Soms gebeuren er rare dingen, waarvan ik tevoren nooit had bedacht dat ik ze zou meemaken.
Vandaag was soms.
Ik was heerlijk aan de wandel, als het even kan maak ik na het ontbijt een wandeling van drie kwartier of een uur. Mooi herfstweer, ik was helemaal in mijn nopjes. Want weer gezond na een lastige astmaperiode, en de wond op mijn arm en de paarse plek op mijn bil die ik opgelopen had omdat ik de laatste tree van de trap had gemist, zijn nagenoeg genezen.
Wat kan je gebeuren!  Nou…

Zonder hond aan de wandel, want Lenny mag niet meer zo vaak lang wandelen, dus ik hoefde niet op te letten op andere honden. Het is echt een lieverd, onze Lenny, maar als hij aan de lijn is en andere honden los, wil hij nog wel eens vervelend doen.
Ik liep over het wandelpad net voorbij de Borg en zag een blonde labrador, die ik niet kende, druk spelen met een zwarte Deense Dog, die ik wel kende. Lief beest. De twee honden verdwenen raggend achter een heg en ik wilde langs de met elkaar pratende eigenaars lopen. Dat was bijna gelukt, ware het niet dat juist op dat moment de honden met raketsnelheid achter de heg vandaan kwamen en totaal niet op mij letten. Voordat ik er op bedacht was, knalde er zo’n 80 kilo hond tegen me aan en lag ik in de modder.
Het is bizar dat tijdens die halve seconde dat je valt, er zoveel scenario’s door je hoofd kunnen gaan. ‘Als ik mijn heup maar niet breek. Als ik mijn schouder maar niet breek. Als ik…
Nou het viel allemaal nogal mee, het was behoorlijk pijnlijk maar alles deed het nog. Het enige wat echt geknakt was, was mijn ego.

De eigenares van de Dog hielp me geschrokken overeind en vroeg hoe het met me ging.
De mensen van de labrador deden niks, die stonden alleen maar een beetje te lachen.
Dat vond ik nou serieus heel stom. Het zal best een grappig gezicht geweest zijn, dat een vrouwtje van nog geen 1.60 m gelanceerd wordt door een kalf van een hond, maar een beetje belangstelling was fijn geweest.
De Dog zelf kwam er wel even bij, dat vond ik heel lief! Alsof hij begrepen had dat hij iets had veroorzaakt wat niet de bedoeling was. Prima hoogte ook, zo’n beest, om nog even wat steun te zoeken voor ik weer stevig op mijn voeten stond.
Ik heb hem dan ook maar even geaaid. Het was echt niet expres gegaan.
Maar goed, mijn pijnlijke been, schouder en ik gingen naar huis. Ik zag eruit alsof ik een heftig partijtje voetbal met mijn kleinzoon had gespeeld, met een heleboel slidings.
Broek en jas onder de modder, handen idem dito  en volgens mij ook modder op mijn wang.
En toen kwam er toch stiekem een klein traantje. Van de schrik. En och mijn nieuwe jas!
Gelukkig kreeg ik thuis koffie en een voorzichtige knuffel en toonde een grondige inspectie aan dat zowel mijn lijf als mijn kleding geen blijvende schade hadden opgelopen. Mijn ego herstelt zich wel weer.

Mijn hele volwassen leven wens ik al een Ierse Wolfshond. Ik vind die echt zo geweldig! Maar misschien moet ik dat idee inmiddels maar laten varen.
Zo’n beest is nog net een beetje groter dan een Deense Dog en aangezien ik zowel krimp als ouder word…..