Aandacht

Een vaak gehoorde opmerking tegenwoordig is: Men kijkt niet meer naar elkaar om.
Iedereen is alleen met zichzelf bezig, de samenleving individualiseert.
Ik ben het daar niet mee eens. Veel te generaliserend en te negatief.
Ik heb al een aantal keren het tegenovergestelde ervaren. En soms uit onverwachte hoek.
De afgelopen jaren is er veel verdriet in onze familie geweest en het was heel erg fijn dat er zoveel mensen om ons heen stonden. En ik zag het ook rondom mijn familieleden.
Vrienden, kennissen, bekenden, ze waren er. Met aandacht , met praktische hulp.
Om het op die manier iets draaglijker te maken, om te steunen. Om te laten weten:
we denken aan jou, we willen je helpen.
Vorige maand heb ik heel duidelijk ervaren: mensen denken niet alleen aan zichzelf.
Integendeel.
We kregen een pleegkindje, een crisisopvang. Een klein kindje werd bij ons gebracht,
met niets anders dan de paar kleertjes die het aanhad. Het was in de loop van de vrijdagmiddag en we hebben in het dorp of naaste omgeving geen winkel met kinderkleding.
Verzorgingsspullen waren zo gekocht, materiaal had ik genoeg i.v.m. met de kinderopvang, ik had zelfs een kinderwagen gekregen, maar kleding had ik niet.
Bij mensen verderop in de straat aangebeld of ik een pyjamaatje kon lenen.
Geen probleem, ik kreeg die direct en als ik nog meer nodig had moest ik het even zeggen.
We hebben het kindje lekker in bad gestopt en met het pyjamaatje aan in een fris bedje gelegd, de eerste nacht kwamen we zo wel door.
De volgende dag, zaterdag dus, kwam er een ware hulpactie op gang.
Ik belde 2 mensen die kinderen hebben, of ze misschien nog wat kleding in de juiste maat hadden.
Ze zouden allebei voor me kijken en dan kwamen ze het wel brengen.
Bert ging boodschappen doen en kwam in de winkel een vroegere buurvrouw tegen die 3 jonge kinderen heeft, dus hij stelde dezelfde vraag.
Ik was thuisgebleven en dat was maar goed ook, want de bel bleef gaan.
Steeds stonden er weer mensen voor de deur, met tasjes kleding. Men had van anderen weer gehoord dat we spullen nodig hadden en iedereen wilde graag helpen.
Allerlei soorten bovenkleding, ondergoed, sokjes, schoentjes, slofjes, laarsjes, pyjama’s, het stroomde binnen.
De vroegere buurvrouw stond zelfs twee keer voor de deur, de eerste keer met spulletjes van haarzelf, de tweede keer met een enorme tas met spullen die ze bij de mensen van haar kerk ingezameld had!
Ik was eigenlijk sprakeloos (en dat gebeurt niet heel vaak ). En ook ontroerd.
Bert zei: “De mensen struikelen zowat over elkaar hier op de oprit, zo graag wil
iedereen helpen”. En dat was ook zo. Zelfs mensen die ons niet eens kennen.
Aan het eind van de dag hadden we een kast vol kleertjes. En de week daarna werd er ook nog af en toe wat gebracht.
Het is fantastisch om zoveel materiële hulp te krijgen. Maar haast nog mooier is het gevoel wat het bij mij oproept.
Degenen die helpen zeggen eigenlijk: ‘Fijn dat jullie pleegouder willen zijn en wij helpen jullie daarbij.
Je staat er niet alleen voor’.
En dat is toch een heel ander signaal dan de opmerking over individualisering waar ik dit stukje mee begon.
Ik geloof in het positieve . Dat er naast alle ellende die mensen voor elkaar veroorzaken, ook heel veel goedheid en liefde bestaat.
Ik zou haast afsluiten met ‘amen’.   En ach, waarom zou ik dat eigenlijk niet doen? Amen!
                                                          witte-iphone-achtergronden-poppetje-met-rood-liefdes-hartje-3d-iphone-wallpapers

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.