Geloof ik in reïncarnatie? Eerlijk gezegd weet ik dat niet. Ook best een zwaar onderwerp voor Daagse Dingen. Maar soms ga ik toch terug, alsof ik in een andere tijdperk leef.

De aanleidingen zijn nogal verschillend, maar ze hebben één ding gemeen: ik verkleed me.
En ja, daar hou ik ontzettend van. Vroeger al, met een oud gordijn om mijn schouders was ik een jonkvrouw.

Ik heette Isabella en samen met mijn broer, mijn buurmeisje en haar neefje speelden we Ridder & Jonkvrouwtje, voor mijn gevoel de hele zomer lang. Mooie herinneringen.

Het spelen en het verkleden ben ik nooit ‘verleerd’
Als er een goede aanleiding is, hul ik me in een passende outfit. En zo is mijn eigen tijdlijn onstaan: Van Romeins burger naar Middeleeuwen, naar 19e eeuwse adel, naar kindermeisje uit 1900 naar hippie.

Sommige mensen verkleden zich om zich iemand anders te voelen, om een rol aan te nemen. Voor mij is het dat niet speciaal, ik voel me echt gewoon altijd mezelf. Wel denk ik erover na hoe het geweest moet zijn in de tijd waar ik de kleding van aan heb.
Zou ik evenveel vrijheid gehad hebben als nu, zou ik een fijn leven gehad hebben?

In mijn Romeinse outfit voelde ik me prima, ik was een gegoede burgeres, kwam niks te kort en had gezelschap van mijn schoonzoon die in het legioen diende.
In mijn middeleeuwse jurk was ik iemand uit de middenklasse, niet arm maar ook niet rijk. Misschien een koopvrouw of een huisvrouw met een kleine boerderij. Past wel bij me.
De jurk met de hoepelrok vertelde me een ander verhaal. Ik was lid van de adel en moest me daarnaar gedragen. Op een bepaalde manier lopen, geen praatjes met ondergeschikten, altijd volgens de geldende zeden gekleed, dus vooral geen enkels laten zien. Wel rijk maar helemaal niet vrij. Ik zou alleen maar mogen borduren, bals bezoeken en me niet bemoeien met zaken die mannen regelden. Misschien mocht ik ook mijn eigen echtgenoot niet kiezen maar werd ik gekoppeld aan een man die ik helemaal niet mocht, maar die nou eenmaal van een gegoede familie was, zodat het geld en de macht gewaarborgd bleven. Brrrr.
Het kindermeisje paste veel beter bij mij. Wel in dienst van iemand maar genoeg te eten en te drinken, niet voordurend gehinderd door de etiquette en lekker kind met de kinderen zijn. (al mocht dat vast niet zoals ik dat me nu voorstel)
En de hippie? Ik heb die periode vrij bewust meegemaakt, ook al was ik nog klein. Ik hield van de felle kleuren en de lange haren, maar de muziek was ik niet weg van. Nog steeds ben ik geen fan van Jimi Hendrix en Janis Joplin en word ik wel eens een beetje moe van de verheerlijking van Woodstock.

Ik ben bij de Romeinen begonnen, maar eigenlijk zou ik ook nog wel eens een vrouw uit de prehistorie willen zijn. Nou ja wie weet wat er nog eens op mijn pad komt!