Ik weet niet of ik in een tweede puberteit beland ben, maar qua onhandigheid en stunteligheid zou je het wel zeggen. Werkelijk, ik weet niet wat me bezielt de laatste tijd.
Ik zit onder de blauwe plekken die ik geheel aan mijzelf te wijten heb. Ik struikel overal over, blijf hangen, loop tegen dingen aan en loop van alles omver.
Het lijkt wel slapstick. 

Op bezoek bij het gezin van mijn dochter dit weekend, was ik ook lekker bezig.
Ik schoof aan tafel om samen met kleinzoon een rebus op te lossen en knalde met mijn knie tegen de tafelpoot. En het is echt niet zo dat die tafel er pas net staat. Je knieschijf stoten is net zo heerlijk als je elleboog, dus oma hapte even naar adem voor ze met een verbeten glimlach ging zitten puzzelen. ‘Gaat het?’ vroeg schoonzoon bezorgd. Jawel, het ging.
Ik stond op en bleef met mijn voet in de hengsels van mijn tas hangen, zodat ik die al struikelend door de kamer sleepte.
Schopte een lego-autootje voor me uit zodat die tegen de muur knalde.
Bleef na het voorlezen voor het slapengaan in het snoer van de babyfoon hangen en trok daarmee de stekker eruit zodat de ouders beneden dachten dat hun ontvanger opgeladen moest worden.
Ging naar boven om ons koffertje naar zolder te brengen om straks de slapende jongetjes niet te storen en bonkte met mijn voet zo hard tegen het schot van de traptree aan dat men beneden dacht dat ik deze keer echt neergestort was. Goed dat ik nu alvast gegaan was, dacht ik maar. De kleine mannetjes hadden anders stijf rechtop in bed gezeten van de schrik.
Ik gooide wat in de groene container buiten en liet de voordeur openstaan. Ik draaide me om en wilde weer naar binnen stappen maar zag niet dat de voordeur inmiddels bijna dichtgedraaid was, zodat ik met een knal waarvan mijn tanden klapperden met mijn voorhoofd tegen de rand van de deur sloeg. Er zit inmiddels een plek die doet vermoeden dat ik Harry Potter wil evenaren. Sjongejonge.

Thuis lukt het ook goed, dat stuntelen. Vanmorgen trok ik mijn sokken aan en zag dat ik op mijn enkel een grote blauwe plek heb. Probeerde te bedenken waar die nou weer van was. O ja, ik struikelde op de trap toen ik mijn handen vol had en bonkte met mijn enkel tegen de rand. Au. Nog een geluk dat ik niet van de trap af lazerde. En maar tegen een ander zeggen dat je altijd één hand vrij moet hebben om de trapleuning vast te houden.
Ik heb een vinger verbrand omdat ik die in hete olie doopte tijdens het bakken. Vraag maar niet eens hoe dan, want ik heb er geen antwoord op.
Bij het wat lekkers brengen naar de konijnen keek ik ook weer niet uit en liep recht in de handvatten van de oeroude kruiwagen, die geen rubberen bescherming meer hebben.
Roestvlek op mijn broek, ronde blauwe plek op mijn dij en wederom een geblutst ego, want mijn man zag het.
Ik typ dit op mijn laptop en die moest aan het snoer want geen batterij meer. Bij het opstaan om nog wat drinken te pakken bleef ik ook weer in het snoer hangen en kon nog net mijn laptop behoeden voor een val van de tafel op de leistenen vloer. Gelukkig. 

Er is zo’n mooi ouderwets woord voor mij: ‘stoethaspel’. Het Nederlandsch Woordenboek zegt: (1914) Een stoethaspel, d.i. een onhandig mensch
Zo’n mensch ben ik momenteel.
Ik heb altijd een hekel gehad aan Stoetel, de zevende dwerg van Sneeuwwitje. Gewoon omdat ik het een irritant kereltje vind. Maar ik ga nu toch stiekem wat met hem meevoelen.
Het moet maar weer gauw over zijn, dit gesukkel. Ben er wel klaar mee eigenlijk.