Zelfpromotie dus. Ongemakkelijk en vaak voor mij een ‘ach laat maar’ gevoel.
Vanwege:

• Het is misschien opschepperig.
• Ik ben bang voor de teleurstelling van desinteresse.
• ‘Ze’ zullen wel denken: O, daar heb je er weer zo een, of: O, daar heb je haar weer.

Ik volg meerdere collegaschrijvers op Instagram en als die iets over hun werk posten vind ik dat leuk en terecht. Maar zelf ben ik een beetje bang om mijn werk te promoten. Ik post dan ook erg weinig.

Toch ben ik trots op de boeken die ik geschreven heb en sta ik achter mijn werk. Maar zelfs nu ik deze zin typ, zegt er een stemmetje in mijn achterhoofd: schep niet zo op.
En dat maakt het allemaal zo dubbel.
Ik ben echt superblij als iemand me in de winkel of bij de bibliotheek aanspreekt om te zeggen dat hij/zij mijn boek heeft gelezen. Als het dan ook nog met plezier gelezen is, ben ik helemaal in de gloria.
Maar zelf reclame maken of iets als een boektour zelfs maar overwegen… ik voel me daar dan weer heel oncomfortabel bij. 

Vanmiddag trok ik toch de stoute schoenen aan. We waren in de bibliotheek, bij een ontzettend leuk boekconcert van twee vrouwen , die naar aanleiding van boeken, Ierse en Schotse liedjes zongen.
Het was totaal niet mijn bedoeling om mijn eigen boek erin te betrekken. Maar toen ze vertelden over detectives, over kastelen en Schotland, dacht ik uiteraard aan De dood in het vizier.
Ik zat enorm te dubben of ik ze na afloop aan zou spreken, dat er nóg een boek was dat precies daarbij paste.
Ja. Nee. Ja, ik probeer het. Nee toch maar niet.
Na de laatste ‘nee’ zei Bert: ‘Waarom niet? Laat het ze gewoon zien, dit is toch een mooie kans?’
Goed, dacht ik, ik doe het. Op de bibliotheekcomputer gekeken of het boek ‘thuis’ was en het moest inderdaad in de kast staan bij de categorie Spanning en Avontuur.
Ik vond mijn boek, nam het mee en wachtte rustig tot ik één van de vrouwen kon spreken.
Uiteraard kende ze mijn boek niet, dat had ik ook niet verwacht.
Helaas was dat zo’n beetje het hele gesprek. Ze ging druk verder met snoeren oprollen en ik droop af. Echt zo voelde dat en ik foeterde op mezelf dat ik het me zo aantrok.
Het kon toch niet zo zijn dat die vrouwen na ieder optreden werden aangesproken door schrijvers met een boek dat in hun thema paste? Was ik dan zo’n suffe figuur die als een soort groupie contact probeerde te zoeken?
Aan de andere kant, wat maakt het uit? Was ik nu minder trots op mijn boek? Nee, ook niet. Dubbel, dubbel. Alweer.
Maar goed, zowel mijn man als mijn zoon zeiden: ‘Je hebt het in ieder geval geprobeerd.’
En dat is ook zo, ik hoef niet achteraf te denken: nu heb ik een kans verloren laten gaan.
Als ik het zo bekijk, heb ik in ieder geval mezelf overwonnen.

In mijn hoofd was ik bezig met een blog (deze dus) en ik was niet de enige die blijkbaar druk was met het onderwerp deze week.
Ik heb twee leuke schrijfcollega’s, die ik nog nooit in levende lijve heb ontmoet maar waarmee ik online regelmatig contact heb. Beide plaatsten iets over waar ik over wilde schrijven: slakken.
De een was vol verwondering over de romantische escapades van de hermafrodiete naaktslakken, die ze van dichtbij meemaakte, de ander was iets prozaïscher met deze Facebookpost: 

Ik kreeg van de foto een andere associatie dan Suske en Wiske.
In de Efteling wordt bij de achtbaan Joris en de Draak  ‘Drakenjagers onversaagd!’  geroepen als je in je karretje zit te wachten tot de rit start.  En dan komt er nog een heel heroïsch verhaal achteraan.:
https://www.youtube.com/watch?v=ggrrgmLmu_4

‘Slakkendoders onversaagd!’ galm ik nu en denk aan mijn riddertjes in de tuin.

Leuk zijn ze he? Alleen doen ze niks anders als hun muur bewaken. Jammer. Want weet je wie er echt onversaagd zijn? Ja, de slakken dus. Jarenlang heb ik, omdat de riddertjes niks deden, zelf tegen ze gestreden. Ik had een moestuintje en wilde zo graag wat oogsten.
Maar de slakken kwamen in grote getale. Zichtbaar en onzichtbaar. Van alles heb ik geprobeerd om ze uit mijn moestuintje te weren.
Koffiedik. Eierschalen. Koperdraad. Knoflook. Bier. Uienschillen. Al die dingen zouden zorgen dat slakken ontmoedigd werden en de boel met rust zouden laten.
Niks hielp. Ze zijn gewoon niet te ontmoedigen.
Het is momenteel uienoogsttijd (mooi scrabblewoord) en ik zag van de week op een landweggetje dit: 

Ze vreten gewoon met een stelletje zo’n ui op! Hoezo zouden ze dan ontmoedigd raken als ik uienschillen in mijn tuintje gooi?
Ik heb ook geprobeerd om dagelijks in de avondschemering (dat zou de beste tijd zijn) slakken te verzamelen. Ik had een emmertje en had steeds zo’n 60 tot 80 slakken daarin, iedere avond weer. Wat ik er mee moest doen was ook nog een dilemma, want ik wil ze ook niet zomaar doden. Ze zitten me alleen in de weg, en dat is geen reden om dieren te doden vind ik. Dus ik liep dan met mijn emmer een eind weg en dumpte de slakken in de berm van het fietspad of ergens anders waar ze niemand tot last zouden zijn. Het bestaat niet dat ze die afstand in een etmaal konden afleggen om weer terug in mijn moestuintje te zijn de volgende avond, maar toch haalde ik dan nog weer zo’n emmer vol eruit.
En dan nòg, als ik de volgende ochtend keek, was mijn rucola tot op de grond toe afgeknaagd, de basilicum was weg, de peterselie had alleen nog wat sprietjes. 

Ik werd er volkomen moedeloos van en heb het na 9 jaar opgegeven. De slakken hebben gewonnen. Nou ja, of niet, want nu moeten ze ergens anders hun eten opzoeken. 

Maar ze zijn niet tevreden met alleen de tuin blijkbaar. Werkelijk iedere ochtend hebben we slakkensporen in huis. En degene die dat zilverige draadje achtergelaten heeft, is onvindbaar. Op de bank en de stoelen, op de schoenen in de gang, op de kussens in de vensterbank. Slakkenslijm.  Blegh.
Soms zijn ze wel zichtbaar. Dat zijn de grote. Hier is niet overheen te kijken toch: 

Of ook wel voelbaar, dat je in de zomer met je blote voet op iets kouds en glibberigs wegglijdt in de bijkeuken, en het blijkt een naaktslak.
Ze rukken op hoor, volgens mij zijn er nu veel meer naaktslakken als vroeger.
De stiekeme stille slijmerige slakkeninvasie is in gang gezet. Wereldoverheersing, let maar op.