duwen, trekken… HOE DAN. Ineens wat beweging…. het was een schuifdeur. Goedemorgen, hoe dom kan je zijn. Weet je hoe blij ik was dat er geen andere mensen in het halletje waren? Oké, ik kon eindelijk plassen. Was ook blij dat ik dat kon doen als een man, want ik vind treintoiletten echt doodeng. Daarna weer heerlijk in mijn hoekje, opgelucht en wel.
De trein naar Winsum was een stuk drukker, de bus naar Leens was stampvol. En nog kwamen er mensen, kinderwagens, rollators bij onderweg… ik stelde me zo voor dat je aan de buitenkant zou zien dat de bus bol stond. Ik hoopte dat tegen de tijd dat ik mijn halte had bereikt, er wat mensen uit waren, want ik kon met geen mogelijkheid de deuren nog bereiken. Het was warm! Het was muf! Het was oncomfortabel! En het duurde ook nog weer langer dan moest, want er was iets op de rotonde gebeurd en de bus moest een poos wachten tot we er over konden. Maar nu was ik niet gestresst, mijn huis zou er ook nog wel staan als ik later kwam. Uiteindelijk bereikten we Leens, kon ik me een weg banen naar de deuren en sprong ik bijna naar buiten. Frisse lucht! Het waren twee reisdagen geweest met veel gedoe, maar wat was ons uitje geweldig leuk, gezellig en lekker geweest! En nu weer heerlijk thuis.
Gezellig met z’n drietjes een avond uit, Irene, haar schoonmoeder Petra en ik. Toen ik dat een poosje terug opperde en Petra: ‘Ja leuk’ zei, had Irene binnen drie minuten kaartjes gekocht voor een Dinnershow in Emmeloord. Of dat dus ook snel geregeld was. Gister was de datum. Bert vroeg: “Wat is het ook al weer, waar jullie heengaan?’ Tja, dat wist ik niet precies meer. Of eigenlijk helemaal niet. Het kon natuurlijk zijn dat ik niet goed opgelet had, maar het was ook zomaar mogelijk dat ik de snelheid van Irene niet had bij kunnen houden en het maar had laten gebeuren. In ieder geval: Het zou vast heel gezellig worden! Eerst naar Huis ter Heide en dan ‘s middags met Irene in de auto mee naar Emmeloord. Ik had een treinkaartje geregeld om naar Amersfoort te gaan, de NS heeft PrijsTijdDeals. Ken je het niet, dan is het een aanrader om daar eens naar te kijken, want je reserveert een kaartje op een bepaald tijdslot, met superveel korting. In mijn geval 60%. Even de moeite, niet waar? Voorwaarde is wel dat je ook echt binnen dat tijdslot reist. En hoe eerder je reserveert, hoe hoger je korting. Ik had een tijdslot van 6.00 u tot 12.00 u. Zorgvuldig mijn reis gepland, als ik met de bus van 9.30 hier vertrok, dan in Winsum op de trein stapte en in Groningen overstapte naar Amersfoort, was ik om 11.54 u op mijn bestemming. Helemaal trots op mezelf dat ik niet liep te stressen over die 6 minuten respijt, en dat ik ook niet voor de zekerheid maar 2 uur eerder ging, stapte ik dus inderdaad in de bus van 9.30 u.
De bus was wat aan de late kant, maar ik had genoeg tijd in Winsum, dus nog steeds geen stress. Het bonkte en rammelde wel erg, en er klonken ook steeds vreemde piepjes. En tja, in Wehe den Hoorn maakte de bus een heel alarmerend geluid, stonden we hotsend stil en hoorde ik de chauffeur door zijn communicatieding melden: Ja, nu kan ik echt niet meer verder. Er zijn nu 14 storingsmeldingen en hij doet het niet meer.’ O gruwel. Mijn trein! Mijn 6 minuten respijt! Ik vroeg of er al snel een vervangende bus kwam, maar nee, dat was gewoon de volgende die over een half uur kwam. Te laat! Bert gebeld, die was juist aan de wandel met Lenny. ‘Kan je me alsjeblieft naar het station brengen, want de bus is stuk.’ De arme man zette het op een spurt, Lenny rende vrolijk mee en na iets meer dan een kwartier reed mijn taxi voor. Bert had zonder plichtplegingen Lenny in de auto gestopt en was direct naar Wehe gereden, zijn hart nog bonkend in de borstkas van de ongewone inspanning. Ik stapte gauw in en onderweg keek ik of ik de trein in Winsum nog kon halen. Helaas, dat werd ‘m niet. Misschien dan doorrijden naar Sauwerd, dat ik hem daar kon halen? Neen ook niet. Bert kwam nog met een of andere overstapconstructie en vroeg me dat te controleren op mijn telefooon, maar toen kreeg ik volkomen error. Ik was in tranen en had geen idee meer wat ik op moest zoeken. ‘Ik breng je naar Groningen,’ zei Bert heel lief en zo geschiedde. Ondertussen appte ik naar Irene dat het een half uur later zou worden en dat ik dan maar zou proberen om in Zwolle met mijn treinkaartje uit te checken en met mijn bankpas weer in, want dat tijdslot zou verlopen zijn als ik aankwam. ‘Welnee joh, gewoon instappen en net doen of je van niks weet.’ Ik keek in het autospiegeltje, zag mijn behuilde ogen en rode wangen en dacht: Ja daar trapt niemand dus in.’ Maar ondertussen had ze op internet gezocht wat te doen in zo’n geval.
