Er zijn mensen die een half jaar gaan backpacken in Australië.
Er zijn mensen die drie, vier weken rondreizen door Indonesië of Vietnam
En er zijn mensen die van een bezoekje aan een Jumbo in een andere plaats een vakantiegevoel krijgen.
Ik behoor tot de laatstgenoemde categorie.
Snel tevreden? Misschien, het is maar hoe je het bekijkt. 

Backpacken in Australië, ik zou en zal het van mijn levensdagen niet doen.
Ik moet niks hebben van kamperen, en niks van ‘we zien wel waar we terecht komen’.
En een half jaar? Ik moet er niet aan denken, ik kan niet langer dan twee weken van huis, want heimwee.

Een verre reis naar Indonesië of Vietnam is ook al niks voor mij. Ik voel me ontheemd en onzeker, en daardoor gespannen. En drie, vier weken? Nee, zoals ik al zei: heimwee.

Dus het is prima dat ik een vakantiegevoel krijg van ergens anders boodschappen doen. De Jumbo waar ik vandaag was deed me denken aan die in Limburg waar we deze zomer waren. Heerlijk toch.
Ik ga heus wel van huis, en heus wel naar het buitenland. Maar niet lang.
Niet kamperen. Nooit. Een eenvoudig huisje is prima, maar ik wil perse een eigen douche, toilet en een normaal bed. Dus eigenlijk ben ik misschien wel een zeikerd. 

Toch heb ik inmiddels wel een stukje van de wereld gezien. Als ik het opsom, ben ik in Oostenrijk, België, Duitsland, Frankrijk, Wales, Cornwall, Schotland, Denemarken, Zweden, Noorwegen, Polen,Tsjechië, Joegoslavië, Griekenland, Turkije en Tunesië geweest. En stedentripjes naar Rome, Londen, Parijs, en Dublin.
Dus niet altijd vlak bij huis. Maar toch ben ik diep van binnen geen reizer en ik heb me ook niet altijd helemaal happy gevoeld als ik ver weg was. Hoe mooi de omgeving ook was, hoe aardig sommige mensen, want daar lag het niet aan.
Waar het dan wel aan lag is moeilijk onder woorden te brengen. Een sfeer, een echo van een roerige geschiedenis, een soort drukkend gevoel op mijn stemming, een ‘ik ben hier niet op mijn plaats’ gevoel.
Er zijn plekken waar ik graag nog weleens  naar terug zou gaan, maar ook waar ik niet meer heen wil. 

Heimwee is trouwens iets vervelends, waar ik mijn leven lang al last van heb. Ik herinner me dat ik als kleuter met ons gezin in een vakantiehuisje was, iedereen was gewoon bij me. En toch had ik heimwee naar huis.
Zestig jaar later heb ik dat nog steeds. Ik wil dus ook niet langer dan twee weken van huis en neem altijd iets vertrouwds mee, zoals mijn lievelingsboek (dat ik zo’n beetje uit mijn hoofd ken) en mijn eigen geurtje doucheschuim.
Misschien zie je het als een beperking voor mij, dat ik dus kansen mis om meer plekken van de wereld te zien, meer indrukken op te doen, meer te genieten.
Maar zo voel ik het zelf niet. Ik geniet volop.
Anders werd ik niet zo blij van een Jumbo die me doet denken aan die in Limburg, waar we deze zomer op vakantie waren.