De afgelopen tijd was er een van informatie verzamelen, schrijven, schrappen, herschrijven, herschikken, nadenken, wakker liggen, stuiteren, puzzelen, nalezen, bijschrijven, brainwaves krijgen, corrigeren, plezier hebben, piekeren, en uiteindelijk de laatste zin schrijven. Kortom: mijn nieuwe manuscript is klaar! 

Een diepe zucht vanmorgen. Van voldoening, opluchting en trots. Daarna een gevoel van spanning. Wat zal de uitgever ervan vinden, is dit volgens verwachting? 
Ik ga het nog horen, deze week stuur ik het op. Eerst nog een keer weer zorgvuldig nalezen of ik de feedback van de vorige keer voldoende toegepast heb, geen taalfouten heb gemaakt  en of alles klopt in het verhaal. Niks vervelender dan losse eindjes op het eind, vind ik zelf. 

Na alle uren achter de laptop wilde ik naar buiten. Met hondje Lenny naar Lauwersoog. Het is heel geen lekker zomerweer, het is koud en het regent een beetje. Maar wat was het heerlijk vanmiddag! Het gevoel van vrijheid was enorm. Na gedane arbeid was het goed rusten, in zoverre dat ik mijn hoofd rust gunde. 
Geen gepieker meer over hoe een situatie in het verhaal te weven, of persoon X eerst geïntroduceerd moest worden of toch persoon Y, hoe karakters uit te werken zodat ze in een Cozy Detective passen. Het is klaar.
Misschien klinkt dit alsof dat nieuwe boek een enorme opgave is geweest. Maar zo zit het nu net niet, in tegendeel. Het was heerlijk om dingen te bedenken, uit te werken, het verhaal zowel boeiend als luchtig te houden. Een kolfje naar mijn hand, al heb ik nog steeds niet uitgevonden waar dat kolfje voor staat. De kolf van een geweer? Een maiskolf? Een bolle glazen fles die prettig in je hand past? Natuurlijk kan ik het niet laten en ga toch weer op onderzoek uit waar deze uitdrukking vandaan komt. 

Ik citeer:
Verklaring: Deze uitdrukking is ontleend aan het vroeger algemeen voorkomende kolfspel. Bij dit spel moesten de deelnemers de bal door middel van een stok naar een bepaald doel slaan. Met het kolfje bedoelt men de kolfstok waarmee de bal wordt voortgeslagen. (Bron Historieknet) 

Jammer. Ik heb niks met dat soort spellen.  Die zelfverzonnen verklaring van de fles (uiteraard met aangename inhoud) spreekt me meer aan. Ik vraag me ondertussen weer af of dat Kolfspel een voorloper is van het Golfspel. Zal ik eens kijken of…. NEE! Het houdt een keer op hoor. Ik ging naar Lauwersoog tenslotte. 

Ik was er alleen met Lenny. Ongetwijfeld vanwege het miezerige weer. Maar wij beiden hebben genoten.

De wolkenlucht boven het water, de wilde bloemen langs het pad, de frisse geur, het zachte gevoel van de fijne regendruppels, alles maakte het gevoel van vrijheid alleen maar groter.
We hebben er zonder op de tijd te letten net zolang rondgestruind tot we moe waren. Uiteindelijk kwamen we weer bij mijn autootje, mijn eigen omamobiel. Zij zorgt ervoor dat ik er op uit kan, wanneer ik maar wil. Wat een rijkdom, die kleine oude Cuore.
Lenny was ook zo lief, hij bleef de hele tijd in mijn buurt en er is geen onvertogen woord gevallen van mijn kant.
Van zijn kant ook niet trouwens. Dus toen hij de auto weer ingestapt was had hij een koekje verdiend. 

Ik voelde me zo happy deze middag en heb dat gevoel ook mee naar huis genomen. Bij een kop thee zit ik dit nu te typen. 
De regen heb ik buiten gelaten, dat dan weer wel. Er zijn grenzen.