We waren aangeland bij Station Groningen, Bert stopte bij een Kiss&Ride, we Kiss-ten en hij Ride weer weg. Natuurlijk had ik hem eerst wel heel erg bedankt en beloofd dat ik hem op de hoogte zou houden. Naar het perron! Ik zocht het Servicepunt, liep langs de Etos, Starbucks, Albert Heijn to-go… maar geen Servicepunt. Uiteindelijk zag ik twee vrouwen met NS- werkkleding aan lopen en ik vroeg: Is hier ook een servicepunt van de NS? De een trok haar wenkbrauwen op en de ander gebaarde met een hoofdbeweging…. ze stonden er pal voor! Goeiemorgen. Het zag er nogal donker uit binnen, maar ik waagde het erop. In een hoekje zat een mevrouw achter een computer. Gelukkig. Ik deed mijn verhaal en ze zei heel vriendelijk: Ach geen probleem hoor. U checkt zo gewoon in met het kaartje en als het in Amersfoort niet meer lukt om uit te checken laat iemand u er heus wel weer uit. Kortom, al die stress, paniek en tranen waren volkomen voor niets geweest.
Dus gerustgesteld ging ik alsnog op reis. Binnen no-time ticketcontrole, maar alles was in orde. Ik was in een stilte-coupe verzeild geraakt, maar dat was best heel lekker, even geen prikkels aan mijn hoofd. Tegenover mij kwam een vrouw zitten, iets jonger dan ik, met een heel grote rugzak, die ze naast haar stevige wandelschoenen neerzette. Ze had een open fleecevest over een sporthemd aan, een zonnebril op haar hoofd en ik voelde me vreselijk overdressed in het mooie shirtje wat ik alvast aanhad voor vanavond. Ze probeerde een selfie te maken waar haar rugzak ook op stond, maar dat vergde achter het treintafeltje een anatomisch gezien zeer ongemakkelijke houding. ‘Zal ik een foto maken?’ fluisterde ik, vanwege de stiltecoupe. ‘O graag, zou je dat willen doen?’ fluisterde ze terug, Het klonk heerlijk geheimzinnig allemaal. ‘Iedereen vraagt hoe het met me gaat, zo alleen op reis’, fluisterde ze verder. Ik glimlachte en knikte. Ze siste nog iets onverstaanbaars, ik maakte blijkbaar het juiste instemmende geluidje want ze ging tevreden weer achterover zitten.
Na een poosje werd er in de tas gegrabbeld en kwam er een thermosfles tevoorschijn. Na nog een hoop gedoe een emaille beker. Uit de thermosfles hing een label van een theezakje met “citroengras/gember’ erop. Ik grinnikte stiekem, natuurlijk drinkt zo iemand dat, die backpackt heus niet met bosbessenthee van de Aldi. Ik moest in Zwolle overstappen, wenste haar hardop (we stonden nu toch stil op een station), een plezierige reis verder en stapte met mijn koffertje, jas en tasje de trein uit. Perron oversteken naar de volgende trein, dat was een makkie. O jemig, wat was die trein vol! Ik zag nog allemaal mensen die ook ingestapt waren door het gangpad drommen en ik dacht: bekijk het, ik ga hier op een klapstoeltje zitten in het halletje, heb ik tenminste een beetje ruimte. De trein vertrok al gauw en goeie genade, de geluiden! De kapotte bus van vanmorgen was er niks bij. Het rammelde, klapperde, bonkte, klopte, rinkelde, …. het enige wat er nog ontbrak was een spookachtig ‘boeoeoeoeoehoeoeoeoehoeee’ uit de intercom, het was pure horror. Schuin tegenover mij zat een jongen onderuitgezakt op zijn klapstoeltje. Hij had een heel grote broek aan met een tekst erop geborduurd. ‘Be brave, Be fearless’ stond er in Gotische letters langs de lengte van zijn been. Het voelde als een boodschap. Ten eerste al vanwege de zwaar verontrustende geluiden van de trein, maar ten tweede als les na alle onnodige stress en paniek van vanmorgen. Ik had de neiging om de jongen te bedanken, maar omdat ik er rekening mee hield dat hij dan een conducteur zou waarschuwen dat er een net geklede, maar zeer verwarde vrouw in het halletje zat, liet ik dat maar achterwege.
Goed, we rammelden, schudden en kraakten naar Amersfoort en eenmaal daar aangekomen kwam er alweer een taxi, ditmaal bestuurd door Jan en met Finn op de achterbank. Dat was nou echt gezellig! Op naar Huis ter Heide.