Heb je ook wel eens zo’n dag waarop je ‘s morgens wakker wordt met dikke ogen en een hoofd alsof je gister zwaar gedronken hebt? Nee? Ik wel. Geen idee waar dat van komt.
Het vervelende is alleen dat het zo moeilijk overgaat. Alles…gaat…zo…traaaaag.
Niet dat ik vandaag nou erg belangrijke dingen moet doen, maar ik voel me liever energiek.
Maar hup, gewoon aan de wandel, dan maar een wat rustiger tempo. Nou ja, hup, voordat ik de deur uit ben is er alweer aardig wat tijd verstreken. Horloge zoeken. Spotify openen en mijn bibliotheek doorscrollen, waar heb ik vandaag zin in? Ja, slapen maar dat staat er niet bij. Wandelschoenen aan, het veters strikken duurt eindeloos. Want als ik het niet precies zo doe, dan lopen ze steeds los tijdens de wandeling, wat irritant is, maar dat ligt voor de hand. Voor de voet eigenlijk. Hehe, klaar. Ik sta op en voel direct een dingetje in mijn schoen. Wel verdorie. Ik ben ook net de prinses op de erwt hoor.
Weer op de traptree, schoenveter weer ontbinden, wat ongeveer even lang duurt. Schoen ondersteboven houden, er valt een minuscuul bolletje uit. Zo eentje die Lenny de laatste tijd verzamelt  in de bermen met zijn lange oren en die dan in huis op wonderbaarlijke wijze loskomen en dan blijkbaar een eigen leven leiden en in mijn schoen kruipen. Schoen weer aan, veterceremonie. Ga ik nou eindelijk? Ja.
Ik hoop dat mijn hoofd opklaart, maar het is ijdele hoop. Nou ja, het is in ieder geval fijn wandelweer, niet zo zeuren. En lekkere muziek in mijn oortjes, het kan me niks schelen wie het hoort, ik zing mee. Gelukkig klinkt mijn stem niet alsof ik zwaar gedronken heb. 

Als ik thuiskom, maakt Bert heel lief koffie voor me en kom ik verder wederom tot niets.
Dit kan zo niet hoor, ik word helemaal zat van mezelf. Ik zet de wasmachine aan en sorteer alvast de volgende was. Ja ook dat gaat moeizaam maar het gaat. We lunchen en kijken daarna naar de troonrede. Ik denk te zien dat er in het publiek ook iemand slaperig is, maar de beste man blijkt aantekeningen te maken. Dat heb ik dan weer niet gedaan.

En dan komt er een appje van mijn schoonzoon, met een link naar een schrijfwedstrijd, met de vraag of het iets voor mij is.
Oeh! Ineens ben ik wakker! Ik open de link, lees de opdracht, app nog even met schoonzoon omdat het een Engelstalige site is en ik sommige voorwaarden niet helemaal begrijp en ga daarna aan de slag.
Nee, niet met schrijven direct, zo werkt het nooit bij mij. Eerst in mijn hoofd, ik stel me heel clichématig voor dat er allerlei radertjes gaan draaien en zo dingen in gang zetten.
Pas daarna komen er letters aan te pas.
Het gaat om een ultrakort verhaal en dat is (lekker arrogant) een van mijn specialiteiten.
O, wat is dat toch heerlijk om te  verzinnen en dan te schrijven, schrappen, herschrijven, herindelen, net zolang tot ik tevreden ben. Ik vergeet helemaal mijn dikke ogen en suffigheid, ik ben zo in mijn element. 
Klaar! Ik stuur het even naar schoonzoon, zoon en man, met het verzoek of ze even willen proeflezen en me willen vertellen wat ze vinden. Daarna is zoon nog zo lief om een perfecte vertaling te maken, zodat mijn verhaaltje ook in het Engels exact vertelt wat ik wil.
Ik had eerst nog gedacht om te kijken of er nog meer ideeën op zouden borrelen de komende tijd, maar mijn ervaring is dat mijn eerste idee vaak het leukst is, dus ik hou het hierbij. 

Ik ben weer helemaal happy, en energiek genoeg om er zelfs nog een blogje achteraan te schrijven, met dikke ogen en al. Morgen gaan die vast weer goed open.  

Vul aan en kleur daarna het plaatje mooi in.

