Zojuist heb ik mijn Instagram account verwijderd. Lekker belangrijk, denk je nu misschien. Maar voor mij is dat toch wel zo.
In ieder geval was ik de laatste tijd al te vaak en teveel aan het scrollen. Het werd een soort ‘wanhopig’ zoeken naar iets interessants of leuks of moois. En ik vond vrijwel niets.
Het algoritme werkt daar hard aan mee. 

Ik kijk één keer naar een kritisch item over Trump, daarna wordt mijn tijdlijn voor 90 % gevuld met kritische, maar ook kinderachtig afzeikende filmpjes over Trump.
En ook al heb ik helemaal niks op met Trump, ik hoef dat soort shitzooi niet te zien, het is van een niveau waar ik me niet toe wil verlagen.
Ik kijk een item over Stranger Things en vervolgens is alles ineens over Stranger Things, volkomen inhoudsloos, over wat Millie Bobby Brown een keer tegen een fotograaf zei en allerlei AI filmpjes over hoe de hoofdrolspelers door de jaren heen volwassen geworden zijn. O werkelijk? Wat een bijzonder gegeven dat een twaalfjarige tien jaar later volwassen is geworden. 

De AI filmpjes vind ik sowieso een plaag op Instagram. Dieren doen de meest bijzondere dingen, er worden ineens allemaal nieuwe spectaculaire ontdekkingen gedaan en mensen komen in bizarre situaties terecht.
Voorbeeld: een konijn zoogt een kitten tussen haar eigen kleintjes, zogenaamd gefilmd met een nachtcamera in een hol. Direct zie ik al dat het onecht is, want een konijnenmoeder gaat over haar kleintjes, die op hun rugjes liggen, heen staan om ze te zogen. En ze ligt niet als een kat of hond op haar zij. In de reacties een heleboel ochs en achs en hartjes en ‘cuteness overload’ en ‘hoe is het mogelijk’ en ‘dieren zijn beter dan mensen’. Ook een ‘Dit is AI’.  Reacties daarop: ‘O, nou ja. Wat maakt dat nou uit, het is toch schattig?’
Nou, ik vind het dus wèl uitmaken. Volgens mij is het gevaarlijk als je niet kan onderscheiden of iets wel of niet echt is.

Maar dat brengt me op de grootste reden dat ik Instagram verwijderd heb. De reacties. De ongelooflijke negativiteit naar elkaar. Het schelden, het afmaken van een ander omdat hij/zij een andere mening heeft. Dan is zelfs een profielfoto een middel om iemand de grond in te trappen, als er maar flink en smerig gescholden kan worden.
Vanmorgen een nieuwsitem over de vondst van 400 cobra’s in een schuur van een 17-jarige. De reacties daarop hebben me het laatste zetje gegeven om te stoppen met Instagram.
Want de haat die daar gespuid werd, was verschrikkelijk.
Blijkbaar mag je iemand verbaal schoppen en slaan als die een andere mening heeft dan jij.
Meningen hierbij samengevat waren:
-De ouders letten niet op
-Het is de schuld van de overheid met het vuurwerkverbod
-Kinderen hebben teveel geld en hoeven nergens moeite voor te doen
-Nederland is een zielig land met teveel regeltjes.
Oké, mensen mogen van mening verschillen. Maar welke mening een reageerder ook had, de anderen moesten verrot gescholden worden.
Het is niet nieuw, maar het lijkt mij dat het steeds erger wordt. En ik wil er geen getuige meer van zijn.
Sterker nog, ik wil me ervan distantiëren. Haat en nijd, afgewisseld met onechte filmpjes, waarom zou ik blijven? 

Voor mijn eigen account hoef ik het niet te doen, ik ben niet ‘actief’ genoeg. Ik weet niet wat ik moet plaatsen, als ik 3x mijn boek gepromoot heb ben ik er wel klaar mee. Daar zit toch ook niemand op te wachten verder? Ikzelf zou ook denken: jaha, dat weten we nu wel.
Ik reageer nergens op, want ik ben er niet van gediend om de volle laag te krijgen van mensen die ik niet ken en die mij niet kennen. Mijn wereld is de echte wereld, waar konijnen op de natuurlijke manier melk krijgen van hun mama en waarin mensen normaal met elkaar praten, ook al verschillen ze van mening.
Ik had geen goede voornemens voor het nieuwe jaar. Toch is er zomaar eentje opgepopt vanmorgen en die heb ik gelijk ten uitvoer gebracht.
Voelt goed!