Het onmogelijke uit jezelf halen is onmogelijk

Buiten de lijntjes kleuren, out of the box denken, 200% van jezelf geven… mens wat moeten we toch veel. We moeten ons onderscheiden om niet met de massa mee te doen en doen mee met de massa van de zich onderscheidenden. We mogen niet achter de geraniums zitten, we moeten onszelf blijven ontdekken en uitdagen. We moeten vernieuwen en versnellen, onze grenzen opzoeken en verleggen, onszelf opnieuw uitvinden. En vooral altijd maar gaan, gaan, gaan, snel naar het volgende!

Niet iedereen is in staat om altijd maar te gaan. Ik denk dat veel mensen zich, bewust of onbewust, geweld aandoen door zich voortdurend te laten opjutten. Het lijkt algemeen geaccepteerd dat je moet streven om meer te doen dan je kan. Het onmogelijke uit jezelf halen. Dus: iets wat NIET kan.  En dat moet je doel zijn? Hoe ongezond en frustrerend is dat.
Volgens mij ben je een stuk gelukkiger als je doet wat je wel kan. 

Ik ga ga ga niet meer. Ik blijf stilstaan of zitten. Om een prachtige landschapsbeschrijving te lezen in een boek van Richard Adams. Om tegen een kevertje in het gras te praten. Om te zien waar de wolken heendrijven. Om steeds dezelfde bewegingen met mijn handen te maken als ik een deken haak. Om iets te koken wat niet binnen 10 minuten klaar is. Om een grote beker thee helemaal leeg te drinken zonder tussendoor iets anders te doen. Om muziek te luisteren. Om mijn hond te aaien. Om een film te kijken die ik al veel vaker gezien heb, omdat ik hem zo mooi vind. 

Ja ja, makkelijk praten natuurlijk in mijn positie. Alleen thuis, geen werk, alle tijd voor mezelf.
Dan kan ik je vertellen dat ik me er al veel eerder van bewust was. Dat ik hard werkte, maar niet omdat ik het onmogelijke uit mezelf wilde halen. Dat ik mijn talenten gebruikte om er energie van te krijgen, niet om mijn grenzen te verleggen.
Dat ik de tijd nam om samen met een kindje tegen een kevertje in het gras te praten, een mooi boek voor te lezen, om samen te verzinnen wat we in de wolken zagen. 


Kleine kinderen kunnen het namelijk nog. Ik word er echt verdrietig van als ik zie dat grotere kinderen steeds meer in die positie gedwongen worden van gaan, presteren en opschieten. Gedwongen door de maatschappij, waar we toch allemaal deel van uitmaken.
Alles moet snel, voordat hun aandacht misschien zou verslappen moet het volgende al gestart zijn.
Er is geen tijd voor dromen, aanrommelen, zelfs je vervelen mag niet. Ze moeten bezig blijven en daarom worden ze voortdurend bezig gehouden.

Ik ben allang geen klein kind meer. Maar ik kan het ook nog, sterker nog, ik heb het nodig. Anders word ik ziek, mentaal en fysiek. Ik moet een bepaalde rust hebben, zonder de eeuwige drang en dwang dat ik verder moet. Ik ga verder wanneer ik er aan toe ben.
En dingen die nutteloos lijken, hebben in werkelijkheid een grote waarde, juist omdat ze ervoor zorgen dat ik me goed voel. 

Ik weet zeker dat ik daar niet de enige in ben, dat ik me daarmee niet onderscheid van anderen. Ik wens dan ook dat iedereen die dat ook zo voelt, zichzelf toestaat om dat toe te geven. Het zal je alleen maar goed doen.

En als je wel kickt op doorgaan etcetera? Dan moet je dat vooral doen, ook jij moet immers doen waar je gelukkig van wordt!
Doe echt voor jezelf wat bij je past. Dan komt het wel goed.

(foto: curioctopus)

4 gedachten over “Het onmogelijke uit jezelf halen is onmogelijk

  1. Je spreekt een in deze tijd bijna onmogelijke stelling uit. Maar zo verstandig, dat iedereen zich daaraan zou moeten houden. Dus houd het vooral bij dat kevertje. De wereld met al haar idioten draait toch wel door.

    Like

  2. Ik zou willen dat de politiek en werkgevers jou stukje kunnen lezen. Het is zo waar. Ik doe met je mee. Ook als dat soms een hele dag Netflix kijken is. Als ik dat wil en het geeft een goed gevoel dan doe ik dat. Goed voor mijn gezondheid.

    Geliked door 1 persoon

  3. Je bent zeker niet de enige, ik sluit me bij je aan. Achterover liggen op mijn tuinstoel en naar de lucht kijken. Naar de vogeltjes kijken en luisteren. Gewoon in slaap vallen in het zonnetje. Met de honden naar het park, maar wel tussendoor even op het bankje zitten omdat mijn gewrichten opspelen en zomaar wat mijmeren. Mooie paasdagen toegewenst.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.