Omdat ik nu al een paar jaar geen gastouder meer ben, heb ik besloten om toch maar mijn bakfiets te verkopen.
Ik heb ontzettend veel plezier van dat ding gehad. De kinderen ook trouwens, het was altijd een feestje in de bak. Zingen, lachen, zwaaien, kneuteren als de regenkap dichtzat…  Zelfs kinderen die helemaal niet bij mij hoorden wilden wel mee als dat zou mogen. 

Nadat Kind aan Huis de deuren sloot heb ik de fiets nog een poosje gebruikt, om boodschappen te doen. Maar ach, het is het gewoon niet meer. Geen zingende en lachende pakken melk en bossen wortelen en ook geen kneuterende zak aardappels onder de regenkap, want als het regende ging ik gewoon niet. Zo gaat dat toch, als je niet perse hoeft doe je het niet.
De hond vertikt het ook om mee te gaan in de bak, dus daar hoefde ik hem ook niet voor te bewaren.
De fiets is echt wel een bakbeest in de schuur, hij staat dus nu gewoon in de weg.

Dus ik heb van de week de fiets netjes schoongemaakt en op de foto gezet, ik wil hem verkopen.
Daarna een advertentie op Marktplaats en op verschillende Facebook Verkoopgroepen geplaatst.
Natuurlijk ging ik eerst kijken wat ik zou kunnen vragen. Op Marktplaats is dat nog niet zo makkelijk, je moet eerst heeeeeeeel ver doorscrollen voordat je een advertentie van een particuliere verkoper treft. Ook als je een zoekopdracht intikt.
Alle ruimte is ingenomen door betalende bedrijven. Zo jammer, daar was Marktplaats toch helemaal niet voor bedoeld. Je (nou ja, ik in ieder geval) haakt toch af als je eindeloze pagina’s moet doorploegen voordat je eindelijk iets vindt waar je wat aan zou kunnen hebben.
Maar goed, mijn advertentie staat erop. Ik heb inmiddels 1 reactie die wel veelbelovend leek, maar waar ineens een complete radiostilte bij is opgetreden. Dus dat wordt ‘m vast niet. 

Zojuist dacht ik: ik kan Marketplace ook nog wel proberen. Dat is ook van Facebook, wie weet bereik ik zo nog iemand.
Eerst snapte ik er niks van omdat ik alleen maar advertenties zag vanuit Parijs en omstreken. Maar dat schijnt de standaard instelling te zijn. Ik zie de logica er niet van in, Facebook weet toch alles van je! Dan zou je verwachten dat je advertenties uit je eigen regio krijgt, maar niet dus.
Ik heb niet de illusie dat er straks een Fransman of Fransvrouw mijn vélo cargo wil kopen om er les petits of une pile de baguettes in te vervoeren en daarvoor helemaal naar Leens komt rijden. Dus het filter aangepast en de advertentie geplaatst.
‘Gefeliciteerd, je advertentie staat nu online’ kreeg ik een blije melding. Vervolgens kan ik hem nergens terug vinden. Jullie?

Ik kreeg wel andere advertenties onder ogen en ik zat te gieren achter mijn laptopje.
Als je iets wil verkopen moet je (uiteraard) aangeven in welke staat je artikel is. Nieuw, z.g.a.n,  in goede staat, etc. Maar kijk dit dan: 

Deze verkoper is wel erg hoopvol.

En toen kwam ik nog een foto tegen waarvan ik ging piepen. Als ik mijn bakfiets niet verkoop, zal ik er dan dit van maken? 

Dat ik er dan niet meer overheen kan kijken als ik op het zadel zit is een detail.
Alleen denk ik dat mijn op zich altijd geduldige echtgenoot hier verschrikkelijk van gaat zuchten. Dus misschien toch maar niet.
Maar!
Je kan er natuurlijk ook zelf mee aan de slag, mensen!  Tiny houses zijn de trend tenslotte.
Je weet me te vinden he, als je snel bent hou ik speciaal voor jou mijn bakfiets vast.

