Al bijna 22 jaar loop ik rond op Landgoed Verhildersum, elk seizoen en bijna iedere dag.
Het is er mooi, historisch en sfeervol.
Er is een dierenweide, de Borg met het Koetshuis ernaast, een beeldentuin, Restaurant ‘t Schathoes, een ouderwetse boomgaard, een arbeidershuisje en een museumboerderij.
Het landgoed zelf is vrij toegankelijk, en het is heerlijk om er te wandelen.
Voor de gebouwen wordt er wel een entreeprijs gevraagd, maar met je museumkaart mag je er ook in.

Een poosje terug ben ik dan eindelijk vrijwilliger geworden bij Verhildersum.  Als baliemedewerker in de museumboerderij. Bezoekers ontvangen, informatie geven, en de bescheiden horeca runnen. Ik vind het ontzettend leuk om te doen. Tussen de bedrijven door zorg ik dat het netjes blijft, poets eens de raampjes van de deur, geef de bloempjes op de tafels water, er is altijd wel wat te doen. En ik heb het mooiste uitzicht van de wereld daar! 

In de entree staat een antieke kinderwagen, met een babypop erin en een paspop ernaast met  kleding uit ca. 1900.
Gister heb ik die wagen uitgebreid gestoft en voorzichtig gepoetst, de baby was ook een beetje groezelig zag ik, dus die moest ook aan een natte washand geloven. Het kindje bleef lachen, de blauwe oogjes bleven stralen, ook al poetste ik stevig de mollige handjes en voetjes en peuterde ik in het neusje en de ooghoekjes. Ik praatte zelfs tegen de pop, ik was zo in mijn element. Altijd een poppenkind geweest en nu eigenlijk nog steeds. Heerlijk dit. 

Het is ruim een halve eeuw geleden dat ik echt met poppen speelde. Maar het is zelfs al bijna ànderhalve eeuw geleden dat er een echte baby in deze wagen gelegen heeft!
De wagen is prachtig bewaard gebleven, dat getuigt van zorgvuldig onderhoud en een liefdevolle behandeling.
Wie was die baby die er in rondgereden werd? Een meisje of een jongetje? Aan de kleertjes kon je het toen niet zien want alle baby’s droegen jurkjes. Wel zo handig met verschonen natuurlijk. En zo’n prachtig mutsje op het bolletje.
Werd de kinderwagen geduwd door de moeder? Een trotse oma? Of waren ze zo rijk dat er een kindermeisje was? De vader heeft er vast niet achter gelopen, dat deden mannen niet.
Ze mochten niet bij de bevalling zijn, en hadden ook geen deel aan de verzorging.
Toch vraag ik me weleens af hoe sommige mannen dat in de beslotenheid van hun eigen huis deden. Zou er nou nooit eens eentje een luier verschoond hebben of een flesje gegeven? Ik kan me zo voorstellen dat sommige vaders dat best wilden.
We kunnen het niet meer vragen. We weten alleen de algemene dingen uit het leven van toen en weinig persoonlijke zaken. 

De kinderwagen is een bezienswaardigheid. De bak en de kap zijn van leer, het onderstel is van smeedijzer, de vering bestaat uit brede leren riemen en de handvatten aan de kap en de duwstang zijn van porselein. Echt een prachtig koetsje. Het kindje zal er comfortabel in gelegen en later gezeten hebben. De bak is zo ruim dat er makkelijk een dreumes en zelfs peuter in kon zitten met een kussentje in de rug.
En nu leven de eerste eigenaars van de wagen en het toenmalige kindje allang niet meer. Ook de vakman of -mannen die dit degelijk stuk werk gemaakt hebben zijn er niet meer.
Wat blijft is het stoffelijke, in de vorm van deze kinderwagen. Veel duurzamer dan de moderne wagens, zo blijkt. Kunststof verpulvert, textiel wordt gaar, metaal roest. Ik was enorm zuinig op mijn poppenwagen maar hij heeft nog niet eens 25 jaar overleefd.
Deze wagen is er al bijna 150 jaar.
Tentoongesteld in een museum, waar hij ook weer zorgvuldig wordt onderhouden en liefdevol verzorgd. Zo doen we de eerste eigenaars eer aan.

De babypop in de wagen heeft een jakje aan wat niet helemaal past en het lakentje is stiekem een creatief gevouwen valletje (kort gordijntje) Het begon enorm te kriebelen met opborrelende ideetjes toen ik dat gister zag. Ik heb gevraagd of ik een jurkje en passend beddengoed mag maken en zojuist hoorde ik dat ik aan de slag mag gaan!
Zo leuk! Het zal wel even wat tijd in beslag gaan nemen, maar als het klaar is zal ik een nieuwe foto maken.