Hooggeëerd publiek! Welkom in Circus Vurenlaan.
Met vandaag als speciale attractie: De katten, de muis en de halfnaakte vrouw.
In deze speciale ochtendvoorstelling mogen geen beelden gemaakt worden, alleen in uw hoofd. 

Momenteel ben ik in het huis van mijn zoon, om voor de katten te zorgen en een beetje vakantie te houden. Maar je voelt het na dit intro al aankomen: de ochtendrust was even ver te zoeken op deze normaal zo heerlijk stille plek.

Het was al wel licht maar nog veel te vroeg om wakker te worden, ik hoorde vogeltjes zingen en was helemaal tevreden. Er was een vogeltje wel heel dicht bij, ik vermoedde een pimpelmeesje of zoiets, want het was een hoog gekwetter. Zat wel weinig melodie in trouwens. Maar ach, elk vogeltje zingt zoals het gebekt is… ik sukkelde weer in slaap.
Werd af en toe half wakker omdat ik wat gerommel hoorde van de katten, die blijkbaar aan het spelen waren. Gezellig. Ik  dommelde heerlijk verder. 

Tot ik ineens echt wakker werd, want het was een heisa in de slaapkamer. Het pimpelmeesje klonk wel heel dichtbij nu en allebei de katten, ook de ene die vrij schuw is, waren naast mijn bed aan het rotzooien.
Wacht, dit klopte niet. Dit was natuurlijk helemaal geen pimpelmees, dit moest een muisje zijn.
Katten de kamer uitgebonjourd, tenminste eentje want de ander schoot onder het bed.
Lampje van mijn telefoon aan en in het hoekje gekeken waar die pimpelmuis dan waarschijnlijk zat.
Och ja, een klein grijs bolletje, hoofdje weggestopt om die vreselijke leeuwen maar niet te hoeven zien.
En daar was de poes ook weer, de aantrekkingskracht van de muis was sterker dan de schroom voor mij. Nu kon ik haar ook de slaapkamer uitwerken.
Hoe ging ik dit nou aanpakken. Of oppakken. Stel dat die muis uit angst ging bijten. En waar moest ik er mee heen, naar buiten?
Maar ik had bijna niks aan, want ik lag nog in bed toen de voorstelling begon. Als ik zo naar buiten zou lopen, dan kreeg de rest van Valthermond ook een voorstelling en was de goede naam van mijn zoon ernstig in het geding.
Ik trok snel een shirt aan, spiedde bij de slaapkamerdeur of ik veilig naar buiten kon zonder dat poes weer naar binnen schoot en haalde een doek uit de keukenla.
Weer de slaapkamer in, gauw gauw gauw de deur dicht.
Muis, alsjeblieft, ik ga je redden, dus flik het me nu niet om weg te schieten onder het bed of tussen de muur en de kast of naar andere onbereikbare plekjes. Poes is nog steeds op jacht, dus ik waarschuw je!
Ach, die arme kleine muis was volledig uitgeput en liet zich zonder gedoe oppakken met de doek. Ik voelde wel wat gewriemel, het beestje leefde gelukkig nog dus.
Met het muispakketje liep ik snel naar de voordeur, in polonaise met de katten. Dus eerst zorgen dat de kamerdeur dicht was voordat ik de buitendeur open deed.
Toegegeven: alleen een onderbroek en een shirt is ook niet echt goed gekleed om naar buiten te gaan, maar ik had nu echt geen tijd om eerst toilet te maken, hier stond een leven op het spel.
Naast het huis is een parkje, met een grasveld. Daar liet ik muisje los, die verdwaasd omviel en weer overeind krabbelde. Dag, kleine pimpelmuis. 

Zo, veldmuis weer in het veld, vrouw weer binnen, katten nog steeds op zoek. Ze doen maar. De voorstelling is afgelopen.
Koffie!