Er stond een post van een dierbare schrijfcollega op facebook. Ze is een groot Denemarkenliefhebber en ook dit jaar is ze er op zomervakantie.
De post is openbaar, dus ik mag ‘m delen. 

Ik reageerde met: ‘Ik zou mijn broer bellen.’

Mijn lieve lieve grote broer, die ik qua leeftijd al vele jaren ingehaald heb. Al 14 jaar weg en het gat in mijn hart is nog steeds groot. Het gemis zal nooit overgaan.
Toen ik bedacht wat ik dan zou zeggen door de windtelefoon kwamen natuurlijk de tranen. Ik liet het maar even gaan, dat is gewoon het beste.

Daarna ging ik naar de keuken, Bert en ik zouden samen koken en ik wilde alles eerst netjes voorbereiden.
Ik was al een poosje bezig toen Bert binnenkwam en zei: ‘Er zit een vlinder op je schouderblad.’
‘Een vlinder?’ vroeg ik verbaasd.
Ja, een oranje met zwarte vlinder, hij zat in alle rust met dichtgevouwen vleugels en bleef dat doen. Hoe kon ik nou zomaar een vlinder op mijn schouder hebben? 

Ik maakte mijn dingen af, de vlinder bleef bij me. Het voelde bijzonder.
Uiteindelijk ging ik de tuin in. De vlinder bleef nog steeds zitten. Ik draaide mijn hoofd: ‘Ga maar’ en hij vloog weg. Ik had kippenvel. 

‘s Avonds in bed dacht ik aan een bepaalde muziek die ik had gehoord, die me enorm had geraakt. Ik wilde al weken opzoeken wat het was.
‘My tears are becoming a sea’….
Weer kippenvel, maar ook een gevoel van rust. Al die dingen kwamen bij elkaar, het was geen toeval.

Ik mag verdrietig zijn. Het gat in mijn hart is niet weg. Maar mijn broer ook niet.