Laten we vanmorgen maar vroeg gaan wandelen met Lenny, dat het nog een beetje te doen is qua temperatuur. We nemen dan wel de nieuwe hondenkar mee, dan kan hij op de terugweg lekker liggen uitrusten.
Wat ligt daar nou op straat? Och, het is een knuffeldoekje. Vast verloren uit een kinderwagen, of ongemerkt door een kindje weggegooid tijdens het wandelen of fietsen. Ik stop het wel even in het zijvak van de kar. Beetje zichtbaar nog, stel dat we iemand tegenkomen onderweg die het herkent.
Lekker lopen zo in de schaduw he? Zo houdt Lenny het wel even vol. 

Nou, hier moet ik maar even langs de weg gaan lopen, dan kunnen jullie over het smalle paadje door het stukje bos. Geen zorgen Lenny, er zit maar 5 meter tussen ons in, we zien elkaar zo weer. Ik blijf wel even tegen je praten ondertussen. 

Ik kom een meneer op de fiets tegen als de situatie als volgt is:
Een zweterige vrouw achter een lege kar, waarbij een pluchen apenhoofdje over de rand van het zijvak kijkt, loopt op vol volume in haar eentje te praten.
Ik zie de man opzij kijken naar het bosje, maar Bert en Lenny zijn aan het oog onttrokken door de begroeiing.
Hij kijkt een beetje meewarig en mompelt iets als antwoord op mijn ‘Goeiemorgen!’ 
Zijn gedachten zijn bijna hoorbaar. ‘Ach dat mens, helemaal alleen hier op de weg met haar lege kar en haar knuffel … is er nou niemand die op haar let met deze warmte?’ 
Toch fietst hij door en ik loop in mijn eentje te gieren. Dat zal hij ook nog wel gehoord hebben…

Na een tijdje ben ik weer verenigd met man en hond, we steken de provinciale weg over en dan mag Lenny lekker in de kar. 
Thuis zet ik een foto van de knuffel op de fb- pagina Prikbord Leens. Misschien ziet fietsman die ook wel. Heeft hij gelijk een verklaring en hoeft hij zich niet schuldig te voelen dat hij niet gestopt is.