Oma maakt jam en…

…gaat met een snoeitangetje de mooiste druiven knippen.
…heeft onthouden dat druiven alleen niet genoeg structuur hebben, dus gaat ook appels kopen
…is het recept van vorig jaar kwijt en zoekt op internet.
…schudt haar hoofd als het toch niet van ‘De keuken van Johanna’ was, ze wil geen tijm, jeneverbessen, balsamico en peperkorrels in haar jam. Prosecco dan weer wel maar dat heeft ze nu niet in huis. Bovendien is zo’n fles dan open en moet snel op omdat anders de bubbels weg zijn en aangezien er dan niks meer van jam koken komt laat ze die achterwege.
… bedenkt dat er wel een scheutje rode port in kan.
… zet de gewassen druiven en de geschilde en in blokjes gesneden appel op met een scheutje port.
… vindt dat het heerlijk ruikt en beheerst zich om er geen glaasje port bij te nemen.
… ziet beestjes over het aanrecht lopen die uit de druiventrossen gekomen zijn.
… stelt de fluitende cavia’s tevreden met klokhuisjes.
… merkt dat de druiven veel sneller zacht zijn dan de appels.
… vist de appelstukjes eruit en kookt ze in een apart pannetje.
… haalt de nieuwe draaizeef die ze voor € 1,50 bij de kringloop gekocht heeft te voorschijn om de druiven tot pulp te malen.
… komt erachter dat ze niet nog een grote pan heeft waar de draaizeef op kan en maakt zorgvuldig een emmer schoon.
… wordt onpasselijk van het kletterende geluid in de emmer als de druivensap met pulp uit de zeef komt, het klinkt alsof er iemand staat te kotsen.
… vindt dat het er ook zo uitziet en is iets minder enthousiast. Gaat dapper door.
… giet de gezeefde druivensap terug en probeert de enorme troep aan pulp en spetters op te ruimen.
… vergeet bijna de appels maar is nog op tijd, doet die ook in de draaizeef.
… ziet dat het niet werkt, dus pakt ze de aardappelstamper er maar bij. Appelmoes door de druivensap roeren lukt wel. Lepel kleeft.
…voegt de geleisuiker toe en brengt de boel aan de kook. Nu kleeft alles.
… pakt een krukje om de gespaarde glazen potjes van de bovenste plank van het keukenkastje te verzamelen.
… kan er nog steeds niet bij, ruimt krukje op en pakt een trapje.
… vult voor de zekerheid de potjes nog eens met kokend water. De ketel kleeft en de potjes zijn niet om aan te pakken zo heet
…gaat als de jam genoeg doorgekookt is een potje (water is er inmiddels uit) vullen met een juslepel. Dat duurt veel te lang, dus pakt ze een soeplepel.
… vult de potjes tot de rand, draait de deksel vast en zet ze ondersteboven op een theedoek.
… verbijt vrouwmoedig de pijn omdat de potjes nog heet zijn en gevuld worden met hete jam en vindt zichzelf heel dapper.
… heeft alles klaar en overziet de keuken.
… ziet een grote kookpan, een kleine, een draaizeef , een emmer, een fluitketel, een pollepel, een aardappelstamper, een schilmesje, een bord voor de schillen, een juslepel, een soeplepel, een vergiet, een kommetje waar pulp in zat , een vieze kookplaat en veel vlekken, pitjes en schilletjes op plekken waar ze helemaal niet geweest is. Alle voornoemde attributen kleven.
… bedenkt dat een potje jam in de supermarkt € 0,69 kost.
… is toch enorm in haar nopjes als alle kleefzooi is afgewassen en ze naar het resultaat kijkt.

… hoopt van harte dat de jam mooi indikt.
… denkt nog maar niet aan de minstens drie kilo druiven die nog niet geplukt zijn.
…ziet nog steeds beestjes. Ze heeft toch niet echt van de port gedronken, wel?

Geloof ik in reïncarnatie? Eerlijk gezegd weet ik dat niet. Ook best een zwaar onderwerp voor Daagse Dingen. Maar soms ga ik toch terug, alsof ik in een andere tijdperk leef.

De aanleidingen zijn nogal verschillend, maar ze hebben één ding gemeen: ik verkleed me.
En ja, daar hou ik ontzettend van. Vroeger al, met een oud gordijn om mijn schouders was ik een jonkvrouw.

Ik heette Isabella en samen met mijn broer, mijn buurmeisje en haar neefje speelden we Ridder & Jonkvrouwtje, voor mijn gevoel de hele zomer lang. Mooie herinneringen.

Het spelen en het verkleden ben ik nooit ‘verleerd’
Als er een goede aanleiding is, hul ik me in een passende outfit. En zo is mijn eigen tijdlijn onstaan: Van Romeins burger naar Middeleeuwen, naar 19e eeuwse adel, naar kindermeisje uit 1900 naar hippie.

Sommige mensen verkleden zich om zich iemand anders te voelen, om een rol aan te nemen. Voor mij is het dat niet speciaal, ik voel me echt gewoon altijd mezelf. Wel denk ik erover na hoe het geweest moet zijn in de tijd waar ik de kleding van aan heb.
Zou ik evenveel vrijheid gehad hebben als nu, zou ik een fijn leven gehad hebben?

In mijn Romeinse outfit voelde ik me prima, ik was een gegoede burgeres, kwam niks te kort en had gezelschap van mijn schoonzoon die in het legioen diende.
In mijn middeleeuwse jurk was ik iemand uit de middenklasse, niet arm maar ook niet rijk. Misschien een koopvrouw of een huisvrouw met een kleine boerderij. Past wel bij me.
De jurk met de hoepelrok vertelde me een ander verhaal. Ik was lid van de adel en moest me daarnaar gedragen. Op een bepaalde manier lopen, geen praatjes met ondergeschikten, altijd volgens de geldende zeden gekleed, dus vooral geen enkels laten zien. Wel rijk maar helemaal niet vrij. Ik zou alleen maar mogen borduren, bals bezoeken en me niet bemoeien met zaken die mannen regelden. Misschien mocht ik ook mijn eigen echtgenoot niet kiezen maar werd ik gekoppeld aan een man die ik helemaal niet mocht, maar die nou eenmaal van een gegoede familie was, zodat het geld en de macht gewaarborgd bleven. Brrrr.
Het kindermeisje paste veel beter bij mij. Wel in dienst van iemand maar genoeg te eten en te drinken, niet voordurend gehinderd door de etiquette en lekker kind met de kinderen zijn. (al mocht dat vast niet zoals ik dat me nu voorstel)
En de hippie? Ik heb die periode vrij bewust meegemaakt, ook al was ik nog klein. Ik hield van de felle kleuren en de lange haren, maar de muziek was ik niet weg van. Nog steeds ben ik geen fan van Jimi Hendrix en Janis Joplin en word ik wel eens een beetje moe van de verheerlijking van Woodstock.

Ik ben bij de Romeinen begonnen, maar eigenlijk zou ik ook nog wel eens een vrouw uit de prehistorie willen zijn. Nou ja wie weet wat er nog eens op mijn pad komt!