Het is leuk om schrijver te zijn. Maar het vergt ook veel geduld. Tenminste, op de manier waarop ik schrijver ben.
Ik heb het laatste halfjaar van 2025 als educatief auteur gewerkt. Toen had ik het tegendeel: ik kwam tijd te kort. Deadlines, sjablonen, slides, excels, zoomvergaderingen… Het tolde op den duur dag en nacht door mijn hoofd en ik kon het niet bolwerken. Misschien toch een generatiedingetje. De, vooral technische, ontwikkelingen volgen elkaar zo snel op dat ik het niet kan bijbenen. In tegenstelling tot de jongere generatie ben ik er niet mee opgegroeid, werken met een computer kwam in de jaren ‘80 voor de gewone man pas op en ik moest me alles eigen maken.
Zeker probeer ik bij te blijven, maar ik heb er soms tijd voor nodig. Het gaat niet automatisch en het is vaak in eerste instantie voor mij ook niet logisch. Maar vooral die tijd, die kreeg ik niet want ik zat met die deadlines. Stress alom, dat was niet de bedoeling. Dus ik ben niet meer aan een nieuw project begonnen. Vond ik heel jammer, want inhoudelijk vond ik het geweldig. Maar de vorm waarmee ik moest werken niet. 

Het is mijn ding niet, stress en tijdsdruk. Nooit geweest ook. Ik was zo’n leerling die altijd ruim van te voren haar werkstuk klaar had, haar spreekbeurt al 10 x had geoefend en de uittreksels van de boeken op de boekenlijst op tijd af had.
Toen ik voor de klas stond, had ik ook altijd van tevoren alles goed uitgedacht en voorbereid. Niet omdat ik nou zo geweldig was, maar omdat het rust in mijn hoofd gaf. Tuurlijk was er dan ook wel eens stress, het liep lang niet altijd zoals ik gedacht had en ik ging soms echt wel de mist in met mijn uitwerking.
Maar over het algemeen is dat altijd de manier geweest die bij mij past: rustig de tijd hebben om alles in orde te maken en geen paniektoestanden omdat ik het niet afkreeg of te laat begon. 

Dus ik ben nu weer ‘gewoon’ auteur. En kom ik terug bij: ‘het vergt ook veel geduld.’

Geduld met mezelf. Een idee, inspiratie zo je wilt, is niet op afroep. Soms is mijn hoofd wat dat betreft helemaal leeg. Om het maar simpel te zeggen: dan weet ik niks. Niks om over te schrijven. Op schrijversfora wordt dan wel gezegd: je moet gewoon beginnen, dan komt het vanzelf. Heb ik wel eens geprobeerd, maar voor mij werkt dat niet. De woorden en zinnen zijn bloedeloos en zeggen niets.
Flowschrijven dan. Ja dat werkt altijd wel, maar dat is voor een lezer niet interessant en waarschijnlijk ook hoogstverwarrend, zo’n kijkje in mijn gedachtenwereld. Het helpt alleen mezelf, als iets maar blijft rondtollen en ik er geen vat op krijg.

Geduld na een inzending voor een schrijfwedstrijd. Soms moet je lang wachten op de uitslag. Of er komt eerst een longlist en als je daar opstaat moet je nog weer langer wachten op de definitieve uitslag, de shortlist.
Momenteel ben ik in de leuke positie dat er twee bijdragen van mij in twee verschillende bundels komen, bij twee verschillende uitgevers.
Het is altijd (ja dat mag ik inmiddels wel zeggen, na 12 keer eerder) een superleuke en spannende tijd, dat wachten op de uitslag. En een heerlijk gevoel als mijn bijdrage het gehaald heeft. Bevestiging, trots, plezier, dat wordt de 13e en 14e keer echt niet minder.
Want ik val echt niet altijd maar in de prijzen, er zijn genoeg bijdragen afgewezen in de afgelopen jaren. Verhalen waar ik zelf ècht achter stond en trots op was, werden terzijde gelegd. Dat voelt soms een beetje zuur, en een andere keer denk ik: het zij zo, er zijn zoveel goede schrijvers die meedoen.
Als ik het wel gehaald heb, moet ik weer geduld hebben. Tot er mail komt met redactieopmerkingen. Tot de goedkeuring komt na het verwerken van de opmerkingen. Tot er een datum bekend wordt gemaakt van publicatie.
Hoe dat gaat, dat is verschillend per uitgeverij. Sommige zijn wat groter, met fulltime personeel. Sommige zijn klein, of draaien grotendeels op vrijwilligers.
In de eerste categorie is de publicatie sneller klaar dan in de tweede. Maar ik heb daar begrip voor. Het heeft wel wat, juist vanwege mijn eigen onvermogen om teveel in te korte tijd te moeten doen. Ik hou van rust en dat geldt ook voor mijn schrijfwerk.
UIteraard ben ik heus weleens ongeduldig hoor! Dan denk ik: duurt lang!
Maar als ik me dan in de andere kant verplaats, wil ik ook helemaal niet dat die mensen er wakker van liggen of gestresst zijn omdat het allemaal snel moet.
Dus heb ik gewoon geduld.  

Maar ze komen er aan, die nieuwe publicaties. Deze keer zelfs een primeur, want één ervan is een gedicht. Ik had, behalve boeken en verhalen, wel eens een liedtekst geschreven die nu in een bundel staat. En een haiku, die de Paul Mercken Prijs kreeg. Maar een vrij gedicht, rond een gegeven thema, dat nog niet eerder. Grappig genoeg was dat thema ‘Tijd’. En zo is het cirkeltje weer rond.