Vannacht droomde ik dat ik een fossiel vond. Het was een prehistorische ezel en helemaal vergroeid in een stokoude boom.
Ik meldde mijn vondst in de bibliotheek (?) en werd bedolven onder de enthousiaste reacties. Amateurs en professionals kwamen er op af en maakten me duidelijk dat dit de archeologische vondst van de eeuw was. Er stond een interview voor het Archeologisch Magazine gepland, maar toen werd ik wakker en vervlogen zowel het fossiel als mijn roem. Ach toch. 

Ik heb mijn leven lang al interesse in fossielen, omdat ik het zo intrigerend vind dat miljarden overblijfselen van het leven gewoon vergaan zijn, maar een aantal bewaard zijn gebleven. De omstandigheden van grond en klimaat waren net even anders op die plaats.
In een eerdere blog heb ik al eens geschreven over hoe ik als kind archeoloogje speelde
( (geen) archeoloog) .
Maar dat kind in mij is er nog steeds en ik zie dan ook vaak van alles. Juist vanmorgen tijdens mijn ochtendwandeling. Twee fossiele hoofden! 

Toch wel bijzonder hè, zo direct na mijn droom. De natuur is gewoon een museum. 

Daarover gesproken, moet ik denken aan een vakantie in de Duitse Eifel, jaren geleden met het gezin.
De vakantie waarin mijn man na eindeloos getwijfel voor de toonbank van de Imbiss dan toch zijn keus gemaakt had en Pommes mit Frites bestelde.
De vakantie waarin we de voordeur dicht trokken en niemand een sleutel had meegenomen en we met z’n vijven vervolgens de hond, die thuisgebleven was, opdracht gaven om de deur open te maken, haar door die dichte deur aanmoedigden als een stelletje idioten met piepstemmen en lieve woordjes, en gezamenlijk in gejuich uitbarstten toen het haar inderdaad lukte om de deur te openen.
De vakantie waarin ik het gezin meetroonde om de bierbrouwerij van Gerolstein te bezoeken, om er ter plaatse achter te komen dat Gerolstein geen bier maar bronwater is.
En de vakantie waarin we besloten om kort voor sluitingstijd nog een museum met fossielen te bezoeken.
Daar aangekomen, kwam er net een groep bejaarden naar buiten, om in de gereedstaande bus te stappen.
‘Ach!’ zei mijn dochter. ‘We zijn te laat. De fossielen gaan al naar huis.’