Het is heerlijk zomerweer. De ochtend is zacht, de vogels zingen. Het belooft een prachtige dag te worden. Misschien wel iets té warm zodat iedereen aan het eind van de middag moe is, een beetje smoezelig, wat sneller geïrriteerd. Maar nu nog niet, het is de mooiste tijd van de dag vind ik. De wilde rozen, die uitbundig bloeien, geuren heerlijk. Ik ben bijna jarig. Over twee weken, dan word ik al acht jaar! Blij loop ik op het schoolplein naar mijn vriendinnetjes. Later deze week mag ik alvast trakteren, op mijn verjaardag hebben we altijd al zomervakantie. Ieder jaar dezelfde zes weken, vakantiespreiding is er nog niet.
De bel is nog niet gegaan, we gaan handstand doen tegen de schoolmuur. Nu zie ik de wilde rozen ondersteboven, en komt de geur nog sterker mijn neus binnen.
De rok van mijn katoenen zomerjurkje zakt over mijn schouders en hoofd en ik ga gauw weer op mijn voeten staan. Mijn vriendinnetje giechelt ‘ik zag je onderbroek’.  Ik lach ook, het maakt ons niet echt uit, bij haar gebeurt precies hetzelfde. De schaduwen maken ons langer dan we zijn, ik zie haar springerige krullen scherp afgetekend naast mijn steile korte haar en ben een héél klein beetje jaloers.
De schoolbel gaat, we moeten in de rij.
Langs de perken met bloeiende wilde rozen marcheren we naar binnen.
Bijna vakantie, zegt de geur. Bijna jarig. 

Vijfenvijftig jaar later is het heerlijk zomerweer. De ochtend is zacht, de vogels zingen. Het belooft een prachtige dag te worden, ik ga maar niet te veel doen vandaag. Vorige week twee dagen intensief in de tuin werken heeft me aardig opgebroken, ik heb flinke rugpijn. De tijd van makkelijk een handstand doen is allang voorbij. Ik ben geen blij kind meer, ik ben inmiddels een oma en niet altijd even blij. Maar toch, ergens diep, zit dat blije kleine meisje er nog en soms komt ze even tevoorschijn. 
Ik loop met mijn hond buiten en geniet van de zomerochtend. De wilde rozen in de gemeentetuin bloeien uitbundig en de geur brengt me terug naar mijn jeugd. Ik ben bijna jarig! Over twee weken, dan word ik drieënzestig. Ik glimlach als ik aan vroeger denk, hoe ik me verheugde op mijn verjaardag, de kriebeltjes in mijn buik. Jarig zijn is nog steeds gezellig, maar de magie van vroeger is er niet meer.
Ik zie mijn schaduw voor mij uit, ze maakt me langer dan ik ben, mijn korte steile haar scherp afgetekend. Ik grinnik. Sommige dingen veranderen niet, al blijft de rok van mijn katoenen zomerjurk tegenwoordig keurig omlaag hangen.
Langs de perken met bloeiende wilde rozen loop ik naar huis.
Bijna vakantie, zegt de geur. Bijna jarig. 

Dit was zo’n leuke ochtend! Ik heb iets nieuws gedaan, een interactief verhaal beleefd.
Achter mijn laptop ja, maar echt beleefd, ik zat er namelijk helemaal in. 
Maar ik zal even bij het begin beginnen. 

Op de website Schrijven Online zag ik dit voorbij komen:  

Net weer even wat anders dan een schrijfwedstrijd, maar helemaal in mijn straatje. Dus ik waagde een poging.
Afgelopen dinsdag zat er mail in mijn inbox: 

Hoe leuk is dat! Gisteravond kreeg ik de bewuste code, het was goed dat ik gewaarschuwd was dat het geen spam was, want het was een vreemde, spannende mail.

Omdat ik wist dat dit verhaal eenmalig gelezen/gespeeld kan worden, bewaarde ik het voor vandaag. Ik had een vrije ochtend, dus alle tijd. Het is hier ook weer zwaar bewolkt, dus ik hoefde me ook niet schuldig te voelen dat ik binnen achter de laptop zat. 
Ik had geen idee wat me te wachten stond, alleen dat het verhaalverloop afhankelijk was van mijn keuzes en dat ik zou moeten puzzelen en decoderen om sommige informatie los te krijgen. 

Het spel heeft een Engelse titel, maar het was (gelukkig) helemaal in het Nederlands. Dat gaat me toch veel gemakkelijker af.
Het hele verhaal gaat in chatvorm, je praat met verschillende mensen. Steeds heb je de keuze welk antwoord je geeft en dat heeft invloed op het verloop van het verhaal.
Het is erg mooi gemaakt. Ik kan niet zo goed omschrijven hoe zoiets precies werkt, maar het was direct bij de opening van de site al spannend. 

Om bij bepaalde documenten te komen, of computers te hacken (ja dat was nodig, want ik moest tenslotte achter bepaalde geheimen komen) moest ik verschillende soorten codes kraken en puzzels oplossen. Ik heb nog nooit een Escape-room gedaan, maar ik stel me zo voor dat het vergelijkbaar is. 
Omdat de puzzels nogal verschillend waren, moest ik er eerst achter komen op welke manier ik ze op moest lossen en daarna natuurlijk nog de oplossing zelf uitvogelen.
Gelukkig zat er geen enkele tijdsdruk achter, iets wat voor mij heel belangrijk is wil ik mijn plezier behouden. 

