Tijdens mijn wandeling vanmorgen was ik lekker aan het mijmeren en dingen overdenken. Bij een bepaald onderwerp dacht ik: dat is mooi om er een blog over te schrijven.
Nou ben ik al ruim 15 jaar blogs aan het schrijven, dus ik ging maar eens even in mijn archief kijken of ik dat onderwerp al niet eerder bij de hand had gehad. En jawel, in 2020 had ik er al over geschreven. Omdat ik niet in herhaling wil vallen, is dit onderwerp voor nu van de baan.

Dit is blog 455.  Geen wonder dat ik al heel veel onderwerpen de revue heb laten passeren.
Het is ook goed dat ik een archief heb (jij kan dat ook lezen trouwens, staat gewoon op de site ) want dan is het gevaar van stokpaardjes toch wat kleiner. Of dezelfde grappige situaties. 

Ik zie dat mijn schrijfstijl niet echt veranderd is, in al die jaren. Wel verbeterd, omdat ik veel heb geleerd van schrijfopdrachten met feedback en natuurlijk de redactie-rondes op mijn boeken. Maar mijn eigen manier van vertellen is er nog steeds. 

Het grappige is, vind ik zelf tenminste, dat ik, als ik ga typen, gewoon maar doorrammel. Ik hoef bijna nooit naar woorden te zoeken, de zinnen vormen zich vanzelf.
Zou je met mij een gesprek voeren, dan is dat anders. Dan maak ik andere zinnen, gebruik ik stopwoorden, vallen er stiltes omdat ik na moet denken.
Ga ik fysiek een verhaal vertellen, dan bedenk ik tevoren wat ik allemaal ga zeggen, oefen ik een keertje hardop en ben ik me erg bewust van hoe het overkomt.
Als ik schrijf totaal niet. Het vloeit me gewoon uit de pen, als ik een pen zou gebruiken.
Het vloeit me eigenlijk gewoon uit de laptop maar dat klinkt niet. 

Schrijven is ook eigenlijk het enige waarin ik mezelf echt ‘laat gaan’
Ik teken graag, ik maak muziek, ik handwerk, ik bak.  Doe ik allemaal met veel plezier maar altijd ook met een zeer kritische blik. Het is vaak net niet goed genoeg naar mijn zin. Foutjes vallen me op en die storen me dan ook. Ik ben wel bezig om dat te veranderen, mijn vioollerares hamerde daar erg op: ‘je doet het niet voor het resultaat, je doet het voor het gevoel dat je hebt wanneer je iets aan het maken bent’. Daarom lukt het me toch steeds vaker om wel tevreden te zijn als iets af is, of zelfs een beetje trots.
Het is misschien ook wel waar we, mijn generatie, mee grootgebracht zijn. ‘Wees nou maar bescheiden en schep niet zo op’. Het was niet gewoon om complimenten te ontvangen, het kon immers altijd beter.

Ik schep ook niet op over mijn schrijverij. Ik geniet er alleen maar van. Het is een heerlijk gevoel dat de letters, woorden en zinnen uit mijn 10 vingers komen in een oneindige stroom. Het gevoel dat ik dit kan, zonder dat het schuurt omdat het niet goed genoeg is.
Dat ik een hele blog schrijf, terwijl ik eerst dacht dat ik geen blog hoefde te schrijven.
Happy!