Iedere ochtend zingt de merel zijn loflied op de dag.
Dit is zijn moment. De plek en de tijd zijn voor hem en niemand anders.
Ik kan hem niet zien, want ik lig nog in bed.
In alle rust maakt hij zijn prachtige melodieën, vol trillertjes en loopjes. Het maakt hem niet uit of het zaterdagochtend is of maandagochtend. Of ik een leuke dag voor de boeg heb, of een moeilijke. Of dat ik dat helemaal nog niet weet. Hij zingt. En ik luister met gesloten ogen.
Hij maakt zich geen zorgen over de komende uren. Verheugt zich er ook niet op. HIj denkt niet na over wat komt, er is alleen het nu. De drang om te zingen en verder niks. Als hij zijn lied uit heeft en zwijgt, dommel ik nog even verder. Mijn dag is nog niet begonnen. 

Iedere avond zingt de merel zijn loflied op de dag.
Dit is zijn moment. De plek en de tijd zijn voor hem en niemand anders. Ik kan hem zien. Hoog in de kastanjeboom. Iedere avond weer, zijn kleine zwarte lijfje steekt af tegen de hemel.
In alle rust maakt hij zijn melodieën, vol trillertjes en loopjes.
Het maakt hem niet uit of het vrijdagavond is of zondagavond. Of ik een mooie dag gehad heb, of een vervelende. Of een gewone. HIj zingt. En ik kijk naar hem en luister.
Hij denkt niet na over wat er is gebeurd de afgelopen uren. Is er niet blij of verdrietig over. Hij denkt niet na over de komende nacht, er is alleen het nu. De drang om te zingen en verder niks.
Als hij zijn lied uit heeft en zwijgt, blijf ik nog even zitten. Soms met een glimlach. Soms veeg ik tranen uit mijn ogen. En soms geen van beiden.
Mijn dag is bijna voorbij. 

Zo gaat het, dag na dag. Een ochtendlied en een avondlied.
En ik luister stil.