En plezier had ik. Het werd op den duur echt enorm spannend, ik zat er helemaal in. De op zich bescheiden achtergrondmuziek voegde daar veel aan toe, het was alsof ikzelf in een film of serie meedeed.
Aan het begin had ik nog even gepauzeerd om Lenny uit te laten, daarna kon ik echt niet meer stoppen, ik moest de ontknoping bereiken. Dus af en toe een kop koffie maken en door!
Ik begreep steeds beter wat we aan het doen waren en waarom, en na een paar uur zat het er bijna op.
Na het eigenlijke eind van het verhaal kon ik nog een aantal  geheime dossiers proberen te openen. Ook weer door allerlei codes te kraken en juist de allerlaatste was een struikelblok. Die gooide ik dus even in onze gezinsapp, de kinderen dachten hard mee en uiteindelijk kon ik die code ontcijferen en invoeren. Toen begreep ik volledig  wat er in 1985 gebeurd was, letterlijk het laatste puzzelstukje. 

Weer terug in mijn eigen wereld, kijk ik  nog even op het eindscherm.
Een samenvatting van hoe ik het gedaan heb, welke resultaten mijn manier van spelen heeft opgeleverd.
Grappig, ik herken mezelf er goed in, ook al zat ik in een andere wereld:
Zo weinig mogelijk geweld, veel morele keuzes en alle extra puzzels opgelost omdat ik persé wilde weten hoe het zat. 

Nieuwsgierig geworden, omdat het ook wel iets voor jou is?
Het is te bestellen op:   https://nothuman.nl/

Nee hoor, het was geen voorwaarde voor de prijs dat ik promotie of een review zou maken. Maar ik ben gewoon heel enthousiast.  

Vanavond ging ik koken en toen kwam er stoom uit mijn oren. Dan ging er iets fout, zou je zeggen, en dat was ook zo. Alleen niet met het eten. 

Wacht, even terug in de tijd.Twaalf jaar geleden deed ik mee aan een wedstrijd van Knorr Wereldgerechten: Tip de Chef.
Ik zond mijn variatie op Kip Siam in 

en werd met nog met 29 anderen uit ruim 700 mensen gekozen om mijn gerecht klaar te maken voor de Chefkoks van Knorr. Dat was echt een superleuke dag ( zie Knorrig) ook al werd ik niet de uiteindelijke winnaar. 

Het was de bedoeling dat die eerste editie de aftrap was voor een jaarlijks evenement, maar ik heb er verder werkelijk nooit meer iets van vernomen. Ze verzinnen nu zelf variatietips die ze op de verpakking van hun wereldgerechten zetten  En die zijn werkelijk ongeëvenaard.  Kipfilet vervangen door vegetarische kipstuckjes… ik weet niet welke bolleboos daarover nagedacht heeft maar het is briljant. Of: voeg eens een lepeltje sambal toe. Maak me gek, dit had ik in mijn stoutste dromen niet kunnen bedenken. Dit zijn de echte professionals.

Mijn Vis Siam eten we nog steeds af en toe. Het is gemakkelijk voor als je niet erg veel tijd hebt en ook bijvoorbeeld in een vakantiehuisje. Alleen koop ik dan nooit de Knorr editie, maar een huismerk van een supermarkt. Net zo lekker en de helft goedkoper. Het pakket van Knorr is namelijk belachelijk duur.
€ 4,35 voor een zakje met 225 gram rijst, een zakje met 45 gram sauspoeder en dan nog eentje met  30 gram cashewnoten.  Bizarre prijs, ook omdat je natuurlijk zelf nog andere dingen moet kopen om het gerecht compleet te maken. Dus Knorr was uit de gratie wat dat betreft.
Nu kon ik op de een of ander manier al een poosje geen huismerk kopen en waren de Knorr’en in de aanbieding: 2 halen – 1 betalen, dus vooruit, we doen het een keer.


Ik had niet gekeken wat er op het pak stond wat ik zelf moest toevoegen, ik weet het al jaren uit mijn hoofd: witvis en bosuitjes. Zo was het origineel en zo is het lekker.
Oké, dan kom ik nu dus bij die stoom uit mijn oren. Want wat staat er op de (voor mij nieuwe) verpakking in een apart kader, luid en duidelijk?

ONZE BELOFTE:
Met lekker veel groente:
meer dan 200 g p.p. 

En dan op de achterkant:
Zelf toevoegen:
650 g oosterse wokgroente

Ik herhaal:  ZELF , ik herhaal nòg een keer:  ZÈLF 650 gram groente kopen en toevoegen.
En dat is dan HUN BELOFTE? 

Wat is dat voor een waanzin? 

