Het is te warm voor mijn vest, ik trek het uit en knoop het om mijn middel. Oplettend of ik niet het snoertje van mijn oortjes uit de telefoon trek .
Wandelen met muziek, zo heerlijk.
Het is zaterdagochtend, we hebben dit weekend geen plannen en doen waar we op dat moment zin in hebben.
Ik ga eitjes kopen bij een boerderij en heb mijn wandelschoenen aan. De rechter iets minder strak vastgemaakt als de linker, vanwege een problematische kleine teen.
Die is in de vijf jaar na mijn voetbreuk en operatie langzaam vergroeid en veroorzaakt veel ongemak.
Maar ik ben toch blij. Want over drie maanden krijg ik een hersteloperatie. Het plaatje gaat uit mijn voet en de teen wordt zoveel mogelijk terug in normale positie gezet. Ik kijk er naar uit! 

De muziek die ik vandaag op heb staan past daarbij.
Ik kreeg destijds van Tim een mooi cadeau: een zorgvuldig samengestelde playlist op Spotify, speciaal voor mij.

Wat heb ik die ontzettend veel geluisterd, vijf jaar geleden. Ik was erg overwerkt toen ik viel en daarna mocht ik een hele poos uitrusten. De muziek van de playlist was zo comforting. Het Nederlandse woord ‘troostrijk’  dekt de lading niet, comforting heeft voor mij een extra laagje.
Nog steeds word ik heel blij en rustig van deze lijst, ik voel me heel gelukkig als ik over het landweggetje naar de boerderij wandel. 

Er staat een bordje langs de weg wat ik nog niet eerder gezien heb: 

Hoe leuk is dat! Ik word er nog blijer van.
De lucht voor me is nogal dreigend, maar ik voel de zon op mijn rug. Linten ganzen vliegen over, hun ontroerende geluiden raken me intens. Het is zo mooi en ik voel me zo goed!

Vanmorgen heerlijk een poos in bed liggen lezen met een kop koffie erbij.
De cavia’s die mijn stem al kennen en me begroeten als ik beneden kom.
Een leuk en lief appje van mijn neef en zijn kinderen.
En nu deze heerlijke wandeling. 

Ik arriveer bij de boerderij, koop een doos eitjes en begin aan de terugweg.
De lucht is inmiddels blauw, de laatste bloemen bloeien in de berm, zwaluwen scheren over het gemaaide land en ik luister naar mijn muziek.
Ik ben een gezegend mens. 

Er stond een post van een dierbare schrijfcollega op facebook. Ze is een groot Denemarkenliefhebber en ook dit jaar is ze er op zomervakantie.
De post is openbaar, dus ik mag ‘m delen. 

Ik reageerde met: ‘Ik zou mijn broer bellen.’

Mijn lieve lieve grote broer, die ik qua leeftijd al vele jaren ingehaald heb. Al 14 jaar weg en het gat in mijn hart is nog steeds groot. Het gemis zal nooit overgaan.
Toen ik bedacht wat ik dan zou zeggen door de windtelefoon kwamen natuurlijk de tranen. Ik liet het maar even gaan, dat is gewoon het beste.

Daarna ging ik naar de keuken, Bert en ik zouden samen koken en ik wilde alles eerst netjes voorbereiden.
Ik was al een poosje bezig toen Bert binnenkwam en zei: ‘Er zit een vlinder op je schouderblad.’
‘Een vlinder?’ vroeg ik verbaasd.
Ja, een oranje met zwarte vlinder, hij zat in alle rust met dichtgevouwen vleugels en bleef dat doen. Hoe kon ik nou zomaar een vlinder op mijn schouder hebben? 

Ik maakte mijn dingen af, de vlinder bleef bij me. Het voelde bijzonder.
Uiteindelijk ging ik de tuin in. De vlinder bleef nog steeds zitten. Ik draaide mijn hoofd: ‘Ga maar’ en hij vloog weg. Ik had kippenvel. 

‘s Avonds in bed dacht ik aan een bepaalde muziek die ik had gehoord, die me enorm had geraakt. Ik wilde al weken opzoeken wat het was.
‘My tears are becoming a sea’….
Weer kippenvel, maar ook een gevoel van rust. Al die dingen kwamen bij elkaar, het was geen toeval.

Ik mag verdrietig zijn. Het gat in mijn hart is niet weg. Maar mijn broer ook niet.