Er zit mij al een poos iets dwars en daar wil ik toch eens over schrijven.
De neiging van mensen om graag over de narigheid in het leven van anderen te praten. Met visite, op een verjaardag, bij een toevallige ontmoeting. Er komen dan mensen ter sprake die dorpsgenoten zijn, of kennissen van ooit en die hebben iets naars meegemaakt. Nu of vroeger. Ken je Piet nog, die heeft kanker. Mien, die vroeger daar en daar woonde, heeft haar man verloren. Truus, die oud-collega van onze achterbuurman, heeft ooit een ongeluk gehad en zit sindsdien in een scootmobiel.
Dit klinkt nu cynisch, maar dat bedoel ik zeker niet zo. Ik kan alleen niet begrijpen waarom zulke dingen breed uitgemeten moeten worden, en dan het liefst op een moment dat er eigenlijk iets gezelligs is: samen bij elkaar zijn.
Waarom willen mensen dit? 

Iedereen maakt in zijn leven nare dingen mee. Daar mag je medeleven over tonen en belangstelling. Als een naaste vriend of familielid iets overkomt, is het niet meer dan normaal dat je dat deelt en de ander daar belangstelling voor heeft en je steun geeft. 

Maar waarom over mensen die je niet of nauwelijks kent of waarmee je 50 jaar geleden in de klas hebt gezeten?
Ik word kriegel als ik merk dat het gesprek alleen maar over ziekte en ellende gaat, en de mensen daarmee dus ook gedefinieerd worden. Alles wat er verder in hun leven is, daar ga je dan aan voorbij. 

Als iemand zo over mij zou praten dan krijg je: ‘Dat is die vrouw uit Leens. Ze heeft astma, daarom kan ze niet alles. Ze heeft een nare scheiding doorgemaakt en is haar broer verloren aan een vreselijk ongeluk. O en haar huidige man heeft een hartaanval gehad.’
Allemaal waar. Maar dat definieert mij niet.
Ik ben die vrouw uit Leens. Die al 20 jaar gelukkig getrouwd is en heel dankbaar is voor haar kinderen en kleinkinderen. Die houdt van tekenen, muziek, handwerken en schrijven. Die het leuk vindt om vrijwilligerswerk in de bibliotheek te doen. Die vrouw die zielsgelukkig kan zijn omdat de zon schijnt, de natuur zo mooi is en een mereltje zingt.
Dat definieert mij.
Waarom praten we niet zo over mensen, als we het dan toch willen hebben over anderen? 

Zijn er dingen die nu spelen: doe er wat mee. Ga er heen, geef steun, stuur een kaartje, wat dan ook.
Zijn er dingen die in het verleden gebeurd zijn: laat het rusten. De mensen hebben er niets aan als wij op een verjaardag allemaal ellende uit hun leven oprakelen, ze zijn er niet eens bij! Ze worden er niet beter van en wij alleen maar teneergedrukt. Niet nodig.
Het heeft gewoon iets masochistisch. En wie wil dat nou.