Ergens is op een dag  bij Knorr een marketingpief geweest die zei: ‘Instantpoeder en bewerkte producten raken uit de gratie. We moeten inspelen op de gezondheidstrend. Niet dat we in de praktijk iets veranderen, maar we doen net alsof we dat wel doen. Laten we wat gezonde kreten en betrokken quotes op het pak gooien, zoals ‘lekker veel groente’ en ‘onze missie’ en dat we dingen beloven enzo.’ En iedereen stemde in met deze gedachtenkronkel, dus zo geschiedde.

Ik ga het ook even doen want jongens, ik ben zo betrokken bij jullie welbevinden. Let op:: 

‘MIJN BELOFTE: 
Lekker veel bewegen, meer dan 1 uur per dag
Zelf kopen: 
Een abonnement op de sportschool

MIJN BELOFTE:
Pure ontspanning, meer dan 2 weken
Zelf boeken en betalen:
Een volledig verzorgde vakantie

MIJN MISSIE:
Lekker veel woorden om de stoom af te blazen die uit mijn oren kwam

591 woorden om precies te zijn.

De afgelopen tijd was er een van informatie verzamelen, schrijven, schrappen, herschrijven, herschikken, nadenken, wakker liggen, stuiteren, puzzelen, nalezen, bijschrijven, brainwaves krijgen, corrigeren, plezier hebben, piekeren, en uiteindelijk de laatste zin schrijven. Kortom: mijn nieuwe manuscript is klaar! 

Een diepe zucht vanmorgen. Van voldoening, opluchting en trots. Daarna een gevoel van spanning. Wat zal de uitgever ervan vinden, is dit volgens verwachting? 
Ik ga het nog horen, deze week stuur ik het op. Eerst nog een keer weer zorgvuldig nalezen of ik de feedback van de vorige keer voldoende toegepast heb, geen taalfouten heb gemaakt  en of alles klopt in het verhaal. Niks vervelender dan losse eindjes op het eind, vind ik zelf. 

Na alle uren achter de laptop wilde ik naar buiten. Met hondje Lenny naar Lauwersoog. Het is heel geen lekker zomerweer, het is koud en het regent een beetje. Maar wat was het heerlijk vanmiddag! Het gevoel van vrijheid was enorm. Na gedane arbeid was het goed rusten, in zoverre dat ik mijn hoofd rust gunde. 
Geen gepieker meer over hoe een situatie in het verhaal te weven, of persoon X eerst geïntroduceerd moest worden of toch persoon Y, hoe karakters uit te werken zodat ze in een Cozy Detective passen. Het is klaar.
Misschien klinkt dit alsof dat nieuwe boek een enorme opgave is geweest. Maar zo zit het nu net niet, in tegendeel. Het was heerlijk om dingen te bedenken, uit te werken, het verhaal zowel boeiend als luchtig te houden. Een kolfje naar mijn hand, al heb ik nog steeds niet uitgevonden waar dat kolfje voor staat. De kolf van een geweer? Een maiskolf? Een bolle glazen fles die prettig in je hand past? Natuurlijk kan ik het niet laten en ga toch weer op onderzoek uit waar deze uitdrukking vandaan komt. 

Ik citeer:
Verklaring: Deze uitdrukking is ontleend aan het vroeger algemeen voorkomende kolfspel. Bij dit spel moesten de deelnemers de bal door middel van een stok naar een bepaald doel slaan. Met het kolfje bedoelt men de kolfstok waarmee de bal wordt voortgeslagen. (Bron Historieknet) 

Jammer. Ik heb niks met dat soort spellen.  Die zelfverzonnen verklaring van de fles (uiteraard met aangename inhoud) spreekt me meer aan. Ik vraag me ondertussen weer af of dat Kolfspel een voorloper is van het Golfspel. Zal ik eens kijken of…. NEE! Het houdt een keer op hoor. Ik ging naar Lauwersoog tenslotte. 

Ik was er alleen met Lenny. Ongetwijfeld vanwege het miezerige weer. Maar wij beiden hebben genoten.

De wolkenlucht boven het water, de wilde bloemen langs het pad, de frisse geur, het zachte gevoel van de fijne regendruppels, alles maakte het gevoel van vrijheid alleen maar groter.
We hebben er zonder op de tijd te letten net zolang rondgestruind tot we moe waren. Uiteindelijk kwamen we weer bij mijn autootje, mijn eigen omamobiel. Zij zorgt ervoor dat ik er op uit kan, wanneer ik maar wil. Wat een rijkdom, die kleine oude Cuore.
Lenny was ook zo lief, hij bleef de hele tijd in mijn buurt en er is geen onvertogen woord gevallen van mijn kant.
Van zijn kant ook niet trouwens. Dus toen hij de auto weer ingestapt was had hij een koekje verdiend. 

Ik voelde me zo happy deze middag en heb dat gevoel ook mee naar huis genomen. Bij een kop thee zit ik dit nu te typen. 
De regen heb ik buiten gelaten, dat dan weer wel. Er zijn grenzen.