Voor mijn lieve vader

Vandaag is het 4 mei, dodenherdenking. Vandaag is het 4 mei, mijn vader zou jarig geweest zijn. Het was vaak een wat moeilijke combinatie. Je bent 2 minuten stil met je verjaardagsvisite of in een restaurant. Hij had er ook echt een hekel aan, dat het samenviel. Het is wel mijn verjaardag, zei hij dan. Het was erg moeilijk omdat hij zijn eigen herinneringen aan de oorlog had. Herinneringen die zo vreselijk waren dat hij er niet over kon praten. Het grootste gedeelte van z’n leven is hij gekweld door wat hij gezien en meegemaakt heeft, nadat hij vanuit Rotterdam weggevoerd was naar Nazi-Duitsland en daar als dwangarbeider te werk gesteld werd. Hij is levend terug gekomen maar het heeft hem voor zijn leven getekend. 25 jaar geleden heb ik op een avond een vraag gesteld waardoor hij brak. De hele beerput van zijn herinneringen, die hij toen al bijna 50 jaar bij zich droeg, ging open. Het was zo verschrikkelijk en tegelijkertijd zo goed voor hem. Maar daarna ging de deksel er weer op. Toch was hij er daarna iets rustiger onder. Veel later heeft hij eens tegen me gezegd dat hij sindsdien niet zoveel last meer had van nachtmerries. Dat hadden we dan toch gewonnen. Ik was namelijk ook enorm van streek over wat ik veroorzaakt had. Ik had het niet kunnen voorzien. Vanaf die tijd hang ik de vlag op 4 mei halfstok. Eerder deed ik dat niet, het was m’n vaders verjaardag! Maar hij was, ook al heeft hij het overleefd, ook een slachtoffer. Zijn jeugd is daar op een gruwelijke manier gestorven en hij was voor de rest van z’n leven gewond. Dus pa, vanavond drinken we een borrel op je verjaardag, zoals je bij leven ook zo graag samen deed. Maar de vlag gaat ook halfstok. Voor jou en alle anderen, de slachtoffers van een onbeschrijfelijke oorlog.

4 gedachten over “Voor mijn lieve vader

  1. Wat een mooi, ontroerend verhaal.
    Ook begrijp ik je twijfel over wat je hebt aangeroerd. Maar zo fijn dat later bleek dat het toch iets goed had opgeleverd.
    Ik wist het niet dat je vader was weggevoerd naar Duitsland.
    Het blijft een dubbel gevoel deze dag. Maar een borrel ter ere van je vader kan er prima bij, het gaat toch ook om diegene die je mist.
    Wij houden ook altijd rekening met deze twee minuten van stilte. Nu met jou verhaal erbij in onze gedachten.
    X Petra

    Liked by 1 persoon

  2. Lieve Annelies, wat heb je dat ontroerend omschreven hoe je vader worstelde met alles wat hij heeft meegemaakt. Wat herkenbaar voor mij hoe zijn broer, mijn vader, dezelfde worsteling zijn leven lang met zich mee heeft gedragen. En hij kon er niet over praten, ook niet met ma. Wat een oorlog doet met een mensenleven, is echt onvoorstelbaar. Ik heb diep respect voor onze vaders en voor alle mensen die hetzelfde hebben doorgemaakt.

    Like

    1. Ik heb altijd gehoopt dat jouw vader en mijn vader er samen over konden praten. Omdat ze hetzelfde meegemaakt hadden, zouden ze dat toch hebben moeten kunnen delen….. Maar zo werkte het blijkbaar niet. Volgens mij zaten beiden zo op slot, dat het echt niet ging. En dat jouw vader daarna nog dingen heeft meegemaakt in Indonesië heeft het nog eens extra versterkt ben ik bang.
      We vertrouwen dat ze nu beiden rust hebben, de broers.
      Oom Jo was mijn lievelingsoom xxxx

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.